martes, septiembre 07, 2010

Chiscadela de Feijóo

¿Comerán o turrón todos os conselleiros da Xunta de Galicia sen seren antes descabalgados por Feijóo dos postos que ocupan actualmente? Hai quen di que non, polo menos no que se refire a dous casos. E, se ao turrón aínda poden chegar, o máis seguro é que dificilmente acaden a noite de Reis ou o San Xiao.
O presidente da Xunta, definitivamente centrado no seu papel de gobernante galego e alonxado, como dixo Rajoy, das quinielas dun posíbel e futuro goberno de dereitas que se poda estabrecer no Estado, estaría valorando moi seriamente as posibilidades de incorporar as suxestións que lle están a facer dende dentro do seu propio partido para recuperar canto antes o “galeguismo” que perdeu o PP coa desaparición de Manuel Fraga do poder.
O primeiro golpe de timón levaría por diante a dous conselleiros e a práctica totalidade dos seus equipos. O de Cultura e Turismo, Roberto Varela, e o de Educación e Ordenación Universitaria, Xesús Vázquez Abad. O presidente estaría estudiando a conveniencia de refundir ambas consellerías nun só departamento para o que xa estaría buscando un “merlo branco” que o encabezase. Entraría no posíbel que algunhas competencias recollidas actualmente pola Consellería de Cultura pasasen a formar parte doutros departamentos da Xunta. Podían ser, por exemplo, as de xestión do Patrimonio.
Con estas medidas, Feijóo trataría de aplicar os seus coñecidos principios de austeridade administrativa en tempos de crise e chiscaríalle o ollo aos que, mesmo dende o interior do seu partido, estanlle reclamando unha volta estratéxica ou polo menos táctica ao galeguismo.
Verase de aquí a seis meses.

lunes, septiembre 06, 2010

O derradeiro mohicano

Polo visto, agora veñen intelectuais coma Manuel Rivas, Suso de Toro, Ramón Chao, Ignacio Ramonet e algúns máis salvar os medios de comunicación en galego. Quizais aínda non se decataron do que podían ter feito antes de agora o que nunca fixeron por eses medios e que seguramente xa é tarde para que o fagan. ¿Cantas veces apoiaron, por exemplo, desinteresada e xenerosamente, o desenvolvemento deses medios sen veren neles unha ferramenta máis do cultivo dos seus intereses? É unha pregunta, non é un pronunzamento.
 Na nómina dos defensores do idioma e da cultura galegos empeza a ser hora de dicir que hai moito trigo, pero tamén a palla correspondente a cada cosecha. É unha desgraza que morran medios coma histórica A Nosa Terra ou coma o moderno Vieiros, por non citar outros defuntos, pero se cadra poderiámonos preguntar que fixeron polo sostenemento deses mass media algúns dos que agora se están sumando ao dies irae –que non ao resquiast in pace– da súa morte. Somos un país pequeno e coñecémonos todos de sobra. E unha das sobras que nos sobran é a dos que se apuntan sempre ao dejà vu e non están endexamais no préavi.
Sorpréndense coa mesma razón coa que me sorprendo eu de que o goberno dun parvenu –desculpen que me dea hoxe polo afrancensamento– coma Feijóo lle pete por mexar pola cultura galega e nos pida, ademais, que pensemos que está chovendo, pero quizais tiñan que ter aberto os paraugas antes de agora. Non hai pior molladura ca que nos que nos pilla desprevenidos nin pior resfriado co que nos agarra sen aspirinas nin chimenea na que agochármonos. ¿E que leña aportaron eles para quentar ese lume? Disimulen, pero é un debate que na miña opinión está por facerse.
A culpa de que morran os medios de comunicación auténticamente galegos –A nosa Terra é o derradeiro mohicano– non é só de Feijóo, nin do goberno galego nin do PP. É miña. É vosa. É de todos. Incluídos os que agora asinan ese descargo de conciencia, comprendidos o empresario de éxito Xacinto Rey, os xestores da empresa, os lectores e os anunciantes, é dicir, esa clase media empresarial galega que aínda non se decataou de que é unha sardiña que a penas comenzou a trabar no rabo. Só cando nos decatemos en serio de que isto é así poderemos empezar a pensar en que podemos ter medios de comunicación propiamente nosos. Mentres tanto, o mellor do mellor (miel sobre hojuelas) para Santiago Rey. ¿Que queren que lles diga máis?

jueves, septiembre 02, 2010

A Nosa Terra

Corren malos tempos para os xornalismo galego. Hai poucas semanas caeu Vieiros, pechou Chuza ao mesmo tempo e agora tocoulle a A Nosa Terra abandonar os quioscos. Parece unha maldición que xa nos ven dos tempos de Chan e de Teima.
O caso de A Nosa Terra é, sen dúbida, o máis significativo. Que unha publicación histórica cargada de resonancias teña que pechar a súa edición en papel por desleixo dos gobernantes e abandono dos lectores e dos anunciantes debería merecer unha reflexión a fondo que incluíse a responsabilidade do empresario do ladrillo, Xacinto Rey, que tivo nas súas mans os últimos pasos da publicación nacionalista.
Esta reflexión debería tamén pasar polas cabezas dos dirixentes políticos galeguistas (PSdeG e BNG) que sempre viven máis pendientes das páxinas de La Voz de Galicia que do que poda acontecer fóra do xornal de Santiago Rey.
A min, que me sentín moi a gusto formando parte da Redacción de A Nosa Terra durante os derradeiros cinco anos da miña vida profesional activa, magóame profundamente ver o que está a pasar coa Prensa galega. Vaian para Alfonso Eiré, Manuel Veiga, Xan Carballa e todos os meus antigos compañeiros de oficio a miña solidariedade e o meu cariño.

miércoles, septiembre 01, 2010

Bomob, de gacela a tartaruga

Oito traballadores da empresa de mobiliario Bomob del Atlántico, S.A., de A Coruña (sede na praza de Ourense), demandárona por suposto despido improcedente e esixen que a súa patronal lles abone os catro meses atrasados que lles debe. Outros 40 empregados da mesma firma xa foran despedidos unilateralmente hai máis dun ano e aínda non cobraron as liquidacións que lles corresponden. Bomob está actualmente en concurso de acreedores.
Porén, aínda non hai moito que a empresa aparecía incluída no Proxecto Gacela do Directorio de Empresas de Galicia (ARDAN), que publica o Consorcio Zona Franca de Vigo, na que aparecía coa máxima de que “non hai que dar máis do mesmo” e como unha empresa “especializada en creación, distribución e venda de móbeis de deseño de gama media alta”, dirixida por Andrés Mesías Barcia (na fotografía), enxeñeiro técnico asociado con Xosé Prada Muradás, director xerente de Tranvías de A Coruña. Mesías exerceu tamén a dirección creativa da empresa. Creada en 1997, Pomob deseñou e instalou durante os últimos anos os móbeis das tendas da firma textil Caramelo, na actualidade tamén en quebra.
Os traballadores afectados fixeron saber a Croques a súa disconformidade coa información que pubricou, case escondida e –segundo eles– deturpada, La Voz de Galicia sobre o seu caso. Segundo indican, “a empresa pasou tamén por un ERE temporal que apoiaron os empregados, pero que serviu de pouco. Actualmente a situación é insostíbel pola falta de traballo e de acordo”.

lunes, agosto 30, 2010

Eche unha estafa

Remata o verán. Inevitabelmente volvemos ás nosas vidas de sempre. “Les sanglots longs des violons de l’autonne blessent mon coeur d’une langueur monotone” . Eche unha estafa, como lle gustaba dicir ao pai de Carlos Reigosa, que nos levou comer a Xan López Rico, a Belén a min ou outro día ao Chao do Pousadoiro (Lugo).
¿E que hai nesta rentrée galega? Faits divers polo de agora, e pouco máis. Galicia é neste momento un inmenso mapa de sucesos con persoas desparecidas, algunhas que volven a aparecer, preocupantes feitos mafiosos coma os relacionados coa prostitución en Lugo, incendios forestais, accidentes de tráfico, etc. Non sei que fai Santiago Rey que non pon en marcha inmediatamente a resurrección de El Caso cunha boa subvención da Xunta.
Politicamente agora mesmo somos un auténtico ermo. Nin á dereita nin á esquerda, nin no goberno nin na oposición, está cultivándose nada novo. Os medios de comunicación vexetan nunha leira abonada polo esterco do conformismo, os intelectuais –¿haberaos?– botan a siesta dende hai moito tempo e o país deriva como nunca cara ao impaís que sempre remata sendo.
Ou moito me equivoco ou os saloucos longos dos violíns do outono van ferir os nosos corazóns cunha lánguida monotonía durante moito tempo, con permiso de Paul Verlaine.

miércoles, agosto 25, 2010

Sentidiño

María Emilia Casas, presidenta do Tribunal Constitucional, regresou ao seu Monforte natal para dicir que “en Galicia hai un sentido común xeneralizado”. Volver á terra cando hai festa nela se cadra leva a estas idílicas observacións, que sen dúbida teñen pouco que ver coa realidade política actual.
Sentidiño, sentidiño non parece que haxa tanto. Abonda escoitar o que dixo o presidente Feijóo sobre os incendios para decatarse de que o noso seny non anda tan xeneralizado. “O operativo deste ano está sendo un operativo cun funcionamento óptimo”. Que llo pregunten aos familiares dos dous brigadistas que morreron abrasados en Fornelos de Montes (Pontevedra). O falar non ten cancelas, e aquí o único óptimo é precisamente a falta de sentido.

lunes, agosto 23, 2010

Medo ao monte

En menos de quince días, dous paisanos galegos presentados pola Garda Civil como presuntos incendiarios do monte foron inmediatamente postos en liberdade sen cargos polas autoridades xudiciais competentes. Algo está a fallar na xa de por si moi difícil investigación da queima dos nosos montes que conleva, ás veces, consecuencias tan dramáticas coma morte de dous traballadores afectados pola loita contra eses incendios (caso de Fornelos).
A Garda Civil e calquera outra forza pública comprometida na investigación dos comportamentos delictuais merecen o apoio social e político por todos e por cada un dos seus esforzos por erradicar unha praga tan perniciosa como é a destrucción da nosa natureza e a perda de vidas humanas, pero tamén hai que empezar a ter en conta que non todo vale para combatir esa praga.
Antes de deter a unha persoa e de agotar o prazos máximos da súa presentación ante un xuíz, deberían os membros das forzas públicas preocupárense moito de reunir probas ou polo menos indicios suficientes para que a autoridade xudicial competente poda adiantar contra os detidos as medidas que corresponde aplicar contra os presuntos delincuentes. De non ser así, córrese o perigo de someter a persoas inocentes a situacións públicas que poden comprometer seriamente a súa consideración diante das comunidades nas que conviven e habitan. O vello e imprescindíbel concepto democrático de que vale máis ter un culpábel libre que un inocente preso debería ser rigurosamente aplicado nos casos nos que os afectados son xentes do común, que nin coñecen ás veces os dereitos que lles corresponden nin dispoñen de medios sobrados para pagaren avogados que saiban defender integramente os seus intereses.
Segundo se viu estes días nas declaracións feitas por distintas persoas que viven no rural, xa hai a quen lle dá medo andar só polo monte nos días en que pode haber incendios polo perigo que poda derivarse de que lle atribúan a orixe dalgún lume. Casos coma os do paisano de Boiro e agora o de Fornelos de Montes poden rematar convertendo en pánico ese medo. Ou resucitando a vella desconfianza histórica do país.

viernes, agosto 20, 2010

Bocazas con orquestra

Fíxense ben na cara deste individuo (chamarlle cidadán ofendería os principios da Revolución Francesa). É vocalista da orquestra Olympus e faise chamar “artísticamente” Peke. Cando o colectivo Panteras Rosas Galiza esixiu que o seu grupo musical “erradique os valores discriminatorios nos espectáculos das festas populares de Galiza” porque “se nutre de valores e bromas discriminatorias contra as mulleres, contra o colectivo homosexual e transexual e ultimamente tamén de carácter racista”, este portento da mala educación non se lle ocorreu mellor cousa que contestar que “empiezo a estar hasta los mismísimos cojones de tanto subnormal, de tanto sinvergüenza y de tanto paleto asqueroso que va por la vida intentando joderme”.
Por se iso fose pouco, e segundo publica hoxe Xornal, tamén engadiu: “Quiero darle el número de teléfono de un centro de dedficientes mentales para que se matricule el próximo curso”. E aínda máis: “Si es un tío quiero y deseo que le den por el culo, y si es una tía me gustaría darle unha patada en la cona”. A súa impresentábel perorata rematou dicindo: “Y ahora que venga alguien a decirme que que no tengo educación, porque me cago en sus muertos”.
Para que o asunto resulte aínda máis esperpéntico, a orquestra Olympus, na que traballa este estafalario machista, é unha das contratadas polo Xacobeo para actuar no Festival Internacional de Orquestras, que terá lugar en Cea (Ourense) no mes de setembro. ¿Que fai o goberno de Feijóo non pondo a distancia necesaria cunha orquestra que ten representantes coma Peke? ¿Non vai actuar de oficio a Fiscalía polas ameazas e as manifestacións supostamente xenófobas e sexistas deste bocazas?

Eva Joly

Interésame especialmente o caso de Eva Joly, probabelmente a próxima candidata dos Verts e Europe Écologie ás elecións presidenciais francesas do 2012. De entrada, pola súa interesantísima personalidade, pero tamén pola esperanzadora alternativa que parecen estar refundando os verdes de Cécile Duflot e a Europe Ecologie de Daniel Cohn-Bendit, líder que está empezando a artellar a súa retirada.
Eva Joly, descendente de campesiños noruegueses, naceu en Oslo en 1943. É da miña quinta. De moi nova traballou en diversos oficios. Emigrou a París cando tiña 16 anos e alí gañou a vida como puido (facendo de au-pair, de secretaria, etc.) antes de de conseguir unha praza de xuíza na que sempre salientou o seu desempeño pola súa independencia e decidida vocación de xustiza. Instruíu casos coma os da petroleira Elf, o de Bernard Tapie, a banca Crédit Lyonnais ou a venda de fragatas a Taiwan por parte de Francia. Chegou a ser unha das mellores especialistas en tratamento xudicial de casos que tiñan que ver cos paraísos fiscais.
A súa especial dedicación a estes asuntos levouna a ter que fuxir de París regresando no 2002 a Oslo, onde foi acollida como conselleira do goberno noruegués na loita contra a corrupción e a delincuencia financeira internacional. O cineasta francés Calude Chabrol fixo unha película baseada na súa experiencia, L'ivresse du pouvoir, que non lle gustou nada a Eva Joly, e Lucas Belvaux realizou un telefilme (Les prédateurs), que deixou moi satisfeita á antiga xuíza. Pola súa parte, ela escribiu dous libros: Notre affaire á tous e Est-ce dans ce monde-là que nous voulons vivre? De regreso a Francia, Daniel Cohn-Bendit levouna a Europe Écologie no ano 2008 e convenceuna para que integrara, con el, a lista de candidatos ás eleccións europeas pola circunscripción de Île-de-France. En consecuencia, é eurodeputada dende o 7 de xuño do 2009. A pesar de que xa non é unha moza (vai camiño de cumprir 67 anos), representa unha das voces políticas maís anovadoras de Francia. Como ela mesma acaba de dicir: "Á miña maneira, eu represento un remozamento da vida política, porque non teño máis ca 18 meses de experiencia política". Preconiza a "desprofesionalización da política e unha renovación".
Agora Eva Joly, unha das principais voces críticas que se erguen contra a política de Nicolas Sarkossy, vai camiño de ser candidata á presidencia de Francia. Mentres tanto, en España non pasamos aínda dun polémico Baltasar Garzón.

jueves, agosto 19, 2010

Chamuscar a realidade

Un informe pericial cuestiona o operativo aplicado contra o lume de Fornelos  de Montes (Pontevedra) que causou a morte de dous membros dunha brigada antiincendios. Familiares e veciños de Boiro, incluído o alcalde, aseguran que o presunto incendiario que foi detido nese concello coruñés é inocente. O lume empeza a cheirar a chamusco.
Nin tres focos simultáneos prendidos con mecheiros en Fornelos, tal como tentou salientar a Xunta, nin rabos de gaitas. A investigación que está levando a cabo o Xulgado número 2 de Redondela non atopa nin un só indicio das tres orixes do lume que sinalou a Xunta e si moitas dúbidas acerca de como se levaron a cabo os procedementos antiincendios nos que puido haber moita descoordinación e algo máis grave aínda. No caso do home detido en Boiro, Cándido L.L., son moitos os veciños do implicado que sosteñen que non puido ser el o que lle prendeu lume ao monte, segundo aseguran os tripulantes dun helicóptero de recoñecemento forestal.
É moi grave que que haxa insociais que lle prendan lume ao monte, ás veces con consecuencias tan graves como as de Fornelos de Montes, pero tamén é impresentábel que o goberno galego, co seu presidente á cabeza, só teñan aportado unha versión presumibelmente interesada sobre o acontecido e que agora as investigacións periciais están botando abaixo. Os delincuentes queiman o monte e algúns gobernantes chamuscan a realidade.

miércoles, agosto 18, 2010

Antonio Zambujo

Hai novo e importantísimo fadista. Chámase Antonio Zambujo e canta con “voz de anxo”, como acaba de apuntar Le Monde logo de escoitalo no festival A voix haute que tivo lugar en Bagnères-de-Bigorre (Hautes-Pyrénées) do 11 ao 14 de agosto. “Unha voz de anxo –di o xonral francés– que reúne nela o masculino e o feminino, unha voz con dulzura acolledora”.
Empezou interesándose moito polos cantos melancólicos da súa terra natal, o Alentejo, que lle transmitiu a súa aboa, e polo clarinete que aprendeu no Conservatorio de Beja. Só tiña 24 anos cando morreu Amalia Rodigues, en 1999, pero deulle tempo e decatarse de que “hai un fado antes de Amalia e outro despois de Amalia, ela mudouno todo”.
Pero tamén bebe de Caetano Veloso –para el “o mellor cantor do mundo”–, de Chico Buarque, de Tom Waits, de Chet Barker... Como el di, “cando me gusta algo, so un pouco compulsivo”. E, dende logo, de Vinicus de Morais, a quen considera “o máis grande poeta da lingua portuguesa”, pero tamén da morna caboverdiana. Zambujo xa é un dos grandes do fado. Un pracer para o espírito.
Discografía: O mesmo fado (2002), Por meu cante (2004), Outro sentido (2007) e Guía (2010).
Por certo, este artista portugués é dos poucos que deixan escoitar todas as súas cancións entrando na súa páxina web: www.antoniozambujo.com

Modernos por contrato

Poucas veces, pero de cando en cando pódense ler artigos de opinión que fan pensar en que a mente humana aínda non rematou de pasmarse de todo. Luz Sánchez-Mellado publicou esta fin de semana, en El País, unha desas pezas marabillosas. Que Deus lla pague ao prezo que merece, porque o que son os editores xa non saben o que é iso.

jueves, agosto 12, 2010

A ditadura do tiraliñas

Ía sendo hora de que alguén escribise un artigo como a Elegía que publica hoxe Ramón Reboiras en El País. Galicia, como di o autor citado, xa hai polo menos catro décadas que emprendeu ese camiño sen retorno de despedir unha ancestral cultura agraria para dar paso a esa modernidade que aquí chegou nos tempos da postmodernidade ou, mellor dito, cando tocaba xa a fin da historia... O burro, o carro, o arado, os montes de mimosas, as mazás polo chan, o feo no palleiro, a milleira ou a vendima, o pan de millo, o corno do pescadeiro ou as herbas de San Xoán “son só un aroma turístico que desprende ese antronte que nin por todos os demos podía anticipar que un día de agosto abririamos a ventá e veriamos montes convertidos nun parque eólico e a memoria da infancia nun parque xurásico”.
Reboiras pon o dedo na chaga cando sinala que xa non serve para nada “calquera empeño en parar esta hemorraxia de comunicacións e redes que deixou as parroquias idílicas de antronte feitas un remendo de chalets suízos e cans de defensa, rapaces que participan en carreiras clandestinas polas vellas corredoriras e xubilados que deixaron a monte as pequenas leiras familiares”. O que aínda non puideron destruír os incendios lévao por diante a alta velocidade, con Pepiño Blanco exercendo de gran sacerdote do buldózer e deixándolles exercer aos enxeñeiros de camiños a ditadura do tiraliñas, a impostura estética dos construtores de pontes, a patraña ideolóxica deses gobernantes olímpicos que parecen medir a súa traxectoria nos asentos do poder en relación á cantidade de orzamento destinado a esa velocidade (Reboiras dixit).
Algún día, a todos eses impostores da apocalipse postmoderna haberá que colgalos polos pés das pontes que constrúen para que, cabeza abaixo, recapaciten sobre o seu desbocado frenesí destrutor da natureza. De momento, propoño que deixen de chamarse enxeñeiros de camiños e que pasen a denominarse polo que son, vulgares tiraliñas contra a paisaxe e o humanismo. E a Pepiño Blanco que o manden ver touradas (con Agustín Hernández) e que lle asubíen como lle asubiaron o outro día en Pontevedra.

martes, agosto 10, 2010

De Panxón a Neda

A morte do pintor e amigo Xosé Luís de Dios deixoume algo tocado. Xa van sendo moitos os bos que se van antes ca nós. Dicíao o outro día e volvo a dicilo agora citando outra vez a Petrarca: a morte sempre nos leva antes os mellores. Levounos hai pouco a Pepiño de Sarria, o escultor Díaz Fuentes, e agora a un dos “artistiñas” de Risco.
Pero a vida ten que seguir. Vida e morte van da man e non pararon nin han parar nunca. Comendo o martes con César Cunqueiro, Alexandro Diéguez e Ánxel Peláez en Panxón falabamos precisamente da ausencia do pai de César, o insuperábel Álvaro Cunqueiro. E comendo hoxe en Neda con Vicente Araguas, Miro Casabella, Ramón Loureiro, Mónica e Ana Eiroa tamén falamos, entre outras cousas, doutro que xa se nos foi tamén hai case dous anos, Ramiro Fonte.
Vicente levounos ver a ría dende o espléndido mirador do Coto de Ancos, un lugar magnífico para extasiarse mirando a parte da ría de Ferrol que sube polo río Belelle. No mundo hai poucos miradores tan escelsos coma este.

martes, agosto 03, 2010

Xosé Luís de Dios

Fóisenos outro “artistiña”, como lles chamaba Vicente Risco. Xosé Luís de Dios quizais foi levarlle un vaso de viño do Ribeiro a Xaime Quessada. Os amados polos deuses case nunca morren de vellos.
De Dios era un dos grandes pintores galegos. Naceu no 43 e comenzou a pintar sendo aínda un rapaz. Fixo a súa primeira exposición, en Ourense, no 1962, cando só tiña 19 anos. A súa obra está en varios museos e foi exposta en galerías de varios continentes. Hai xa máis de corenta anos, cando os dous viviamos en Madrid e falabámonos case todos os días, díxome que el era pintor porque cada vez lle custaba máis traballo pintar. “Non hai nada máis revolucionario –tamén me dixo daquela– que un plantexamento claro a escala subxettiva, que o traballo como esforzo de cada quen”.
Xosé Luis vivía e pintaba en Tui dende que volveu de Madrid hai moitos anos. Unha restrocpectiva súa, montada por Caixavigo, percorreu hai dous anos varias cidades galegas. A morte, como dicía Petrarca, sempre nos leva primeiro os mellores.

viernes, julio 30, 2010

Feijóo por Picasso

Xa está! Xa se sabe por que Núñez Feijóo catalanizou a Picasso. Resulta que coincidiron de rapaces, non cando o malagueño pintaba pombas na Coruña, senón en Barcelona cando o artista universal andaba concibindo as "Señoritas de Avinyó", paseando por unha rúa que estaba chea de putas. Agora xa se explica o lapsus do presidente da Xunta. Estaba pensando no retrato que lle fixo Pablo Picasso ao daquela rapaz dos Peares. Por certo ¿que andaría facendo Feijóo polo Carrer d'Avinyò?

miércoles, julio 28, 2010

Escopeta nacional

Non sei se o presidente da Xunta é andaluz, pero creo que si. Permítame Núñez Feijóo que eu tamén xogue coas frases, e refírome ao que acaba de dicir respecto de que non sabe se Picasso era catalán, pero el coida que si. E descúlpeme, sobre todo, o gran pintor malagueño e universal as comparacións que ata lle poderían resultar ofensivas (non precisamente polo de catalán).
Núñez Feijóo, en plano de serpe de verán, quere descubrirnos que o feito de que un toureiro poña en perigo a súa vida diante dun touro ten “máis mérito que cando un home colle unha escopeta e mata un animal”. Ata agora non sabiamos que o presidente da Xunta admira máis a Finito de Córdoba ou a José Tomás ca o rei de España ou ca  o xuíz Garzón, sobradamente coñecidos por utilizaren a escopeta para matar animais. No caso do primeiro disparando mesmo contra osos co estómago cheo de vodka, ou sexa, borrachos.
Tamén nos di Feijóo que nos cumpriría reflexionar sobre a caza. ¿É legal? ¿Pódese cazar? ¿Non se pode cazar?, pregúntase. Que ande con pés de chumbo. Non vaia ser que abra unha caza na que sexa o cazador o que acabe cazado. Dígoo porque se cadra algunha vez as perdices acaban disparando contra as escopetas, os osos pegándolles patadas nos collóns aos furtivos e os cervos turrando contra os señoritos de escopeta nacional.

lunes, julio 26, 2010

Gladiadores do español

Curiosos días estes que lle están transcorrendo a Galicia. Tivo que pechar Vieiros, baixou o telón Chuza.org e non sei se non rematará habendo máis defuncións polo estilo nos próximos tempos. A Manuel Fraga resucitóulle o Ave Fenix que leva dentro e arremeteu, como nos tempos nos que defendía alcaldes acosadores, disparando agora a súa pólvora de rei contra os nacionalistas que non son do seu nacionalismo e contra a lei do aborto.
Defensores armados do idioma español viñeron dar a nota en Santiago nun día tan emblemático coma o 25 de xullo, e menos mal que desta vez tiveron a mala sorte de ameazar con pegarlle unhas hostias a unha xornalista andaluza de El País porque, senón, nin nos enterabamos de como se comportan estes gladiadores do hable usted la lengua del imperio.
O caso aínda segue sendo que o xefe superior de Policía, galeguista confeso e autor de culto do sistema literario galego, Luís García Mañá, ou o delegado do Goberno, Antón Louro, o noso García Sabell dos tempos de crise, compoñentes entrámbolosdous da xefetura natural dos lexionarios antigalegos, aínda non dixeron nada acerca de que se mandase investigar os feitos e correxilos se houbese lugar.
Hai que ter estómago para dixerir sen doses equinas de Omeprazol algunhas cousas que están pasando estes días. Pero contra a resignación destes feitos non creo que escriba nunca Santiago Rey. Fai ben o BNG en levar ao Congreso dos Deputados (ver Xornal) o irrespecto intolerante que mostraron algúns policías contra o idioma galego na xornada do día 25, pero moito me temo –e oxalá me equivoque– que nin El País vai publicar un editorial sobre este tema nin os deputados van interromper as súas cómodas vacacións para ocupárense destas menudencias.
Se cadra é o que merecemos. Mentres que aquí morren de morte morrida Vieiros e outros camiños que tentaron abrirse cara á liberdade, en Francia acadan a lozanía máis esplendorosa alternativas comunicacionais tan esperanzadoras coma Mediapart, que lle obrigan a Sarkosy a porse nervoso. Cumpriríanos reflexionar e un destes días insistirei sobre esta interesantísima cuestión.

Corre, non vaias levar unhas hostias

O tempo non para nunca de correr. Despístase un quince días e, cando quere recuperar o fio deste blog, non sabe de que escribir. ¿Da desaparición de Vieiros? ¿Do éxito anualmente repetido polo Día da Patria Galega? ¿Do curriños que estaban os monarcas, ministros, presidente da Xunta, conselleiros e concelleiros na ofrenda ao Apóstol? Hai que ver o ben que lle pode quedar o chaqué a Pepiño Blanco ou a mantilla española á Reina de España. E non digamos como luce a mitra Rouco Varela no medio de tanto esplendor catedralicio.
Cada 25 de xullo, o templo do Apóstol Santiago –¿ou será de Prisciliano?– convértese nunha especie de fogueira das vaidades pola que desfilan santos e pecadores, cristianos vellos e conversos, mesmo algún ateo transfigurado e non poucos petimetres acomodados. Iso si, a plebe ese día fica afastada –ata da praza do Obradoiro– como se alguén quixera mandarlles clientes aos nacionalistas do Bloque para que a súa manifa sempre teña o mesmo número de participantes.
Podería seguir escribindo destas cousas, pero a min o que máis me chamou a atención é o que lle pasou a unha xornalista de El País, andaluza para máis señas, cando un policía nacional lle escoitou preguntar por onde se ía á Pescadería Vella. Un antidisturbio perturbador agarrouna por un brazo e díxolle: “Aquí non hay nada que se llame Pescadería Vella, se llama Pescadería Vieja. Tú, que eres de fuera, deberías saberlo”. E ata a ameazou berrándolle: “Corre, no vaya a ser que te demos unas hostias”.
Non coñezo de nada a esa xornalista nin sequera sei como se chama, pero tendo en conta o medio para o que traballa non a imaxino como sospeitosa de calquera forma de delincencia e moito menos aínda de constituír un perigo terrorista ou independentista. De todo o que puido pecar é de desinformación por non saber onde está a Pescadería Vella, ignorancia que lle puido custar levar unhas labazadas pagadas polos contribuíntes.
O caso non precisa máis comentarios. Se cadra preguntármonos de que nos sirve ter un xefe superior de Policía que escribe novelas en galego, un delegado do Goberno que fala en galego cos amigos ou un presidente da Xunta que vai á misa á que antes ían os ateos. E logo aínda hai quen di que non temos país. Témolo, pero que pais, Miquelarena, que país.

miércoles, julio 14, 2010

Ricardo

Non é Corazón de León, pero é Ricardo. Ricardo Gurriarán. Historiador, parente da poesía, cidadán dun tempo e dun país. Peneirador de inmundas escorias. Ademais, doutras cousas que conta moi ben Ramón Loureiro no artigo que lle dedicou recentemente en La Voz de Galicia e que se pode ler premendo sobre a ilustración e aumentando logo o tamaño.

martes, julio 13, 2010

Será o fútbol a salvación de España?

Pregúntase hoxe o xornal Le Monde, nun artigo de Luc Vinogradoff, se a vitoria do mundial poderá salvar a economía española. É, sen dúbida, unha pregunta retórica que ninguén pode responder por agora, pero empezan a prodigarse os predicadores que adiviñan un futuro económico prometedor para o gol de Iniesta. Quizais o polvo ese descendente de Rappel, ese que queren traer os do Carballiño, debería volver a ser consultado ao respecto.
Con déficits públicos do 11,2 por cento e un paro que ronda o 20 por cento, a España cómprelle lembrar o que pasou antes noutros países que gañaron a Copa do Mundo.  Francia, por exemplo, vitoriosa no 1998, experimentou unha subida do seu produto interior bruto (PIB) equivlanete ao 5,97 por cento no trimestre que seguiu á final da copa desputada aquel ano en Brasil. No canto dun ano, ese crecemento foi do 3,3 por cento. Italia medrou un 7,71 por cento no trimestre seguinte á súa propia vitoria no ano 2006, e un 4,4 por cento no que atinxe a un ano.
Un estudio levado a cabo en Alemania pola banca ABN Amro, no ano 2006, calculou que un país que gaña a Copa do Mundo “aprovéitase  dunha bonificación económica  media do 0,7 por cento de crecemento adicional” no prazo dun ano. “O finalista -sotén dito estudio– ve como o seu crecemento perde un 0,3 por cento en relación á taxa do ano precedente”.
Tería coña que fose o fútbol a nosa salvación económica.

lunes, julio 12, 2010

A senyera de Puyol

Non me gusta case nada o fútbol e son calquera cousa menos un tifoso, pero confeso que o pasei moi ben vendo como Iniesta foi quen de atravesar o cabo de Fornos navegando no gran barco da selección española capitaneado por Vicente del Bosque, ese magnífico actor que está sempre representando con éxito o papel do comisario Maigret. Paseino ben e celebreino tamén porque Puyol marcara estoutro día aquel gran gol de cabeza e porque onte envolvera o seu corpo de pagès de l’Empordà nunha tremolante senyera á que tamén se agarrou Xavi.
Linlle a algún comentarista francés que os xogadores cataláns e vascos non cantaban senón que asubiaban cada vez que soaba o himno de España, pero eu nunca lles vin facer tal cousa. ¿Ten letra, ademais, o tal himno a pesar de Franco e de José María Pemán? Tamén lle lin a algún gabacho que a final deste campionato mundial de fútbol, en realidade, foi un match a dente partido entre o Barça e o Ajax. Gustaríame ver a cara que poñían estes días Guardiola e Cruiff.
Aínda así, José María Aznar e o seu glorioso partido non puideron evitar a tentación de caeren na españolada plusultriónica de roubar auga para o seu muíño. Pena de políticos e de política. Se cadra merecerían que lles dixeramos que España foi, por fin, campiona do mundo grazas a cataláns e vascos. E a un egrexio andaluz de Camas, por suposto.

jueves, julio 08, 2010

A Illa dos presidentes

Mentres vou rematando de matar o meu virus estomacal, se queren, vayan vendo o que pasa en La isla presidencial. Ata anda por alí o Rei de España. Hai que premer aquí.
E, cando rematen de velo, preman tamén aquí para ver o que vai suceder logo.

lunes, julio 05, 2010

O traxe descosido de Feijóo

O xornalista de El País Xosé Precedo publica hoxe unha interesantísima información coa que descose o traxe de Núñez Feijóo salientando que “o líder popular presume de austeridade, pero esquenceu as súas promesas de man dura contra os escándalos do seu partido”. Feijóo enseña sus costuras é o título da súa crónica, que non ten desperdicio.
Entre os casos que o presidente non quere ver, están os de Agustín Hernández, Ana María Díaz, Xosé Antonio Álvarez Vidal, Evaristo Juncal, Xosé Manuel Álvarez-Campana e Roxelio Martínez. Son as costuras descosidas do traxe de Feijóo.

miércoles, junio 30, 2010

Malos tempos para a heterodoxia


Europa camiña cara a degradación preocupante dalgúns valores democráticos e sociais que a foron caracterizando dende a Revolución Francesa de 1789 e o posterior desenvolvemento dos dereitos humáns. O terrorismo, a crise económica e o anterior fracaso do comunismo levárona, pouco a pouco e solapadamente, a unha deriva que empeza a ser escandalosa e que se caracteriza polo recorte sistemático dos dereitos das persoas. O punto de inflexión chegoulle co atentado das torrres xemelgas de Nova Iorke, en setembro de 2011, e, dende aquela, a cultura da vella liberdade europea –de raiz francesa, sobre todo- non parou de verse sometida a constantes limitacións. Ata o punto de que, hoxe, viaxar en avión constitúe ás veces un auténtico coñazo (especialmente no aeroporto Charles de Gaulle de París).
Dentro desa deriva, en marzo deste ano, a Unión Europea aprobou o seu Documento 7984/10 (Instrumen for compiling data and information on violent radicalisation processes) no que, coa respectábel intención de perseguir aos que inciten o odio e a violencia terroristas, aparecen algunhas indicacións dirixidas aos gobernos dos países da UE que poden dar lugar a interpretacións perversas do tema. Para empezar, case toda, por non dicir toda, a materia tratada no documento está representada por asuntos e actividades que xa están penados pola lexislación dos estados membros. A única novidade é unha preoupante confusión tendida entre os conceptos de radicalización e radicalización violenta.
O documento convida aos gobernos que forman Europa a que estean atentos ás “mensaxes de radicalización” e ata recomenda investigar os “sentimentos” das persoas que formen parte de grupos sospeitosos, mesmo incluídos “códigos de vestimenta, hixiene, alimentación, a oración, medios de comunicación, visitas” ou “familia, estado civil, fillos, amigos”. Ata o “desemprego, deterioro, pérdida dunha bolsa de estudios ou dunha axuda financeira” figuran entre as características a reseñar policialmente.
Para algúns expertos en dereitos humáns, estas directivas poden rematar en instrumentos perigosos de persecución das ideas e ata dos “estados de ánimo”. Esta nova estratexia europea de perseguir o terrorismo, dirixida, entre outros, contra “extrema esquerda ou dereita, nacionalistas, relixiosos ou antiglobalización”, pode esconder, de feito, unha cobertura legal para que calquera persoa sospeitosa de radicalización política poda ser controlada e reprimida policialmente, teña ou non vencellos co terrorismo.
Corren malos tempos para heterodoxia. Probabelmente, Marco Panella, o histórico fundador do Partido Radical italiano, ou Enma Bonino, que ocupou altos cargos nesa Unión Europea que agora quere controlalo todo, ou a mesmísima Cicciolina, rematarían nos arquivos de Europol e non digamos xa nos dos Caravinieri e da Polizia Italiana. Radical, a fin de contas, non é máis ca quen pertenece ou se relaciona cunha raíz, quen é partidario de reformas extremas, especialmente en sentido democrático. Ou sexa, que debemos ser millóns os que podemos rematar atraíndo a atención desas estratexias europeístas, tan difíciles de casar coa antiga tradición europea de respectar o dereito á intimidade e á liberdade de expresión.
O máis chocante de todo isto é que o antes progresista Zapatero rematou a súa presidencia da Unión Europea aprobando un novo documento, o 8570/10, no que se convida a Europol a favorecer “a posibilidade de xerar listas de radicalizadores ou transmisores da mensaxe radical”. E xa se sabe, empézase polas listas e ¿quen sabe onde se remata?

martes, junio 29, 2010

Medallas nun Panteón secuestrado

Realmente, non sei de que nos queixamos. Somos o que se pode chamar un país moderno, à la page. Se Francia ten ministros na corda floxa por mor das veledidades fiscais da matrona de L’Oreal, nós temos a Agustín Hernández empapelado xudicialmente  por certificar obras sen estaren feitas. Que se Obama tivo que fulminar a un dos seus xenerais máis importantes, bueno, nisto quedámonos algo curtos porque aínda non temos Exército galego propio. Porén, no que ninguén nos iguala é en termos pechado pola Igrexa Católica, Apostólica e Romana o Panteón de Galegos Ilustres.
Leva razón Guillerme Vázquez cando sostén que “Rosalía e Castelao están secuestrados, vedados ao público”, ou cando se mostra incapaz de imaxinar que “os norteamericanos non puidesen acceder ao monumento de Lincoln ou que aos franceses lles fose vedada a entrada a Les Invalides para ver a tumba de Napoleón”.
En Francia, por exemplo, hai moitos anos que as igrexas e os templos son propiedade do Estado. Aquí, San Domingos de Bonaval, onde está o Panteón de Galegos Iustres, foille devolto á Igrexa despois de pasar cen anos en poder da administración pública. A consecuencia é a que é: que o Panteón está pechado ao público. Ou Feijóo fai algo inmediatamente por resolver este contrasentido ou pasará á historia como o último enterrador de Castelao e de Rosalía, por moitas medallas que agora entregue co seu nome. E todo isto, en Ano Santo. Para máis inri.

lunes, junio 28, 2010

Le Monde non se españoliza


Un homosexual, un play-boy e un pai de familia van ser os novos amos de Le Monde. A oferta presentada conxuntamente por Pierre Bergé, Xavier Niel e Matthieu Pigasse foi maioritariamente elixida polas sociedades de redactores e empregados do xornal francés de referencia, que deixaron fóra a alternativa na que participaba a empresa española Prisa, editora de El País, comandada polo patrón de Le Nouvel Observateur, Claude Perdriel. A decisión final tomarase hoxe en París.
Foi o propio Pierre Bergé, personaxe moi coñecido na cultura, a moda e actividade empresarial francesas, quen se expresou aludindo ás caraterísticas persoais dos tres participantes da alternativa presentada para facerse co control ecnómico de Le Monde. Bergé, en efecto, foi compañeiro sentimental do modisto Yves Saint-Laurent, do que tamén foi socio empresarial. Convertido en mecenas do socialismo francés dende hai tempo, apoiou a François Mitterand e a Ségolène Royal nas súas campañas electorais á presidencia da República Francesa, e financiou boa parte das actividades públicas levadas a cabo polas fundacións de Danielle Mitterand.
Xavier Niel pasou en pouco tempo de empresario emerxente no mundo da informática a representar a fortuna número doce de Francia, con 2.680 millóns de euros. O seu gran éxito é a empresa proevedera de acceso a Internet denominada Free. Coma Bergé, Niel móvese no campo político do socialismo francés.
Pola súa parte, Matthieu Pigasse, pai de tres fillos, desempeñou altos cargos na administración socialista de Dominique Strauss-Kahn e Laurent Fabius. É codirector xeral delegado e vicepresidente para Europa da Banca Lazard e propietario e presidente do magasín Les Inrockkuptibles.
A alianza destes tres grandes empren-
dedores franceses deixou fóra de combate a alternativa presen-
tada polo patrón de Le Nouvel Observateur, Claude Perdriel, en compañía da empresa francesa Orange e da española Prisa. Polo menos iso é que decidiron por inmensa maioría os xornalistas e empregados de Le Monde, en contra tamén dos desexos do presidente Nicolas Sarkossy, que ultimamente moveu algunha peza tentando favorecer a alternativa encabezada por Claude Perdriel.

viernes, junio 25, 2010

Os que maman da teta pública


O presidente da Xunta non para de dicir que hai que aforrar, que andamos en época de vacas fracas e cómpre apretármonos todos o cinto. O falar non ten cancelas e a lingua de trapo está demasiadas veces presente na práctica dos políticos. Porque, miren por onde van os tiros, a Xunta asinou o pasado 17 de marzo un acordo concedéndolle 12.000 euros á Fundación Jorge Jove para realizar “unha publicación en formato de libro, de todas as normas aplicables para os concursos de elegancia, autenticidade e conservación de vehículos históricos”.
Dase a circunstancia curiosa de que a Fundación Jorge Jove depende do millonario coruñés Ángel Jove, propietario do grupo Anjoca. Tamén resulta que os que poseen, compran, venden, conservan e participan nos concursos de elegancia de vehículos históricos, non son precisamente os mileuristas nin os que dependen dalgunha renda de inserción social nin están las listas de espera do Sergas. ¿Non daría xuntado a familia Jove abondos cartos para pagar a edición dun best seller coma este? ¿Teñen que ser sempre os ricos os que máis maman da teta dos cartos públicos? Se Castelao erguera a cabeza, volvería a poñerse a debuxar inmediatamente. A Jove e a Feijóo seguramente non lles poñería sombreiro de levita, senón unha caixa rexistradora na cabeza.

miércoles, junio 23, 2010

Un milico mal falado


Zapatero fai o que lle mandan Obama e outros mandatarios do mundo. ¿Facerá Obama o que lle impoñen os seus militares? Ergo, ¿Zapatero pode estar ás ordes dos milicos norteamericanos? Verase hoxe se o presidente de Estados Unidos se atreve a cesar ao xeneral Stanley Machrystal, xefe das tropas da OTAN en Kabul (Afganistán) polas súas desconcertantes declaracións ao xornalista Michael Hasting, publicadas pola prestixiosa revista Rolling Stone.
MacChrystal, un milico moi eficiente que prefire beber cervexa mala a viño de Burdeos, malfalado e prepotente, fixo parte destas declaracións cando estaba “tomado polo alcohol” durante unha viaxe en coche de París a Berlín porque as cinzas do volcán islandés non lle permitiron a viaxe en avión. Segundo di agora o xornalista de Rolling Stones, “non pararon de beber en todo o camiño”.
O caso foi que o xeneral MacChrystal despachouse a gusto falando mal do vicepresidente de Estados Unidos, Joe Biden (“¿Quen é ese?, repreguntoulle ao xornalista), de Richard Holbrooke, enviado especial de Barak Obama en Afganistán e Pakistán, do embaixador norteamericano en Kabul, Karl Eikenberry, e mesmo do propio presidente Obama.
Aínda que, segundo publicaron a CNN e o semanario Time, MacChristal presentou a dimisión por escrito, logo de recoñecer que todo o ocorrido “nunca debeu producirse”, non está claro que o xeneral norteamericano vaia ser reempradao. Barak Obama chamouno a capítulo a Washington, onde hoxe comparece diante do presidente para render contas.
A min, en algo se me parecen este milico norteamericano e os xogadores da selección francesa que tanta escandaleira montaron en Sudáfrica.

martes, junio 22, 2010

Quousque tandem, Steve Jobs, patientia nostra?


Estou empeñado en comprar un iPad 3G, e non hai maneira. Quero compralo, ademais, no Apple Center que ten a marca en Santiago por unha sinxela razón: Teresa e Ánxel sempre me atenderon ben, resolvéronme toda a vida os poucos problemas que lles plantexei e, sobre todo, sosteñen postos de traballo e crean riqueza en Galicia. Négome rotundamente, polo tanto, a regalarlle a Apple as plusvalías de mercarlle directamente por teléfono ou a través da súa weeb.
A multinacional de Steve Jobs, porén, estame a por as cousas difíciles. Comprendo o seu mercadeo (marketing) de ir vendendo a penicilina pinguiña a pinguiña. A fascinación polo produto súbelle así a tensión, pero non se estarán equivocando? O iPad é, sen dúbida, o último gran invento da multinacional norteamericana máis imaxinativa, creadora e consecuente, entre outras razóns, porque a súa competencia andou sempre e anda agora nas patacas, que é como dicimos no meu pobo que un está a velas vir, pero quizais os seus inventores non deberían deixar pasar o tempo necesario para que a súa agora emocionada clientela se decate de que o Ipad pouco máis é ca un iPhone aumentado de tamaño.
En calquera caso, unha casa tan seria coma que puxo en circulación o sistema operativo máis intelixente de todos os que andan polo mercado internacional non debería resistir durante demasiado tempo a tentación de facerse desexar eternamente. Ser Mac aínda segue sendo un valor engadido, pero xa empeza a selo non tanto polo mérito de Apple como pola sonnolencia dos seus competidores. Ata cando vai durar o monopolio de Steve Jobs?

lunes, junio 21, 2010

Comerciantes bling-bling dun deporte que perde crédito


Menos mal que non son francés nin moi afeccionado ao fútbol. De ser algunhas desas cousas e, sobre todo, se coincidiran en min as dúas condicións, seguramente estaría agora ao borde do infarto. Os escandaloso proceder de Nicolas Anelka, o dubidoso comportamento do entrenador Raymond Domebech e case todo o que arrodea a selección francesa de fútbol no Mundial de Sudáfrica parece tirado dun vodevil de terceira, como hoxe apunta o xornal Liberation no seu pronunciamento editorial.
Se o espectáculo de Anelka chamándolle "porco fillo de puta" ao seu entrenador e dicíndolle que fose "tomar polo cú", sobranceou con creces o pior comportamento moral que se pode dar nun personaxe público como é o dianteiro do Chelsea, tamén deixan moito que desexar as maneiras do entrenador da selección á que perteneceu o futbolista bocazas –da que xa foi expulsado–, os xeitos dos directivos desa federación e outras persoas e medios relacionados co fútbol francés.
O xornal Libération, nun editorial titulado Vaudeville, expresa hoxe unha posición moi crítica sobre toda esta pantalonnade (bufonada). “Esta crise do fútbol francés –escribe Paul Quinio nese editorial– simboliza o cinismo que leva consigo a época. Cinismo do diñeiro rei, que volve tola xente, autoriza todos os excesos, afasta, corrompe. Os comunicadores véndennos a ilusión de xogadores portadores de valores colectivos. Son maquillados como educadores para os rapaces en non poucas referencias. Son en realidade comerciantes bling-bling dun deporte que onte perdeu en Francia moito do seu crédito”.
Eefectivamente, as trapalladas do fútbol de alta competición xa constitúen unha das máis perversas deformacións da sociedade actual na súa época de crise. Todo o entramado de cracks pagados moi por riba dos premios Nobel, directivos corruptos, medios de comunicación e xornalistas conniventes, co espectáculo conseguinte de noivas, amantes, familiares e toda unha troupe de paniaguados, está facendo da competición futbolística internacional algo que se pon moi lonxe do que no seu día concebiron Pierre de Coubertin e outros pedagogos do deporte.
Mal exemplo o que nos está a chegar dende Sudáfrica. E menos mal que da selección española aínda non se di máis ca que está xogando mal e que Casillas segue ennoivado con Sara Carbonero.

sábado, junio 19, 2010

Porcalladas do fútbol

Nunca entenderei o deprimente espectáculo que presentan certas manifesta-
cións do fútbol comercial dos nosos tempos, con figuras perversamente pagadas a prezos de diamante e comportamentos públicos e privados fóra de calquera mínimo moral. O último exemplo acaba de dalo o xogador da selección francesa no Mundial de Sudáfrica Nicolas Anelka, espetándolle na cara ao seu entrenador, Raymond Domenech, a seguinte frase insultante: “Va te faire enculer, sale fils de pute!” (Que che dean polo cú, porco fillo de puta).
Acaba de contalo o xornal deportivo francés L’Equipe na súa primeira páxina. Pola metade do partido que perdeu Francia (0-2) contra México, Domenech aínda non pensa en reemprazar a Anelka senón en obrigalo a que permaneza máis na punta. O xogador rebótase e o entrenador toma sobre a marcha a decisión de substituílo. “Ok, ti vas para fóra”, dille. E daquela Anelka prántalle cara a Domenech e dille. “Va te la faire enculer, sale fils de pute!”. Inmediatamente, foi reemprazado por André-Pierre Gignac para xogar no segundo tempo.
Christian Teinturier, vicepresidente da Federación Francesa de Fútbol, xa dixo que Anelka “debería ser expulsado de inmediato ou excusarse, e non podía reaparecer como se nada coa camiseta do equipo de Francia”. Michel Hidalgo, ex entrenador da selección francesa, tamén se pronunciou radicalmente: “O insulto de Anelka é desprezábel. Nunca máis debe poñer a camiseta do equipo de Francia. Na miña opinión, non o levará nunca máis. As súas manifestacións son consternadoras”.
O dito, que no fútbol millonario hai demasiados merdáns que desprezan as máis elementais regras da convivencia. Ananos mentais caprichosos que pensan que son os reis do mambo. O caso de Anelka, desgrazadamente, non é único. Vaia exemplo para os millóns de persoas que seguen o fútbol en todo o mundo.

Anne-Marie Thiesse en El Mundo


Anne-Marie Thiesse, autora de La creación de las identidades nacionales, recentemente publicada por Ézaro Ediciones, ocupa hoxe as páxinas 24 e 25 de El Mundo nunha entrevista que lle fai Rubén Amón, correspondente en París do xornal que dirixe Pedro J Ramírez. “O nacionalismo é unha reacción ao medo e non pode servir como resposta de futuro”, titula o periódico.
“O problema de Europa –di a directora de Investigación do Centro Nacional da Investigación Científica (CNRS) de París– é que non ten unha estrutura político-cidadá común… A cuestión da identidade europea non se plantexou na orixe do proxecto, nin durante a Europa dos seis, nin no decurso da Europa dos 15. Xurdiu despois da última gran ampliación, cando se integraron os países do Telón de Aceiro. Europa construírase a través dos valores ideolóxicos. Había unha visión da democracia e do libre mercado, pero a inclusión dos antigos países comunistas introduciu a reflexión da identidade. Podemos chegar á conclusión de que non existe a identidade europea”.
Coñezo ben o libro de Thiesse, porque me tocou traducilo, e sei que nel hai abondantes e interesantísimas reflexións e un derroche de información sobre o tema das identidades nacionais. Na entrevista de El Mundo, que non atopo na edición dixital do xornal madrileño e sigo, polo tanto, a de papel, Anne-Marie Thiesse tamén di que “os espazos políticos non corresponden á estrutura económica e financeira, pero ademais a idea de progreso técnico e material tense acompañado de aspectos positivos, coma esperanza de vida, e de aspectos negativos, como a amenaza ao medioambiente. O progreso ten un lado desastroso. Por iso hai que repensalo. Non a escala nacional, senón a escala internacional. É onde ten sentido Europa, especialmente no canto do que ten que ver coa representación política, a representación filosófica, a representación da sociedade mesma”.
A autora de La creación de las identidades nacionales, na entrevista de El Mundo, igual ca no libro, fai varias referencias a España. “O caso de Cataluña –indica– arráigase nunha desconfianza cara o estado central, ao que consideran retrasado e pouco operante. Todas as comunidades escriben a súa historia con xeometría variábel, constrúense, reconstrúense”. Thiesse tamén volve sobre a súa metáfora, de éxito internacional, do “sistema Ikea de construcción das identidades nacionais, que permite montaxes diferentes a partir das mesmas categorías elementais (e) pertenece actualmente ao dominio público mundial”. “Para que unha nación sexa digna de tal distinción –engade a autora– precisa facer bricolaxe cunha historia vencellada á continuidade dos remotos ancestros, un catálogo de heroes, unha lingua, uns monumentos, un folklore, un himno, unha bandeira, uns bailes e ata identificacións pintorescas cun animal, un plato típico, unha indumentaria”.

viernes, junio 18, 2010

Saramago

Estaba esperando a que me atendera a miña médica de cabeceira no Centro de Saúde de Bertamiráns e mataba o tempo co iPhone lendo algún periódico. Entrei en El País e recibín a mala noticia. Finou José Saramago, o home amigo e o escritor comunista que se atreveu a pedirlle contas a Deus. Aló vai un dos intelectuais máis íntegros e coherentes da Europa dos nosos tempos. A jangada de pedra levóunolo dende o seu Lanzarote de adopción. Descanse en paz.
Tiven a sorte de tratalo e de estar na súa casa de Lisboa moitas veces. Levoume onda el Pilar del Río, a andaluza que foi compañeira fidel do novelista e ensaísta portugués. Por iso sei ben que Saramago era unha excelente persoa e un cidadán exemplar. Débolles aos dous favores importantes que a Saramago xa non llos poderei pagar ata que me reencontre con el na outra vida. Cando unha persoa morre, o corazón das demais sempre se entristece. Moito máis aínda cando esa persoa é querida e admirada polos que quedamos. Salut, camarade! We sahll overcome!

Italia



Un anónimo comuni-
cante escríbeme a seguinte plaisan-
terie que lle agradezo moito: “Come me piace il Signore Conte quando anda alla mia Italia. Sembla un uccello, un uccellino felice”. Non sei se será un italiano(a) de verdade ou un de chanza, pero teño que dicirlle que acertou. Efectivamente, eu síntome en Italia (especialmente en Roma, nas Eolias e en Sicilia) un paxariño feliz. Case un animaliño dos que lle gustaban tanto a San Francisco de Asís.
Di FranciscoVázquez, embaixador de España ante a Santa Sede, que Roma é unha cidade-enciclopedia, unha enciclopedia de pedra, na que un alcanza a comprender as nosas orixes, e ten razón. Pero Italia é moitísimo máis ca Roma en si mesma. A Toscana (“cinguinda polo seu teatro de cotarelos recolle as súas cosechas de trigo, aceite e viño, en salta en plenitude á vida sorrinte, co corno da abundancia”, Byron dixit), ese marabilloso país que tanto amaron os viaxeiros internacionais ata quedárense nel a vivir: Florencia, Luca, Siena, Pisa, Pistoia, San Gimignano, Moltalcino, Montepulciano… Toscana é a quintaesencia de Italia. E a súa veciña Umbría, con Perugia, Ancona, Asís, Orvieto… ¡Ai, quen puidera revisitar máis a miúdo a Piero della Francesca, o gran pintor que tanto emocionaba a Cunqueiro!
A diversa e inconmesurábel Italia co seu Mediterráneo siciliano e calabrés: o archipélago das Eolias, Palermo, Cefalú, Lípari, Trapani, Messina, Catania, Siracusa, Reggio di Calabria. A súa surreal Venecia, abafada polos turistas. Terra de santos e de bandidos pola que aínda vagan os pastores. Aínda hai neles “algo que non é deste mundo”, dixo Norman Douglas. O mar italiano, coa súa espléndida luz mediterránea. A gastronomía, a xente. Os italianos, cun sentimento menos tráxico da vida ca nós, ás veces, poden amargarlle a un a existencia, pero normalmente esfórzanse enormemente por adozarlla.
Italia, aínda con Berlusconi dentro, ese Berlusconao do carallo, como me dixo o outro día un taxista romano, é a terra na que o milagre de vivir aínda segue sendo unha arte.

miércoles, junio 16, 2010

Cara atrás coma o cangrexo

Acabo de pasar unha semana en Roma e de vivir, polo tanto, coas vantaxes e os atrancos que presenta a que para min é –con París, Nova Iork e algunhas máis– unha das máis belas e interesantes cidades do mundo. En tan poucos días padecín as consecuencias dunha folga dos traballadores do Metro e dos camiños de ferro e a abafante calor húmida da Cidade Eterna, pero tamén gocei das delicias de xantar no Trastevere (que spaghueti en Alle Fratte di Trastevere) e preto da Piazza di Spagna (que pappardelle al cinghiale en casa Mario). A crise obrigoume a non probar esta vez o Brunello de Montalcino, para min e para Paco Vázquez un dos mellores viños do mundo, anda polos 40 euros a botella, pero subsituíno por un Rosso de Montalcino, que tampouco está nada mal.
E, xa de volta á casiña, chez nous, como din os gabachos, vaia panorama. Polo visto, hoxe Zapatero vai pegarlle o seu machadazo ao mundo laboral cunha reforma que pode volver a situarnos na punta do rabo das relacións laborais de Europa. Sigo sen entender como o socialdemócrata que nos quitou da guerra de Irak e que levou a cabo algunhas reformas sociais e culturais importantes pode agora baixar os pantalóns ata mostrar as súa partes pudendas ante a cada vez máis abafante ditadura do capital internacional.
Dame inmensa pena camiñar cara a fin da miña vida vendo que imos para atrás coma o cangrexo. Nacín no 43, formeime intelectual e laboralmente durante o franquismo, desenvolvinme coa democracia e non agardaba este dramático fin de festa que nos deparan os intereses dun capitalismo salvaxe que puido campar ás súas anchas despois da caída do comunismo. Non quero ser un nostálxico, pero a poeira que agora nos deixa sen osíxeno ven das lamas que nos fixo pisar o crack do socialismo real.
Falaba eu estes días en Roma cunha alta autoridade da Igrexa Católica, o ministro xeral dos Franciscanos, o galego Fracisco Rodríguez Carballo, e diciame: “As cousas non marchan ben. As diferencias entre ricos e pobres, en vez de iren a menos, cada vez son máis grandes. O pobre é cada vez máis pobre e o rico cada vez é máis rico”. Que inmensa razón ten.
Hai moitos anos que me abandonou a fe cristiana. Ou quizais fun eu o que a abandonou a ela. Son un agnóstico. Non un ateo. Pero a desgarradora evolución social e económica do mundo estame facendo virar os ollos e os oídos cara a unha parte da Igrexa que algunha vez foi a miña. Dende logo, sei ben que aínda me queda moito que falar e moitas cousas que compartir con determinados representantes desta organización eclesiática. ¿E que me teñen que contar os banqueiros, os especuladores, os que teñen a tixola polo mango e o mango tamén? Nada que non resulte tóxico para a miña saúde intelectual, moral e, sobre todo, social. Lembro o difícil diálogo Igrexa-Estado dos tempos do cardeal Tarancón, a Rerum Novarum de León XIII e a Pacem in terris e a Mater et Magistra de Xoán XXIII, e magóame que a dotrina social da Igrexa tamén sexa arrasada polo vendaval do liberalismo económico do noso tempo, que deixou curtas as frivolidades da Escola de Chicago.
En fin, que, sen Marx, sen Lenin, sen Rosa Luxemburgo, aínda imos ter que volver a refuxiarnos outra vez espiritualmente no home que morreu na cruz. Dende logo, do que xa non esperamos nada bo é de Zapatero. Polo menos Sarkosy pasa a idade de xubilación de 60 a 62 anos, e non de 65 a 67 coma aquí.

domingo, junio 13, 2010

Chávez e Hillary Clinton

Nun mundo caracterizado por gobernantes e políticos que se entregan de pés e mans á ditadura do capital, con razón ou sen ela, a min parécenme refrescantes unha boa parte das comparecencias públicas do presidente de Venezuela, Hugo Chávez. Concretamente, neste caso, a do mércores pasado para fustigar á secretaria de Estado de Estados Unidos, Hillary Clinton, por unhas declaracións efectuadas en Ecuador sobre Venezuela.
Quen queira velas pode premer aquí, e polo menos produciranlle un sorriso.

O Papa pediu perdón pola pederastia

Pasei en Roma a semana que acaba de rematar. Andei moito polo Varticano, pero tamén por outros sitios da cidade eternamente belida, interesante e fascinante. O venres pasado, co Metro e os camiños de ferro en folga, presenciei o impresionate espectáculo que representou a presenza do Papa Benedito XVI diante de 15.000 relixiosos chegados de case todo o mundo para celebrar o acto final do Ano Sacerdotal. A praza de San Pedro estaba case chea de xente. Facía un calor típico da capital de Italia, cargado de humidade, e resultaba curioso escoitar falar aos curas, cardenais, arcebispos, bispos e monxas nunha boa parte das linguas d mundo.
O día anterior, pola noite, xa tivera ocasión de presenciar algo parecido durante a celebración dunha vixía, tamén presidida polo Papa, na que me chamaron a atención algunhas esceas felinianas protagonizadas por arcebispos mezclados con curas e monxas comendo ás doce da noite o insoportábel bocadillo que lles despachaba un dos vendedores ambulantes que fixo o agosto ao remate do acto.
Na homilía pronunciada por Benedito XVI o venres, chamoume poderosamente a atención que por fin á máxima autoridade da Igrexa Católica se pronunciase contundentemente sobre a pederastia eclesial pedindo perdón polos pecados cometidos neste sentido. “Pedímoslle insistentemente perdón a Deus e ás persoas afectadas, e queremos prometerlles que faremos todo o posíbel para que un abuso coma este non volva a suceder nunca”, dixo Joseph Ratzinger no medio dos aplausos de milleiros de curas e monxas que se defendían do sol con sombreiros e paraugas do máis diverso corido.

lunes, junio 07, 2010

Ricardo Gurriarán e os seus 68


Hoxe voume a Roma e non volvo ata o sábado que vén. Case seguro que estarei, polo tanto, toda esta semana sen publicar nada neste blog. Este incordio das compañias low-cost de cobrar máis por levar unha maleta que polo propio asento do pasaxeiro, faime volver aos meus anos mozos e viaxar lixeiro de equipaxe, cun macuto parecido ao que me acompañou hai 40 anos percorrrendo toda Europa en auto-stop. Fóra portatil, plo tanto, á espera de que me chegue o Ipad.
Pero, antes de irme, quero falar de algo que me interesou moito. Os dous libros publicados por Ricardo Gurriarán sobre o movemento estudiantil galego do ano 1968, Inmunda escoria e 1968 en Compostela testemuños. A min o primeiro paréceme un libro fundamental, de auténtica referencia. Lonxe do edulcoramento e ás veces alleamento que pode caracterizar algunha vez parte da historiografía galega, Gurriarán conta neste libro a batalla do 68 comprometéndose seriamente co que lle contan as súas diversas fontes informativas, que el debullou con paciencia de palilleira. Aínda que só fose por este volume, que no o é porque Gurriarán xa demostrara antes a súa valía historiadora, o autor de Inmunda escoria gañou sobradamente un posto de honra na bibliografía galega, sobre todo polo esforzo investigador que demostra neste libro.
O outro, 1968 testemuños, ten tamén a súa importancia. É un libro colectivo no que escribimos dazaseis sobreviventes daquela emocionante e esperanzada aventura que foron as revoltas estudiantís do ano 1968. Como obra testemuñal tamén ten o seu aquel.
Á volta de Roma falamos outra vez. Arrivederci!