miércoles, abril 24, 2013

O Far-West de Feijóo

De toda a lamentábel algarabía que hoxe se apoderou do Parlamento Galego, no que se luciu definitivamente Núñez Feijóo como galafate da política que actualmente padece Galicia, quédome con esta frase pronunciada pola viceportavoz de AGE, Iolanda Díaz: “As súas formas –díxolle ao presidente da Xunta– son as deses amigos que vostede compartía con Marcial Dorado, como Manuel Cruz, o guerrilleiro de cristo rei que machacou a dúas camaradas miñas”.
Polo visto, Manuel Cruz non só era un dos testaferros do narcotraficante da Illa de Arousa. Tamén foi un dos guerrilleiros de cristo rei que repartiron labazadas por Ferrol. O círculo de amizades perigosas de Feijóo cada vez se vai parecendo máis aos antigos baixos fondos de Marsella. Na miña opinión, todo isto é tan grave que debería ser investigado e tratado seriamente o antes posíbel. Non podemos seguir tendo de máxima autoridade galega a alguén que coleccionou os seus amigos na extrema dereita e no narcotráfico. A Feijóo hai que paralo. Non pode seguir ostentando o seu matonismo farwestiano na tribuna do Parlamento. E Iolanda Díaz debe contar todo o que sabe de Manuel Cruz.

sábado, abril 20, 2013

Pedro Petouto na Academia

Quero ofrecerlle publicamente os meus parabéns e os meus desexos de éxito ao profesor Xesús Alonso Montero, que acaba de ser elixido novo presidente da Real Academia Galega. Os que temos a sorte de sermos ex alumnos seus do Instituto de Lugo sabemos ben da súa valía moral, intelectual e profesional, e estamos seguros de que o presidente número doce da institución que empezou a presidir Manuel Murguía ha depararnos a todos a sabedoría e o bo facer que o caracterizan e a paz que xa reclamou Manuel Rivas.
Seguramente que a súa andaina non vai ser doada nin un camiño cheo de rosas. O propio resultado electoral –saiu elixido en segunda volta por 12 votos contra 10, logo dunha primeira elección na que houbo empate entre el e Manuel González– parece indicar que agarda polo seu labor unha etapa que pode ser difícil, pero Alonso Montero non é precisamente dos que non agarran o boi polos cornos nin dos que non saben estaren á altura dos retos. Teno demostrado de sobra ao longo da súa xa dilatada e intensa vida.
É curioso o que acaba de acontecer coa Real Academia Galega. Dun presidente de tanta valía e significado como foi Xosé Luis Méndez Ferrín, a outra gran figura da cultura galega, Xesús Alonso Montero. Por muito que eles mesmos fixeron, ás veces, para atopárense en trincheiras case inimigas, os dous representan o melloriño que habita o cada vez máis dezmado espazo da cultura galega.

jueves, abril 11, 2013

Que volva a Pirenaica

Xa está ciscada –como non?– a cohorte de palmeiros que acostuma botarlle ramos de loureiro ao PP cada vez que alguén dos seus se atopa con algún contratempo. Dende o cada vez máis cortesán El Correo Gallego ata unha La Voz de Galicia que empezou titulando sobre os shows de Beiras e rematou cambiando esta palabra por “indignación” –e xa non digamos polos medios públicos da Xunta–, o panorama que presentan os medios de comunicación de Galicia é pouco diferente ao que ofrecía a desaparecida Cadena del Movimiento nos tempos de Franco.
Para eles, calquera cousa que faga ou diga o presidente Feijóo, igual que pasaba cando mandaba Fraga, só merece auga bendita. É tal a carencia de análise crítica e de información medianamente obxectiva que poucos ou ningún dos nove xornais que se editan en Galicia, e a maior parte do resto dos medios de comunicación, teñen máis semellanza cos media de calquera predemocracia ou mesmo ditadura blanda que cos dunha democracia europea estabrecida. Onde están o Le Monde, o Libération, o La Repubblica, o Frankfurter Algemeine Zeitung? É Xosé Luis Barreiro o noso Raymond Aron? A Blanco Valdés onde o publicarían en Francia, en Le Figaro ou en Le Parisien? Cantos articulistas de El Correo Gallego –con Carlos Luis Rodríguez á cabeza– poderían publicar en Giornale di Sicilia?
Hai que recoñecer que varias das firmas que a cotío retroalimentan a opinión publicada de Galicia valen tanto para coser un roto como para ganduxar un descosido e cambian de aplauso segundo sopre o vendaval do poder. O espectáculo é tan delirante que non se pode máis ca botar moito de menos os Borobó, Francisco Pillado, Pedro de Llano, Manuel Cerezales, Fernández Ferreiro e ata Augusto Assía dos tempos pasados. Non é que agora haxa mellor ou pior xornalismo en Galicia. É máis simple: agora só hai propaganda. Se non fose porque aínda nos segue chegando algo de fóra –El País, El Mundo, La Vanguardia, El Periódico–, aquí teriamos que volver a sintonizar a BBC, Radio París o a Pirinaica. Como nos vellos tempos.

miércoles, abril 10, 2013

Feijóo borroso


A Feijóo etá empezando a botalo a perder a soberbia. Acudir hoxe ao Parlamento para ocuparse máis de culpar de indignidade aos deputados da oposición que de clarexar a súa relación co narcotraficante Marcial Dorado, estao colocando no límite da súa propia indignidade política e persoal.
Lonxe de de dicir a verdade sobre os episodios da súa relación co capo da Illa de Arousa, o presidente da Xunta foi ao pazo do Hórreo verter insidia e dobre moral contra os que lle piden contas polo seu comportamento. Desta só pode salvalo uns mass media galegos que se ocupan máis de salientar os supostos shows de Beiras que de contar e de analizar verazmente o que acontece deste lado do Telón de Grelos.

lunes, abril 08, 2013

Un galego é o primeiro elixido polo Papa


Son moitos os focos que están dirixidos sobre o esperanzador comportamento do novo Papa Francisco dende que sucedeu ao demisionario Bendicto XVI. Dende posicións moi diversas están a seren analizadas todas e cada unha das decisións que vai tomando o primeiro arxentino que accedeu á cabeza da Igrexa Católica, e non é a menos importante a que o levou a elixir un galego para cubrir o primeiro nomeamento oficial que levou a cabo o 5 de abril. Francisco nomeou secretario da Congregación para os Institutos de Vida Consagrada e as Sociedades de Vida Apostólica ao ata agora ministro xeral da Orde dos Frades Menores Franciscanos (OFM) e presidente da Unión dos Superiores Xerais, o ourensán Xosé Rodríguez Carballo, ao que tamén elevou ao cargo de arcebispo de Belcastro, en Catania (Italia).
Foto: Cristina Diéguez
No ano 2010 tiven o pracer de coñecer en Roma a este importante dirixente da Igrexa Católica, que me causou unha fonda e admirativa impresión. Este antigo mozo dunha aldea da provincia de Ourense, fillo de labregos, ex profesor do Seminario Maior de Vigo e da Facultade de Teoloxía de Santiago e ex ministro da Provincia Franciscana de Santiago de Compostela, estudiou, entre outros sitios, en Herbón, onde foi compañeiro e amigo do pintor galego Lamazares, que conserva del grandes e boas lembranzas.
Coñecino cando fun ao Vaticano para facer unha serie de entrevistas cos galegos que máis mandaban daquela –estabamos no ano 2010– na Igrexa Católica, que se publicou no número 10 da revista Galegos. Falei longo en tendido con el, en compañía do cineasta Ángel Peláez e de Cristina Diéguez, que lle fixo as fotos. A impresión que me quedou máis marcada del é a de que se trata dunha persoa altamente sensibilizada polos problemas sociais do noso tempo, un home dotado dunha especial conciencia crítica que lle fai preocuparse polo feito de que as cousas non marchen ben. “As diferenzas entre ricos e pobres –díxome daquela– en vez de seren cada día menores, son máis grandes e as distancias agrándanse. O pobre cada vez é máis pobre e o rico cada vez é máis rico”.
Polo seu interese, reprodúcese aquí integramente a entrevista que se publicou en Galegos.

José Rodríguez Carballo
“Los gallegos tenemos vocación universal”
José Rodríguez Carballo nació en la aldea de Lodoselo, cerca de Xinzo de Limia (Ourense), en 1953. En el año 2003 fue elegido ministro general de la Orden de los Franciscanos, cargo para el que fue reelegido en Asís (Italia) seis años más tarde. Es uno de los gallegos más influyentes en la organización de la actual Iglesia Católica.
P.C.

–¿Cómo se siente un gallego de A Limia en la Ciudad Eterna?
–Los gallegos creo que tenemos vocación universal. Se habla mucho de que tenemos morriña, y es verdad. Yo tengo morriña de mi tierra. Tengo morriña de mi pequeño pueblo, para mí es el más hermoso, Lodoselo, y por eso siempre que tengo algún tiempo de vacaciones, cada año, por el mes de agosto, suelo ir a mi pueblo. Estoy cansado de viajar y lo que quiero es estar allí descansando con mi familia. Tengo a mi hermana, casada con dos hijos. Tengo a mi padre. Nos llevamos muy bien. Gracias a Dios, somos una familia muy unida y por eso, con muchísimas ganas, voy allá. Tenemos, por tanto, nostalgia, pero al mismo tiempo el gallego tiene un corazón universal. Tal vez porque fuimos siempre un pueblo de emigrantes. Yo, lo digo con orgullo, soy hijo de emigrantes. Mis padres fueron emigrantes en Alemania y en Suiza. Puedo decir que somos una familia bastante bien, pero ese afán de tener un poquito más, para que los hijos no sufran a lo mejor privaciones que tuvieron que sufrir ellos, esto fue lo que puso a mis padres en camino. Yo mismo de niño, cuando iba de vacaciones, dos años me fui a Suiza porque ellos no podían venir a España en ese momento y yo quería estar con ellos y ellos conmigo. Por tanto, ese corazón universal está muy presente en la vida de los gallegos. Yo me siento muy bien en Roma. Ya llevo trece años seguidos en esta misma casa. Me siento en mi casa. A los frailes que aquí vivimos los considero mis hermanos, y ellos me consideran su hermano. Somos 57 de 22 países distintos. Una comunidad muy internacional. No faltan dificultades porque las distintas culturas, las distintas edades, las distintas lenguas, pero es muy bonito ver que 57 hombres que no se conocían, porque yo aquí no tengo a ninguno que conociera cuando yo estaba en España, pues que pueden vivir tranquilamente juntos llevando una vida muy gozosa aún cuando haya dificultades. Por eso yo diría que el gallego tiene una gran ventaja para poder inculturarse, para poder meterse de lleno en un pueblo, en una cultura y en una ciudad como Roma porque el gallego, contrariamente a lo que muchas veces se piensa, no es un hombre cerrado. Es un hombre reservado, que es muy distinto. Y tal vez esto nos viene de nuestra historia, de lo que padeció el pueblo gallego y de lo que sufrieron los gallegos también por esos mundos de Dios. Pero una cosa es ser reservado y otra cosa es ser cerrado. Y yo digo siempre, además, que el gallego cuando abre la puerta la abre de verdad.
Foto: Cristina Diéguez
–Una persona como usted, que viajó por todo el mundo ¿qué experiencia tiene de la vida? ¿Cómo ve este mundo? Desde su sentimiento gallego y no solamente religioso ¿hacia dónde cree que marchan las cosas?
–No me resulta fácil responder a esto porque las situaciones son muy diversas, pero lo que sí puedo decir es que, en algunos aspectos, las cosas no marchan bien. Las diferencias entre ricos y pobres, por ejemplo, en lugar de ser cada día menores, son mayores y las distancias se agrandan. El pobre es cada vez más pobre y el rico cada vez más rico. Yo he viajado mucho por América Latina y el drama de aquellos países es que no tienen una clase media  fuerte. O son muy ricos muy ricos, o son muy pobres. Y esto mismo se ve en África y en Asia. Y también se ve, aunque tal vez en menor escala, en Europa. Sobre todo, en Europa occidental. No así ya en la Europa del Este. Ahí también las diferencias están muy, pero muy marcadas. Estamos viviendo un momento de contradicción. Por una parte se habla de solidaridad, se habla de que cada vez hay menos barreras, menos muros, sobre todo, desde que cayó el muro de Berlín. La globalización que nos une a todos. Bueno, yo veo que este vocabulario, en muchos casos, no responde a la realidad. Las diferencias están muy marcadas. Incluso en la ciudad de Roma, estas diferencias se pueden ver porque Roma es una ciudad a la que viene gente de todas partes. Si usted va ahora mismo a los soportales de la Vía de la Conciliazione, al lado mismo del Vaticano, podrá ver mucha gente durmiendo en el suelo. No se diga si usted va a la Estación Termini. Lo que pasa es que muchas veces viajamos con los ojos cerrados porque no nos interesa y no queremos ver esas diferencias tan grandes. No queremos ver tanta pobreza, que en el fondo está motivada por grandes injusticias. Y esto nos duele verlo y nos duele más todavía reconocerlo.
–¿Qué recuerdos tiene de aquella Compostela en la que usted estudió, ejerció y paseó por sus calles? ¿Se acuerda del padre Isorna?
–Todavía vive.
–¿Hablaba en gallego con el padre Isorna?
–Sí, porque hay una anécdota en mi vida que me influyó bastante. Yo fui a estudiar un año a Castroverde de Campos, en Zamora. Allí, por supuesto, se hablaba siempre en castellano. Es más, en el Seminario, en aquellas épocas, estaba prohibido hablar el gallego. Y aquel año, que fue el único año durante mis estudios de Bachillerato que vine de vacaciones de Navidad a casa de mis padres, llegué en el coche de línea, me bajé y corrí a casa que estaba muy cerquita, a dos o tres minutos de la parada del autobús. Y allí estaba mi madre, en paz descanse, y mi abuelo materno en torno al pozo que había en el patio. Estaban lavando el pulpo porque en mi tierra hay mucha tradición de comer pulpo el día de Nochebuena. Y yo los saludé en castellano. Me salió espontáneo. Y mi abuelo -al cual recuerdo con muchísimo cariño, era una gran persona, un gran creyente, un gran hombre, quedó viudo muy joven con cuatro hijos y los sacó adelante con mucho sacrificio y mucho trabajo- pues tuvo una expresión que yo no repito ahora, que es muy popular en Galicia, diciendo bueno pues ya viene nuestro nieto hablando castellano. Él lo dijo con otras palabras. Desde ese día, me hice el propósito de hablar siempre en gallego con mi familia y con mi pueblo porque yo creo que esa lengua me acerca más a su realidad. Yo no soy fanático de la lengua gallega, pero ciertamente me gusta porque es la lengua que mamé de niño y que sigo hablando cuando tengo ocasión. Aunque celebro generalmente la Misa en castellano, muchísimas veces la predicación la hago en gallego. En el gallego de mi pueblo. No me preocupo para nada si es un gallego según las normas de la Academia o no. A veces incluso sé que no es según las normas y podría usar otras expresiones, pero yo quiero hablar el gallego de mi pueblo. El gallego de mis paisanos, el gallego en el que fui criado. Me encanta ese gallego.
–Dígame, ahora que el Papa va a ir a Santiago dentro de poco, si le preguntara a usted en qué debería fijarse de esa ciudad ¿qué le diría?
–Yo creo que Compostela tiene muchas cosas en las que hay que fijarse. Quien va a Compostela no puede cerrar los ojos ante una única belleza. Compostela tiene muchas bellezas. Por ejemplo, a mí me encanta ir al Monte del Gozo y, desde allí, divisar Compostela. Me encanta, por supuesto, entrando en Compostela y yendo hacia la catedral por la rúa de San Francisco, volverme hacia atrás y ver aquel monumento precioso, único, de Asorey delante de nuestra iglesia de San Francisco. Es precioso porque ahí está en perfecto diálogo la sencillez del material, son piedras normales y corrientes, con la elegancia y la genialidad propia de un Asorey. Después no digamos la plaza del Obradoiro. Eso es único. Yo conozco muchas plazas. Ninguna, ninguna, como la de Compostela. Y no lo digo porque sea gallego o me sienta compostelano. Es que creo que es así. La diversidad de estilos que se conjugan en perfecta armonía. Y después la fachada de San Martín Pinario. Luego a mí me encanta la fachada del monasterio  de Santa Clara, al que he ido tantísimas veces y sigo yendo. Por tanto, decir una belleza en la que hay que fijarse es olvidar que Compostela es toda ella bella, hermosa y naturalmente, cuando uno entra en la catedral, queda extasiado ante el Pórtico de la Gloria. Eso es único. Y ante el altar mayor, el abrazo al Apóstol, la visita a la tumba, pero yo digo que Compostela no se puede fraccionar. Compostela es única en su unidad y yo nunca separaría unas cosas de las otras. Eso es lo que da belleza a Santiago. Y después hay una cosa que a mí me encanta: ver los peregrinos. Porque el peregrino se confunde con Compostela misma. Yo diría que es el alma de Compostela, el peregrino. Ver como unos llegan a caballo, otros en bicicleta, otros a pie. Nosotros allí tenemos un observatorio único, San Francisco, que es por donde entran tantos y tantos peregrinos. Forman parte de la belleza de Compostela. La catedral misma no sería lo que es sin los peregrinos. Por eso yo le diría al Santo Padre que entre en Compostela con los ojos muy abiertos, que seguro que lo hará, porque lo que va a encontrar va a ser algo maravilloso.
–Usted, que va tantas veces al pueblo del fundador de la Orden y pisa frecuentemente aquellas piedras de Asís ¿no las compara de alguna manera con el bosque de piedra de Compostela?
–A mí Asís me recuerda mucho a Compostela. Por eso me alegra muchísimo que Asís y Compostela, Compostela y Asís, estén hermanadas. Yo asistí al acto de hermanamiento. Me llevo muy bien con el alcalde de Asís. Todavía hoy estuvimos juntos y  recordamos la belleza de Compostela. Y todavía hoy hablamos de su próximo y mi próximo viaje a Compostela que será, Dios mediante, para la fiesta del Apóstol. Para mi Asís habla de un modo muy particular. Allí vivió, allí murió Francisco de Asís que, para mí, es el hombre más maravilloso después de Cristo. Allí nacimos. Por tanto, Asís es un poco como mi Lodoselo, pero en franciscano. Así como en Lodoselo nací como hombre, como persona, en Asís he nacido como fraile. Todo esto hace que Asís sea algo único, pero esto no impide que yo, cada vez que voy a Asís, me acuerde de Compostela. Sobre todo cuando camino. Ayer a la noche, salí con dos hermanos, con dos compañeros, a dar un pequeño paseíto por la ciudad de Asís y me salió espontáneo: me parece que estoy en Compostela. Sólo falta una cosa aquí, y es que no se oye el sonido de la gaita. Porque en Compostela hay una figura que siempre me llama la atención y que, si alguna vez, rarísima vez, no la encuentro, la echo de menos. Bajo el arco del palacio de Gelmírez siempre hay un gaiteiro. Yo echaba de menos ayer en Asís un gaiteiro. Me acuerdo mucho de Compostela y puedo decir también que este año, cuando voy a Asís, me acuerdo mucho de pedir por Compostela, pedir por todos los peregrinos que van a Compostela, por la Iglesia de Compostela, por el pueblo gallego y por mi amada Provincia de Santiago.
–Son varios los gallegos –usted, uno de los importantes- que están en el Vaticano. ¿Se ven con frecuencia?
–Ya nos hemos visto con más frecuencia de lo que nos vemos ahora porque yo ahora tengo tantos viajes que es difícil ponernos de acuerdo, pero sí nos vemos de vez en cuando. A veces nos juntamos simplemente para dar un paseíto y terminar comiendo una pizza y charlar de nuestras cosas, de nuestra tierra, de Compostela y de Galicia. Por supuesto que siempre que nos encontramos disfrutamos recordando a Galicia. En este momento estamos un poquito en una situación de privilegio al tener al señor embajador, don Francisco Vázquez, entre nosotros. Él cuenta siempre con los gallegos en la embajada y allí un poco nos sentimos en nuestra casa. Nos encontramos con relativa frecuencia y, a veces por casualidad. El otro día fui a la farmacia del Vaticano y allí me encontré a fray Martiño. Con don Francisco Froján me he visto recientemente en diversas ocasiones en la Embajada o en el Vaticano. Este mundo es más bien pequeño y parece que tenemos un imán que, cuando podemos, estamos juntos.
Foto. Cristina Diéguez
Dígame algo de la peregrinación de San Francisco a Santiago.
–San Francisco era un verdadero itinerante. Un hombre en camino. Y era un hombre deseoso de morir mártir. Por eso, después de recorrer toda Italia, se pone en camino hacia Santiago de Compostela. Hay que recordar que, en aquel tiempo, Santiago, junto con Jerusalén y Roma, eran los lugares más importantes de la peregrinación cristiana. Él ya había estado en Roma en el 1209, para la aprobación de la Regla, y ahora en el 1214, se pone en camino hacia Santiago de Compostela. El Camino Francés, que fue el que él recorrió, está lleno de recuerdos del paso de San Francisco hacia Santiago. Tal vez el más singular, el más importante, es el que se encuentra en la catedral de Ciudad Rodrigo que probablemente sea la primera escultura de San Francisco, cuando él todavía estaba vivo. En aquel momento la catedral está en construcción. Francisco pasa por Ciudad Rodrigo. El obispo está enfermo. A ruegos de alguien cercano al obispo, Francisco va a visitarlo y, a raíz de esta visita, el obispo sana. Y, como agradecimiento a ese peregrino, desconocido, el obispo mandó esculpir en uno de los capiteles de la catedral la figura de ese peregrino. Y ahí aparece un hombrecito, más bien bajo. Así era Francisco.
–¿Qué edad tenía?
–En torno a los treinta y algo. Ahí aparece con la capucha puesta, con bastón, no tiene aureola porque, por supuesto, no había muerto ni era santo. Ese es tal vez el recuerdo más hermoso de la visita de Francisco a Santiago. Y después ya Santiago está lleno de recuerdos de la visita de San Francisco. A las afueras hay un barrio que se llama San Paio. Allí hay una capillita pequeña que hoy atendemos los franciscanos. Llevamos la Catequesis de ese barrio de Santiago. Está a pocos metros del antiguo estadio de fútbol de Santa Isabel. Y ahí era donde vivía un cierto Cotolay, que fue el que acogió a Francisco y por eso hoy sus restos están a la entrada del actual convento de San Francisco de Santiago, en la portería. Allí estuvo San Francisco no sabemos cuanto tiempo. Lo cierto es que enfermó y entonces vino hacia la ciudad. Y, dada su relación con los benedictinos, les pidió que le dejasen hacer una pequeña choza en la huerta de los benedictinos. Y allí estuvo. Después ya la leyenda dice que al principio sólo pidió la extensión que podría abarcar la piel de un toro, pero la piel se fue estirando tanto que cubrió toda la extensión de tierra que hoy ocupa el convento de San Francisco, que no es pequeña. Y ahí probablemente San Francisco fundó el primer convento de la Orden, y lo cierto es que enseguida hubo frailes y, por tanto, es una de las primeras, si no la primera, casas de la Orden. Parece ser que la intención de San Francisco era marcharse a Marruecos, pero no pudo hacerlo por la enfermedad y regresó a Italia. Y, en el 1219, en Santiago había estado en el 1214, se va a Tierra Santa. Esa idea diríamos fija de San Francisco de ir al encuentro con el Islam, convencido de que moría mártir, pero el Señor no le dio esa gracia pues sabemos muy que allí habló personalmente con el sultán Melek-el-Kamel y el sultán, viendo a ese pobrecillo fraile sin ninguna pretensión, que se presentaba simplemente como embajador del Dios Altísimo, no sólo no lo mandó matar sino que dio permiso a sus frailes para que anduviesen libremente por todo el imperio. Por eso los franciscanos estamos desde hace ocho siglos en Tierra Santa, en Palestina. Y dicen algunas fuentes que el sultán murió convertido porque, antes de morir, habría pedido el Bautismo. Este no es un dato histórico, pero lo cierto es que Francisco estuvo allá y que quería morir mártir. Y eso es lo que tal vez explica un poquito la peregrinación de Francisco a Santiago para ir luego a Marruecos, lugar al que nunca fue. En San Martín Pinario hay una imagen muy hermosa, es la única que he visto hasta ahora, donde se representa a San Francisco peregrino con un cestillo de peces porque él no quiso en propiedad esa pequeña choza que construyó allí, que luego daría lugar al convento, sino que se comprometió a pagar un tributo anual como hacía en Asís con la Porciuncula, y el tributo consistía en una cestilla de peces que se pescaban en un riachuelo, que se llama río dos Sapos, que está allí muy cerquita del convento de San Francisco. Y esto es una imagen hermosa que nos habla de ese Francisco cruzador de fronteras que va al encuentro del otro. Yo me lo imagino allí en medio de la catedral, confundido con toda esa multitud de peregrinos que ya había entonces. Me lo imagino ayudando en el leprosario que estaba a la entrada de Santiago, para los que contraían lepra y que no podían entrar en la ciudad, pues él seguro que los estuvo sirviendo como antes había servido a los leprosos de Asís. Y me lo imagino por el Camino Francés llegando a Compostela y predicando la paz y el bien a todo aquel que encontraba, cantando porque a él le gustaba cantar. Era poeta, era un trovador, y yo me lo imagino con un semblante pacífico, humilde, sencillo y alegre. Y dispuesto a darse a quien encontraba. Por eso dejó tanta huella a lo largo del Camino.
–¿Y él relató todo eso?
–Esto está en Las Florecillas. Yo ahora mismo no puedo citar el capítulo porque citaría erróneo, pero está escrito en Las Florecillas. Y también hay otras fuentes que nos hablan de todo esto.

viernes, abril 05, 2013

El Dorado, la cólera de Feijóo

Resulta interesante ir vendo como transcorre o caso das xa internacionalmente coñecidas fotografías de Alberto Núñez Feijóo con Marcial Dorado. Por un lado están as contradicións, que el di que non o son, observadas nas declaracións do actual presidente da Xunta sobre este particular. Para el o caso só é pura “infamia”, e todo un catedrático de Dereito Constitucional como é Roberto L. Blanco Valdés non dubida en soster que o uso das tales fotos non é máis ca “unha burda operación de manipulación informativa e de fraude político” para montar “unha gran ofensiva de acoso ao presidente que, segundo os que se prestaron a ela, debería pagar coa súa inmediata demisión unha suposta relación co narcotráfico que, sen unha soa proba que a avale, e construída exclusivamente a partir dunhas fotos sacadas de contexto, constitúe nada máis, nin nada menos, ca unha calumnia formidábel”.
Vaia, vaia co señor catedrático. Como manexa a terminoloxía. “Operación de manipulación informativa”, “fraude político”, “gran ofensiva de acoso ao presidente”, “calumnia formidábel”... Pero non se decata este experto en Dereito que el mesmo está atribuíndolles ao xornal El País e aos xornalistas que eleboraron a información e a publicación das fotos –e a moitísimos máis medios e xornalistas e políticos– a comisión non de un senón de varios delitos? Fraude, calumnia, manipulación... Supoño que terá probas porque, senón, o que estaría supostamente cometendo o delito de calumnia sería el, porque niso consiste precisamente o delito de calumnia: atribuir a alguén falsamente a comisión dun delito.
E logo está a aparición dun xuíz estrela de Santiago no caso. Tampouco deixa de ser sorprendente a irrupción do maxistrado Taín para dar a saber que as fotos de Feijóo, que había casa de Marcial Dorado, eran de irrelevancia ou que a Fraga lle contou que non tiña que preocuparse polo seu daquela conselleiro de Ordenación do Territorio porque non había nada malo na súa relación co narcotraficante que o xuíz estaba investigando. Quero dar por seguro que, no momento en que Taín lle fai esta confidencia a Fraga, o caso non estaría sometido a ningún segredo de sumario. Digo eu. En todo caso, o xuíz-novelista ben podía ir pensando en dedicar a súa segunda novela a este asunto. Bríndolle gatis et amore un posíbel título: El Dorado, la cólera de Feijóo.

miércoles, abril 03, 2013

Feijóo versus Vázquez Taín

Xuíz Vázquez Taín

O xuíz compostelano Xosé Antonio Vázquez Taín seguramente acaba de meterse nunha camisa de once varas coas declaracións que lle acaba de facer ao subdirector de El Mundo Casimiro García-Abadillo contradicindo a versión dada polo presidente da Xunta, Alberto Núñez-Feijóo sobre a súa relación persoal co narcotraficante Marcial Dorado.
Di o xuíz-novelista que, cando lle fixeron o rexistro a Dorado Baúlde, “nós sabiamos que as fotos estaban alí”. Cando o souberon? Antes do rexistro? Durante o rexistro? Un xuíz debería ser máis preciso no uso dos tempos verbais. Tamén indica que por “esas datas Dorado era un empresario moi activo e moi dado a sacar fotografías”. De feito, segundo sigue dicindo Taín, “poderían aparecer máis fotos do presidente e de moita xente máis... Pero non se incautou ningunha foto porque eran irrelevantes para a investigación durante a instrucción: durante a instrucción non resultou indicio ningún de actividade ilícita. Polo tanto, para que íamos levar as fotos?”. A ver, non resultou indicio ningún respecto a quen? Porque Marcial Dorado rematou sendo condenado a catorce anos. Daquela haberá que entender que o maxistrado se refire a Alberto Núñez Feijóo.
Pero o máis picante do xuíz-estrela santiagués atopámolo cando lle di a El Mundo que as escoitas telefónicas foron unha base fundamental para a investigación que levou a Dorado á cadea como consecuencia da operación South Sea: “Deriváronse outras implicacións. Derivamos material para unha causa por suborno precisamente contra membros da Seguridade do Estado. Trátase de gardas civís. Tamén se detectou unha trama para vingarse de min pola que está imputado un tenente coronel da Garda Civil”.
O caso ven sendo que a tal Operación South Sea, levada a cabo conxuntamente pola Policía e por Aduanas, arrincou no ano 2001 con pinchazos telefónicos a rexistros nas casas de Marcial Dorado. Como ben lembra agora El País, nese ano presidía o goberno español Xosé María Aznar e Núñez Feijoo era presidente de Correos, antes de incorporarse á Xunta que presidía Manuel Fraga como conselleiro de Obras Públicas en xaneiro do 2003.
Di o xuíz Taín que “durante a investigación houbo observacións das conversacións telefónicas entre Núñez Feijóo e Marcial Dorado. Esas conversacións non se consideraron en ningún momento delitivas; nen sequera se detectaron indicios indicativos de nada”. E, para cuidarse en saúde, tamén apostila esta innecesaria observación: “É que eu estaría prevaricando se detectase calquera indicio sospeitoso e non librara testemuña ou incoase dilixencias previas”.
De todo isto dedúcese que o presidente Feijóo puido non contar toda a verdade na roda de prensa coa que se defendeu da nevarada que lle está caindo enriba. A el ou ao xuíz estalles fallando a memoria. Ou, algo que sería máis grave, alguén dos dous está mintindo. Véxase por onde as xa celebérrimas fotografías están causando danos paralelos.
A cuestión non é intranscendente, por usar unha palabra que lle é moi cara ao zuíz Taín. Deberia ser aclarada conforme a dereito.

lunes, abril 01, 2013

A Feijóo fállalle a memoria


Núñez Feijoo caeu na súa propia trampa cando se viu obrigado a responder, na roda de prensa que acaba de efectuar no Parlamento de Galicia, referíndose ás viaxes que levou a cabo en compañía do narcotraficante Marcial Dorado Baúlde, que supón que unhas veces cada un pagaría o seu e outras sería convidado por alguén. Anda que confundir Andorra cos Picos de Europa tampouco é moco de pavo. En fin. Por outra banda, vese que o daquela secretario xeral da Consellería de Sanidade, ás ordes do seu mentor Romay Beccaría, non só non lía os xornais e as revistas –ou non lles facía caso– senón que tamén ignorou completamente o meu libro La conexión gallega del tabaco a la cocaína (Ediciones B, Barcelona), que se publicou en 1991, é dicir, catro anos antes de que lle fixesen as fotos da polémica, senón tería lido os dous seguintes párrafos que lle podían abrir os ollos sobre quen era e a que se dedicaba o seu amigo. Pertenecen ao capítulo 21, titulado Self-made man Dorado.

“Pocos días antes de ser detenido a raíz de la redada organizada por el juez Garzón, el 12 de junio de 1990, Marcial Dorado había hecho pública donación fe veinte mil pesetas a la madre de un drogadicto, también vecina de la isla, que trataba de organizar una recogida de firmas reclamando atención para el problema. Porque, eso sí, Marcial Dorado dice siempre de sí mismo que no ha tocado ni tocará un gramo de materia estupefaciente, afirmación que cada vez se ve más puesta en duda por las investigaciones policiales y judiciales que en Francia, Suiza y España suscitaron sus negocios.
El juez francés Germain Sengelin tomó declaración al vascofrancés Joseph Arrieta, entre otros, el cual dijo haberse dedicado a transportar hasta Suiza grandes cantidades de dinero procedente de los contrabandistas españoles y que, entre ellos, estaba Marcial Dorado. Según los cálculos manejados por el citado magistrado y por el fiscal suizo Jörg Schild, el antiguo criado de la Isla de Arosa hizo llegar clandestinamente a los bancos helvéticos siete mil millones de pesetas por año y participó en el comercio ilegal de oro y blanqueo de grandes sumas de dinero. Tanto los investigadores judiciales citados como los testigos deponentes, antiguos integrantes de la Conexión Peseta, están convencidos de que una parte muy importante de ese enorme potencial económico evadido procede del narcotráfico” (páxina 264).

“La DEA norteamericana le ha seguido los pasos en Miami, con ocasión de un viaje realizado al sur de Estados Unidos en compañía del empresario suizo Michael Hänggi, importante intermediario en Europa para el lavado de dinero y las operaciones de contrabando y narcotráfico. Además de las vías organizadas de evasión de divisas denunciadas por Josph Arrieta, Marcial Dorado recurre habitualmente la uso de residentes gallegos en Suiza y emigrantes de las Rías Bajas que gozan de su confianza y aprovechan las vacaciones, e incluso hacen viajes a propósito, para ampliar el círculo de sus ganancias haciendo de porteadores clandestinos de dinero” (páxinas 264 e 265).

domingo, marzo 31, 2013

Feijóo resultou ser máis mareante ca Quintana




El País
No escándalo das fotos do presidente da Xunta co narcotraficante, contrabandista de tabaco e lavador de diñeiro Marcial Dorado non sei que será máis noxento, se a propia revelación desta amizade perigosa de Alberto Núñez Feijóo ou a actitude chulesca e sobre todo badoca do político que cheira a cadaverina política dende que El País destapou hoxe as súas andainas de inspiración da pior Sicilia.
Que o dirixente político que lle montou a que lle montou ao daquela líder do BNG Anxo Quintana por unhas fotos que lle foron tomadas a bordo do iate dun coñecido empresario galego, en plena campaña electoral do ano 2009, remate pringado na galería que hoxe publica o xornal madrileño, ata podería ser cómico senón fose porque a materia do asunto é demasiado grave, mírese por onde se mire. A min, de cativo, dicianme que Deus castiga sen pao e sen pedra, expresión que aínda hoxe non comprendo moi ben e sigo preguntándome por que Deus ten que andar a paos ou a pedradas, pero o descubrimento da parella Feijóo-Dorado parece realmente o cumprimento dunha sentencia bíblica. O nacionalista de Allariz debe andar agora por Brasil ou por onde se atope co bandullo a piques de escacharlle pola risa.
El País
Disgresións aparte, a situación na que acaba de entrar Núñez Feijóo é das mais graves que se teñen dado ultimamente na política de todo o Estado.Ten razón o BNG en pedir o seu cese, que debería efectuarse inmediatamente despois de dar detallada explicación no Parlamento. E non vale dicir eu non sabía nada porque, se as ditosas fotos foron tomadas no ano 1995, daquela xa había pouca xente en Galicia que non soubese quen era e o que representaba Marcial Dorado. Eu mesmo lle dediquei un capítulo enteiro do meu libro La conexión gallega, del tabaco a la cocaína, publicado por Ediciones B de Barceloa no ano 1991 e, antes aínda, varias reportaxes na revista Interviú.
El País
Mal se lle acaban de poñer as cousas, polo tanto, ao inquilino do Monte Pío (grazas, Carlos, pola aclaración), residencia que haberá que ir pensando en cambiarlle de nome se Feijóo se empeña en non abandonala. Daquela podían chamarlle Monte do Calvario ou do Feijóo Dourado para poder entendérmonos mellor. E ata podían gravar en granito de Porriño un escudo no que figurase, sobre campo de gules, un barco de recreo e unha ramiña de Erythroxylum coca, en quechúa kuka.

lunes, marzo 18, 2013

O Papa deulle un bico á presidenta arxentina


Interesante o encontro que mantiveron hoxe en Roma o Papa Francisco e a presidenta da República Arxentina Cristina Fernández. Logo de case tres anos de continuas desavenencias matidas entre o ata hai pouco cardeal de Buenos Aires e a xefa do Estado arxentino, fundamentalmente debido á implantación dunha lei que permite o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, a modulación desta importantísima entrevista marca un novo camiño entre estas dúas autoridades.
O Papa e a presidenta almorzaron xuntos no Vaticano intercambiaron regalos (o Papa entregoulle rosas brancas en representación de Santa Teresita, á que é moi devoto, e a presidenta levoulle un conxunto de mate elaborado pola artesanía do seu país) e ata se bicaron, un feito que oficial e protocolariamente pode ser a primeira vez que se produce entre un Papa e unha muller. Como se ve, o Papa Francisco segue sorprendéndonos cunha nova maneira de comportarse que cada vez está resultando máis significativa.
Cristina Fernández non deixou pasar a ocasión de falar co novo Papa dun “tema sentido” e solicitoulle a súa “adhesión para lograr o diálogo na cuestión Malvinas”. Esta vez pode que lle empecen a medrar as ronchas na cara ao goberno británico.
Definitivamente, hai que prestarlle atención ao que pode saír do primeiro Papa arxentino.

jueves, marzo 14, 2013

EL País escorregou outra vez


O xornal El País volveu a ter outra escorregada. Esta vez foi un lapsus calami, esvarón do cálamo ou erro mecánico que se comete ao escribir. Querendo explicar que, de agora en diante, na súa web “desde cualquier punto del continente americano encontrarán una información difrenciada y específicamente destinada a la cobertura de los acontecimientos de esta región" (sic), durante varias horas mantiveron colgado este titular: “Una venta abierta a América”.
Algun suspicaz ben sei que aínda foi quen de pensar que se trataba dunha nova apertura do capital de Prisa cara os fondos de inversión americanos, pero non. Era só unha escorregada. O que querían dicir era “Una ventana abierta a América”, e por iso fixeron cambiar “venta” por “ventana” cando se decataron do erro. Rectificar é de sabios.

O novo Papa colaborou coa ditadura militar arxentina

Jorge Bergoglio tomando mate
A Igrexa Católica ten un novo Papa que non vai pasar desapercibido. O cardeal arxentino Jorge Bergoglio, agora Papa Francisco I, é calquera cousa menos unha persoa descoñecida ou aplaudida por todos. Para empezar, tén ás súas costas un suposto pasado de colaboracionismo co réxime militar da Ditadura arxentina, no seu día denunciado publicamente polos sacerdotes Orlando Yorio e Francisco Jalics, que foron deixados polo daquela provincial da Compañía de Jesús e agora xefe supremo do catolicismo aos pés dos cabalos dos ditadores militares que os secuestraron e torturaron durante cinco meses. Pior sorte correron aínda daquela outros catro catequistas que nunca máis apareceron, entre os que estaban Mónica Candelaria Mignone, filla do fundador do Centro de Estudios Legales y Sociales (CELS), Emilio Mignone, e María Marta Vázquez Ocampo, filla da presidenta de Madres da Plaza de Mayo, Martha Ocampo de Vázquez. Estes feitos foron especialmente difundidos polo prestixioso escritor e xornalista arxentino Horacio Berbitsky, que publicou varias reportaxes en Página/12 e dous libros sobre o asunto.
O agora novo Papa sempre negou ter responsabilidades nestes casos, e así o fixo ver cando foi declarar diante do Tribunal Oral 5 de Buenos Aires, dicindo que soubo deles logo de terminada a ditadura, pero o Tribunal Oral 6, que xulgou o plan sistemático de apropiación de fillos de detidos-desaparecidos, recibiu documentos que indican que Bergoglio, xa no ano 1979, estaba ao tanto do que pasaba e polo menos interviu nun caso de petición ao daquela superior dos Xesuítas, Pedro Arrupe.
En calquera caso, a persoalidade que hai na vida de Francisco I é a dun auténtico estratega católico que sempre viu con mellores ollos a oposición política do seu país, Arxentina, ca os gobernos de Entesto Kirchner primeiro e de Cristina Fernández despois, respecto aos que sempre se sentiu ofendido, especialmente cando foi aprobada unha lei que autorizou o matrimonio entre persoas do mesmo sexo.
Fillo dun emigrante italiano, piamontés, que foi ferroviario en Buenos Aires, Bergoglio fíxose primeiro técnico químico, antes de entrar no Seminario cando xa tiña 21 anos e de ordenarse sacerdote aos 33 anos. Esta tardía vocación non lle impediu emprender inmediatamente unha meteórica ascensión na escala de mandos da Igrexa Católica. Só catro anos despois de ser cura, xa era o xefe da Compañía de Jesús na Arxentina, e foi nese tempo cando puido ter incorrido nalgunha debilidade respecto á ditadura militar que oprimiu o seu país.
Polo demais, é un home ao que se lle atribúen dotes de administrador moi ordenado que lle poden servir para depurar as finanzas dun Vaticano que se perdeu demasiado en leas que nada teñen que ver coa tan proclamada espitualidade. Ten sona de austero (en Buenos Aires non tiña coche oficial e desprazábase no Metro ou en autobuses públicos), de saber manexar ben o poder e de estar ao lado dos pobres. Como bo “porteño” é un excelente manexador da dialéctica e dos recursos comunicativos, aínda que nada amigo de falar cos xornalistas.
O máis seguro, según todos os indicios, é que resulte un Papa continuista. Como acaba de escribir Verbitsky en Página/12, “será un ersatz, esa palabra alemana a la que ninguna traducción hace honor, un sucedáneo de menor calidad, como el agua con harina que las madres indigentes usan para engañar el habre a sus hijos”. O que non se sabe aínda, como tamén apunta Verbitsky, é se foi “elixido para tapar a podredume que reduciu á impotencia a Joseph Ratzinger. As loitas internas da curia romana seguen unha lóxica que os feitos máis escuros poden atribuirse ao espírito santo, xa sexan os manexos financieros polos que o Banco do Vaticano foi excluido do clearing internacional porque non cumple coas regras para controlar o lavado do diñeiro, ou as prácticas pedófilas en case todos os países do mundo, que Ratzinger encubriu dende o Santo Oficio e polas que pediu perdón como pontífice”.

sábado, marzo 02, 2013

Unha muller dirixirá Le Monde

Natalie Nougayrède

Por primeira vez na súa historia, o prestixioso xornal francés Le Monde vai ter como máxima responsábel da súa Redacción unha muller, Natalie Nougayrède. Os accionistas principais da empresa editora, Pierre Bergé, Xavier Niel e Matthieu Pigasse, escollérona a ela entre os catro candidatos a suceder a Erik Izraelewicz, repentinamente falecido o 27 de novembro do 2012, e o 1 de marzo esta escolla foi ratificada pola Sociedade de Redactores de Le Monde co 79,98 por cento dos votos. Aínda que o seu nomeamento definitivo ten que facerse efectivo o 6 de  marzo por parte do Consello de Vixianza do xornal, pode darse por seguro que esta muller vai dirixir o xornalismo de Le Monde durante os próximos seis anos.
En primeiro lugar, cómpre salientar a chegada por primeira vez dunha muller á cabeceira do xornal francés de referencia. Houbo que agardar case 70 anos e ver pasar oito directores anteriores para que pasase isto. Le Monde foi fundado por Hubert Beuve-Méry, a petición do xeneral De Gaulle, no ano 1944, coincidindo coa liberación de Francia da ocupación nazi. Aquel periódico que naceu aparecendo cunha soa folla, chegou a ser en pouco tempo un dos máis influíntes do mundo, e aínda o é hoxe. Concretamente, a súa influenza chegou a ser extraordinaria na España do franquismo e da transición democrática. Os que levamos moitos anos no oficio do xornalismo nunca esquenceremos, por exemplo, a figura dun dos mellores e máis veteranos corresponsais que tivo en España, José Antonio Novais, falecido o 25 de marzo de 1993 en El Puerto de Santa María (Cádiz).
Novais era fillo dun xornalista que foi xefe de prensa do presidente republicano Manuel Azaña e máis tarde xefe de Prensa e Radio da Segunda República. Foi, de lonxe, o correspondente estranxeiro que mellor coñeceu España e que mellor informou dela. Nos tempos difíciles do franquismo os xornalistas que non podiamos publicar algunhas cousas nos medios para os que traballabamos nesa longa noite de pedra, sempre recorriamos a estrataxema de mandarlle esa información a Novais. El publicábaa en Le Monde, e ao día seguinte nós faciamos un refrito que empezaba sempre coa mesma entrada: “Según publicó ayer Le Monde...”. Grazas a isto, saíron á luz en España moitas informacións que directamente non llas podiamos colar á censura oficial. Por todo isto e por outras moitas razóns, Le Monde convertiuse no xornal europeo que máis influía en España, e ben o sabía, por exemplo, Manuel Fraga Iribarne cando era ministro de Información de Franco, que lle chegou a retirar algunha vez a Novais a licenza de exercer a súa profesión.
Por outra parte, Novais publicou varios libros (un sobre o asasinato do comunista Julián Grimau e outro sobre o do xeneral portugués Humberto Delgado) que foron fundamentais naqueles tempos. Tamén foi correspondente do xornal braileño O Estado de Sao Paulo, do portugués Diario de Noticias, da Radio Belga e de Radio Luxemburgo. Neste aspecto, Novais foi fundamental no mundo nformativo español de varias décadas, algo que tamén lle pasou ao alemán Walter Haubrich que empezou sendo lector de alemán na Universidade de Santiago, na década de 1960, e rematou sendo un dos mellores correspondentes que tivo o xornal Frankfurter Algemeine Zeitung en tódolos tempos.
A nova de que agora dirixa este importante xornal francés unha muller é moito máis ca unha anécdota profesional. Tamén é a primeira vez que un xornalista de base deste periódico chega á súa dirección. Natalie Nougayrède, de formación anglófila, empezou traballando noutro xornal francés que tamén é de referencia, Libération, e exerceu igualmente a profesión en RF1 e na BBC. Está en Le Monde dende 1996. Foi correspondente en Ucrania, en Rusia e noutros países. Antes de ser elexida para dirixir Le Monde, anunciou que levaría a Vincent Giret, director delegado da Redacción de Libération e antigo director da Redacción de France 1, como segundo responsábel do seu equipo. Falta por ver agora se logra quitarlle esa importante peza á competencia, tema que non vai resultar nada banal para o actual establishment da Prensa francesa.

lunes, febrero 25, 2013

O Papa e Méndez Ferrín

No sei cal das dúas demisións me sorprendeu máis: a do Papa ou a do presidente da Real Academia Galega, Xosé Luis Méndez Ferrín. Salvas as distancias, en ámbalas dúas me parece que hai algunhas concomitancias. De Benedito XVI dixo o presitixioso xornal romano La Repubblica que tomou a decisión de dar un portazo despois de ler o voluminoso informe de case 300 páxinas que lle fixeron os cardeais Juan Herránz, Salvatore De Giorgi e Josef Tomko sobre a non observanza do sexto e do séptimo mandamentos por parte dunha rede transversal supostamente implantada na Igrexa Católica contra a que o Papa dimisionario se viu incapaz de loitar.
O denominado escándalo Vatileaks non parou de medrar nos útimos tempos e xa levou por diante polo menos a dous dos seus protagonistas: Paolo Gabriele, mordomo do Papa, e Ettore Gotti Tedeschi, director do Instituto Para as Obras de Relixión (IOR), o Banco do Vaticano. Tamén ocasionou que o Papa alonxase de Roma o subsecretario de Estado para as Relacións cos Estados con Nunciatura, Ettore Balestrero, que foi mandado de nuncio a Colombia. Tarsicio Bertone, o poderosísimo secretario de Estado do Vaticano, cardeal sobre o que pode haber máis dunha referencia na Relationem que lle fixeron chegar ao Papa os tres cardeais que formaron a comisión investigadora, pode ter os días contados. Entre os seus máis directos colaboradores hai un arcebispo galego, monseñor Francisco Javier Froján, natural de Caldas de Reis e licenciado en Bioloxía pola Universidade de Santiago.
No tocante a Ferrín, non é que teña o seu propio Ferrileaks, pero parece evidente que na súa decisión de renunciar non só á presidencia da Academia Galega senón tamén á súa condición de membro numerario da mesma, non están ausentes nin moito menos as loitas e, sobre todo, as intrigas internas que periódicamente peneiran a cultura galega oficial. Así se desprende da moi significativa entrevista que hoxe publica La Voz de Galicia co secretario da RAG, Xosé Luis Axeitos, para o que parece claro que “O Instituto da Lingua Galega e o Consello da Cultura queren colonizar a Academia”.
Axeitos tirou os pelos da súa lingua nesta entrevista para denunciar que “hai determinadas institucións culturais de gran potencia que a ocupan e a colonizan (a Academia). Pasou coas Irmandades da Fala e o Seminario de Estudos Galegos, que entraron masivamente na Academia. Pasou con Galaxia, que secuestrou a Academia durante gran parte da postguerra. E pasa agora mesmo coa Universidade de Santiago, co ILG. Hai tres universidades en Galicia, pero a única representada é a de Santiago. Hai un desequilibrio evidente”.
Na propia carta que lles mandou Ferrín á Comisión executiva e aos membros numerarios e correspondentes da Real Academia Galega, para anunciarlles a súa renuncia, deixa ben claro que o seu “Papado” tamén tivo a súa propia rede transversal de non observanza dalgún mandamento. “Outros académicos e académicas, unidos a persoas externas, fixéronme sentir que eu non teño sitio na Academia”, escribiu nesa carta –con máis pólvora que magnolias– o prestixioso escritor galego.
En resume, que a Academia Galega e o resto das institucións culturais galegas non son o Vaticano pero seméllanse algo. Polo menos nas intrigas palacianas. Alguén terá que dicirlles algunha vez que a realidade galega, cultural e a que fose, non é precisamente como queren eles que sexa. Non está o forno para cocer tantas empanadas.

miércoles, febrero 20, 2013

O ladrón do Códice volveu a incendiar a catedral e a Curia compostelá

O pasado 14 de febreiro, a procuradora Y. V. V., en nome da avogada Carmen Ventoso Blanco, que defende o suposto ladrón do Códice Calixtino, Xosé Manuel Fernández Castiñeiras, presentou no Xulgado Número 2 de Santiago de Compostela, que rixe o maxistrado Xosé Antonio Vázquez Taín, un escandaloso manifesto que foi previamente protocolizado como “Acta de manifestacións” polo notario de Vilagarcía de Arousa Francisco López Moledo.
Neste documento, redactado de puño e letra polo propio autor do mesmo, o xa famoso ex electricista da catedral verte varias acusacións moi graves contra determinados altos cargos da Curia compostelá. Aínda que o xuíz instrutor do caso do roubo do Calixtino, o xuíz Vázquez Taín (polémico autor dunha recentísima novela que especula sobre este asunto) quizais correu demais calificando xa a entrega deste manifesto como “xurídicamente irrelevante”, faltan por saber as consecuencias que poden derivarse desta escandalosa nova versión do que supostamente puido estar acontecendo durante varios anos na Catedral de Santiago.
Sen entrar a valorar nin parcial nin globalmente o contido desta “acta de manifestacións” nin as súas características, reproducimos a continuación unha transcripción literal da mesma, omitindo os nomes completos das persoas concernidas, que aparecen só coas iniciais, e conservando avant la lettre a redacción do manifesto, incluídos todos e cada un dos numerosos erros ortográficos, e a súas máis ca deficientes puntuación, sintaxe, etc.

"Yo, José Manuel Fernández Castiñeiras, mayor de edad (63 años) con D.N.I. 33198121, libre y voluntariamente hago la presente acta de manifestaciones que consta de 15 páginas ofreciendo a RATIFICAR esta declaración de fecha 14 de Febrero de 2.013, ante el juzgado, contestando en el juzgado a lo que se me pregunte manifiesto que cuando me dijeron “que era un pecado y que los pecados de los demás no limpian mis pecados” mi pensamiento fué que la gente no llega nunca a enterarse de lo que yo he vivido y visto, por eso pido declarar ante el juzgado para poder manifestar lo que ahora digo en este escrito. La gente nunca se enteraría de la tristeza que yo siento y he sentido durante años al contemplar, por haberlo visto cuando iba a rezar, cuando iba a tomar un café, o cuando me lo contaban los propios protagonistas en la confianza, que ni la pobreza, ni la castidad existe en algunas personas, que se les supone. Yo no soy “ningún pecador” y cuando llegué en 1.980 a la Catedral de Santiago y empecé a instalar el despacho de administración o contaduría para un señor muy serio y que respetaba a todas las personas, me sorprendió que en las tertulias de la cafetería se comentara con total naturalidad y haciendo chistes por J. V., J. B., F. C. (hoy fallecido) que había relaciones sexuales entre un canónigo concreto llamado J. M. D. F y J. S. Allí se contaba con un café al recién llegado que era yo que a S. lo había acogido de niño cuando aun iba al colegio porque su padre fue guardia civil en la guerra y al terminar la guerra en los años 40 eran años difíciles y S., padre, según me contaban estos mis nuevos amigos del café tenía 8 hijos y se veían muy mal y J. M. se llevó ese niño para junto él para el convento de las Mercedarias. El declarante iba con mucha frecuencia a tomar café porque me invitaba J. M. D. a su vivienda en las Mercedarias porque en el convento de las Mercedarias existe una entrada para las monjas y otra para la vivienda del capellán de las Mercedarias e incluso una casita pequeña al lado dentro del recinto, que es donde vive la mandadera de las monjas. Para entrar yó pedía la llave en el torno de las monjas y luego yó la devolvía al salir después de visitarles y charlar tomando el café. J. M. D. y J. S. cuando yo les decía lo de la llave me comentaban que ellos no tenían ningún problema porque tenían su propia llave.
José Manuel Fernández Castiñeiras
Después de los años 80 cuando J. M. D., vivía en esa vivienda del capellán que hay dentro del convento de las Mercedarias y donde también vivía con él J. S. (el le llamaba cariñosamente S.), cuando me invitaba J. M. D. a tomar café yo tengo visto allí a una señora mayor lamada Manueliña que me dijeron los dos, que era quien hacía la comida y le limpiaba la casa. Pasaron los años y J. S. (S.) fue creciendo y pasó a trabajar como psicólogo en la Xunta primero en Lugo y luego en Santiago porque J. M. con sus amistades intentó siempre tenerlo cerca, en mi presencia vi siempre actitudes que iban mas allá de lo humanamente paternal al margen de que con los años y la amistad que yo conseguí con J. M. D., él reconoció su amor y su relación sexual con J. S., es decir al margen de que en el café J. V. B., y J. B., J. L. M., casado con E. también homosexuales según ellos mismos me dijeron, J. R. (J.) comentaban en la tertulia del café con naturalidad y dando por hecho que todo el mundo lo sabía, porque no se escondían, que existía una relación homosexual entre J. M. D. (canónigo a.) y J. S. (S.) el declarante ya lo sabía por haberlos visto y por que ellos mismos en la amistad contraida conmigo, a lo largo de los años me lo comentaban. También podría descrivir episodios en los que yo mismo vi en el baño de la casa de las Mercedarias en las que invitaron a tomar café en su casa pasados los años, como para
entrar en el convento de las Mercedarias había una de apertura y cierre y S. le empezó a gustar salir por la noche entre 2.003, 2.004 y le pidió a J. M. D. F. que le alquilara un piso me lo comentó J. M. D. que le había alquilado un piso a J. S., en c/ Puerta de la Peña Nº 6- 2º de Santiago que de la fundación “Modesto Anido” del cual era administrador D. M. S. B. que antes había sido rector del seminario menor y ahora es compañero canónigo de J. M. D., le cobraba de alquiler 70.000 pts que pagaba J. M. D. según me contó a mi el propio J. M., el piso era muy viejo todo de madera en la segunda planta. Había una vivienda por planta y el edificio tenía 3 plantas. Al poco tiempo de tanto hablarme J. M. D. de lo viejo y caro que era el piso yo le dije que por que no cambiaba y al poco tiempo J. M. D. me comentó que había hablado con E. que estaba en el arzobispado y con el que había hecho la asociación de padres del colegio la Milagrosa de la Choupana en Santiago y J. M. D. me dijo que E. vivía en la República Argentina Nº 27- 8ª y que había 3 pisos vacíos. J. M. D. me dijo que la casa la hizo el Cardenal Quiroga Palacios para curas que no tenían donde vivir y que E. daba los pisos a quien quería.
E. que a día de hoy está jubilado tiene 80 años pero sigue en el arzobispado, según me dijo J. M. D., quien también me llevó un día para enseñarme el ranchito que E. tenía en Cobas-Ames. Nuevamente J. M. D. F. me invitó numerosas veces a tomar café en el piso 4º, mostrándome su alegría por tener que pagar solo 18.000 pts para gastos de comunidad y sostenimiento del edificio pues me dijo que no eran pisos alquilados.
En ese piso de República Argentina Nº 27- 4º A de Santiago, en la amistad que yo tenía con ellos de tantos años presencié la intensa relación sentmental entre J. S. (S.) y J. M. D. F., quien era muy cariñoso y le daba palmaditas en el culo. A mi me daba algo de pena J. S. porque me parecía un poco retrasado por la diferencia de edad.
...que J. M. apoyó siempre a toda la familia S., empleando a una hermana de J. S. llamada N. en los museos de la Catedral, y al marido de otra hermana que quedó sin trabajo y que lo despidieron de la joyería LADO en la Rua del Villar eso lo se, porque la amistad que J. M. D. tenía conmigo hacía que me contara a mi todas estas cosas.
J. M. visitaba todos los jueves a los padres de J. S. (S.) en Milladoiro, Ames donde vivían, hasta donde yo se, el padre de S., murió cayéndose por las escaleras, se decía que se había suicidado, yo eso no lo se, y la madre de S. que está en silla de ruedas impedida vivía allí si bien ahora no se si esta en alguna residencia, S. también tiene ido a buscar a su madre al Milladoiro, y la metía en el autobús y la lleva a su piso de República Argentina 27- 4º A alguna vez para pasar la tarde con ella y distraerla.
Estos pisos que son para curas tienen ascensor pero los puede alquilar un cura y despues llevar a vivir a quien quiera, hasta donde yo sé, que el verano de 2.005 en Septiembre me dió un ICTUS.
El declarante también quiere manifestar que presenció episodios de conflictos tremendos entre J. M. D. y D. A. B. I., otro canónigo.
Sobre el mes de febrero de 1997 un día estaba D. J. M. B., entre yo el declarante y J. V. B., yo iba a pedir una estampita de un santo y J. V. B. a hablar con D. J. B. y vimos que otro canónigo J. F. empujó a D. J. B. y le dijo: ¿Usted ya no tenía que estar aquí, tenía que estar en Casa? y B. que veía ya muy poco, tubo que agarrarse a un mueble para no caerse como yo quedaba con D. J. M. para ir a tomar café, vi una enemistad tremenda entre D. J. M. D. y A. B. otro canónigo, debido a que ambos estaban enamorados de E. que era seminarista en el Seminario Mayor.J. M. me contó que hecharan al seminarista E. porque era homosexual declarado y que era primo hermano de (S. D. B., secretario personal de R. V. y era de Pontevedra y vino para Santiago de seminarista, entonces como no tenía donde vivir cuando lo hecharon del Seminario lo acogió D. A. B. en su casa de Sar al lado de la colegiata.
Pero como D. A. vive con su hermana llamada J. viuda que tiene dos hijos, no se lo quiso en casa, y entonces como A. B. conocía a J. L. M., que trabajaba en el corte inglés y vivía en el capo del Gallo Nº 4 de Santiago, A. B., me dijo J. M. D., que convenció a J. L. M., para que lo llevara para su casa porque J. L. vivía solo, aunque estuvo casado una mujer y tiene dos hijas, pero la mujer al enterarse de que era homosexual lo dejó y se fue a vivir a Vigo, con su familia y las dos hijas.
En la vivienda unifamiliar de dos pisos más buhardilla, de Campo del Gallo de Santiago inicialmente me contó que vivía tambien la dueña de la casa, con el matrimonio y las dos hijas, pero la señora falleció, cuando J. L. ya estaba solo y aun no llegara E.
J. M. D. me contó que al vivir juntos J. L. M. y E., iniciaron una relación, se anamoraron y se casaron a día de hoy están casados y viven juntos y desde entonces J. M. D. le juró odio eterno a D. A. B. Me contó D. J. M. D. que E. quiso trabajar en el hospital general de Galicia, que ya desapareció y D. A. B. le dijo que si quería trabajar allí, tenía que acostarse con él, esto me lo contó a mi E., y me contó que el se acostaba con quien quería, y que A. le puso trabas y E. no consiguió que lo contrataran en el hospital y empezó a trabajar en el hospital de Conjo, E. me dijo que hacía de todo desde colocar una televisión, una estantería y lo que hiciera falta.
Yo veía a E. que era muy amable y elegante, pero el declarante siempre percibió la diferencia de lo que me ocurría con los demás ... E. me respetaba aunque no compartiera su tendencia sexual.
E. me conto que cuando cambió el gobierno de la Xunta de Fraga a los socialistas despidieron el personal contratado durante el gobierno de Fraga del hospital de Conjo, y quedó sin trabajo, andubo buscando en varios sitios, y al final encontró un señor que era militar retirado que tenía sobre 90 años y que estaba en una silla de ruedas, y que vivía en el edificio que llaman galerías Viacambre en el Horreo, empezó a cuidarlo, le daba de comer lo sacaba a pasear, el señor tenía varios hijos pero como tenía una buena pensión prefirieron que lo cuidara a mayores persona externa, sobre las 3 de la tarde al terminar de darle de comer, E. cruzaba la Alameda todos los días ya que era el camino más corto par ir al Campo del Gallo, y me contó que le hacía la espera J. M. D., intentando convencerlo, ademas de que yo personalmente le tengo visto a D. J. M. bajar de las Mercedarias hacia la Alameda, varios días los esperé y presencié lo que E. me contaba y es que le hacía la espera, no cesando en el...y lo acompañaba hasta el Campo del Gallo. Una vez en la calle yo vi como A. B. insultó a J. M. D., por intentar quitarle la pareja, diciendole que era un cabrón hijo de puta, eso lo escuchó personalmente el declarante, como le decía “tu me sacas ese chico”.
Tras la muerte del militar que cuidaba E. este encontró trabajo en San Lázaro, en una fábrica y casa de panderetas y gaitas de fol. E. me contó que los dueños de esa fábrica también son homosexuales y van a hacer exposiciones de gaitas y panderetas a Francia e Italia y E. como sabe italiano y francés está muy bien visto con ellos.
E. me cae muy bien, es primo hermano del secretario personal de R. V., S. D. B.: hoy encargado del archivo histórico diocesano.
La homosexualidad del canónigo D. J. M. D. F., ya la percibí desde el año1.985 (antes de que la reconociera personalmente él mismo me la reconociera su pareja y la viera con mis ojos)
Tambien presencie cuando iba a rezar a la Catedral o a utilizar el lavabo de manos antes de ir a comulgar, como a personas con las que me relacionaba tomando café en la cafetería y coincidía con ellas un día tras otro, entablando una conversación en la cual me manifestaron que no eran homosexuales, como es el caso de J. R. (J.) al ser sacristán y acercar el cordón, cimbulo, por detrás al canónigo J. M. D. o al canónigo A. B. para revestirlos, estos le agarraban fuertemente las manos y se las acariciaban sin dejarlo que se soltara, marchandose J. diciendo asquerosos, porque siempre tuvo novia y no es homosexual, yo ademas de presenciar los episodios por estar alli, tambien escuché ls quejas de J. R. (J.) a cerca de los tocamientos de los dos canónigos, cuando J. venia a la cafetería donde yo estaba, cuando coincidia en la cafeteria cerca del Seminario con los seminaristas (pues a ciertas horas se le permitia ir a la cafetería) algunos que cogieron confianza conmigo, me contaban sus cosas entre las cuales estaba que se quejaban (por ejemplo, recuerdo que estaba como seminarista: D. J. M. T., hoy cura en Noalla, San Xenxo) de que no les dejaban cerrar la puerta y a las altas horas de la madrugada (2 ó 3 de la madrugada) en verano, que dormian desnudos solo calzoncillos iban a visitarlos los formadores del Seminario (curas) y les acariciaban el pene o el culo según estuvieran de postura los seminaristas, y si algun seminarista abria los ojos, le decian ¡Hay que taparse que te va cojer el frio! los seminaristas me contaban que los formadores vivian allí con ellos.
En la catedral yo siempre vi que robaban dinero, por poner un ejemplo todos (P. – J. V. B. – vivía en una casita pequeña en la c/ Quiroga Palacios en Santiago, tiró la casa hizo un edificio de 5 pisos bajo y garaje – e iva todos los años tres meses de vacaciones a la manga del mar menor) J. R. (J.) que era el que mas presumia de coger dinero, ya que cuando había un puente iba siempre a Tenerife a pasarlo sobre todo los carnavales a Tacoronte en Tenerife, ademas de la vacaciones reglamentarias que le correspondian)
F. C. (que murió) que hizo una casa de 3 pisos con Buardilla y bajo en la c/Espiritu Santo ademas de uno o dos pisos que tenia aparte, un piso se lo compró al hijo que estaba de guardia de noche en la Catedral (A. C. F.) J. B. (tenia dos pisos que el declarante sepa, aparte tenia dos casas con su pequeña huerta en c/ Calzada de San Antonio, en Salesianos, D. Bosco en Santiago, y un famoso caserío con una plantación de castaños sobre 1.000 m2 en Verin Orense). Se peleaban delante de mi cuando yo estaba rezando allí, por el lado derecho mirando al altar, porque se reían diciendo que era donde mas se recaudaba, cuando acababan de pedir, pasaban por donde estan las cenizas del Apóstol que no hay nadie, metían la mano en la bolsa y sacaban dinero, eso lo vi yo.
Tambien presencie como A. R. G., que esta juvilado, tiene 82 años, pero voy a misa y veo que sigue en la Catedral, de tiraboleiro mayor y me contaron que en el año 1.980, vivia en la casita de su madre en Vidán y a los pocos años, tres o cuatro, hizo un ... donde vive hoy a 1 km. de la casa de su madre, (cerca del hospital clínico de Santiago) yo estando rezando le vi cojer ofrendas de plata de los peregrinos, cuando venían las ofrendas en cestos o recipientes con plata, jamones, buenos vinos etc, cojía lo mejor y se lo llevaba, y el resto lo veía yo entrar por la puerta, que va a la sacristía (pero ya habiendo vaciado parte de cesta o recipiente) a mi cuando me dijeron que (“los pecados de los demas no limpian mis pecados”), que no soy un pecador, me senti muy triste, porque llevaba tiempo pensando en como hacer para que la gente se entere de lo que estaba pasando en la Catedral de Santiago de Compostela. No dormia bien por las noches y cada vez que veía a un peregrino llegar con la concha y su FE a la Catedral, quedaba en silencio. Creo que hasta el ICTUS debió de darme de lo que llevo sufrido y quiero manifestar que lo que ahora estoy manifestando no es mas que un pequeñísimo granito de arena de lo mucho que tengo por manifestar siendo todo verdad sin la mas mínima mentira.
14 de Febrero de 2.013".