Xavier del Valle volveu a cantar en público. E fíxoo con tal forza e sensibilidade que nos deu que pensar a moitos na mágoa que foi que este intérprete non seguira no seu día unha traxectoria máis centrada na canción galega. Miro Casabella, que dicir de Casabella? Pois que segue a ser o único de todos que aínda canta como se fose Leo Ferré. Vicente Araguas, sempre na súa militancia poética e algo descreída. Bibiano, un rockeiro dos que nunca morren. Ata o académico Guillermo Rojo ou o profesoral Manuel Pombo parecían onte dous flósofos existencialistas dun Saint Germain des Prés xerminado en Compostela. E que estupenda resultou a declaración que enviou Xerardo Moscoso dende México. Por fin, alguén falou en republicano, que ata parece que agora todos somos monárquicos e vivimos no mellor dos mundos.
Faltaron á cita o rector, o presidente da Xunta e Vicente Araguas, presidente de Asturias, pero o último mandou ler un comunicado cheo de agarimo e conciencia política. En fin, que revivimos aqueles tempos nos quixemos botar abaixo a dentadura e remataton enterrándonos con case todos os molares.
4 comentarios:
Touriño e Areces si que venceron!
APO/lo DON im/PERFECTO.
__________________________
A palabra republicana do Xerardo Moscoso precisaba -penso eu- un bocadiño máis de espacio no comentario adicado ás VOCES CEIBES. Algúns desaxamos saber cousas concretas das súas andaduras
por México.
Eu tamén estiven onte en Medicina, e moito me prestou ver tanta xente guapeteira como alí estaba. Con esa beleza estoica que os anos outorgan. Así a de Branca Caamaño, Aurichu Pereira ou a de Don Perfecto Conde, pucha de "chanteur". Quen atribúe ao Araguas, tan militante poético como republicano, seino ben, a presidencia do Principado de Asturias. Moito me parece. O Araguas, díxomo, sentiu non cantar. Mais é que non deu ensaiado, por retraso do avión que o traía, co guitarrista Miguel as cancións que acordaran: "O camaleón" e "A Léo Ferre,conpañeiro". Resérvase "para as enghivias" e tamén para a gala televisiva do 18 de febreiro, con Voces Ceibes recuncando. Por certo, un bico grande para o Benedicto, loitador bravo contra dunha doenza durísima (pero superable) de tradición folkie. Sufríaa o gran Woody Guhtrie.
Unha aperta para todos.
Publicar un comentario