Polos que saben resistir

Aos seus 93 anos, Stéphane Hessel, un alemán naturalizado francés dende 1937 que lle axudou a De Gaulle a facer a resistencia contra os nazis, dirá nun discurso que vai dirixir hoxe aos franceses que “a primeira década do noso século remata cun fracaso. Un fracaso lamentable para Francia, un fracaso grave para Europa, un fracaso inquietante para a sociedade mundial”.

Hessel lembra os obxectivos para o desenvolvemento que se procalamaron na Conferencia Mundial das Nacións Unidas do ano 2000, coa proposta de reducir á metade o número de pobres en 15 anos. Para a mesma data debería emprenderse unha nova negociación que rematase o vello conflito de trinta anos que afecta ao Próximo Oriente, e tería que haber un máis equitativo reparto de todos os bens común esenciais, que son a auga, o ar, a terra e a luz. Lonxe de cumprírense eses obxectivos, rematamos a primeira década do século XXI cun absoluto fracaso. Como apunta Hessel, con máis ricos muy ricos e con máis pobres muy pobres ca nunca.

Abondan, polo tanto, os motivos de indignación. En primiro lugar, como sinala o prestixioso intelectual francés, un dos mellores embaixadores que tivo Francia en todos os tempos, pola complicidade entre os poderes políticos e os poderes económicos e financeiros, demasiado ben organizados a nivel mundial para satisfacer a codicia e a avideza dalgúns dos seus dirixentes, divididos e incapaces de entendérense para dominar a economía en beneficio dos pobos. “Mesmo cando teñen  á súa disposición a primeira organización verdadeiramente mundial da historia, esas Nacións Unidas ás que poderían ser confiadas de común acordo a autoridade e as forzas necesarias para porlle remedio ao que vai mal”, salienta Stéphane Hessel.

Polo menos aínda nos queda unha conquista democrática esencial, segundo Hessel, resultado de dous séculos de loita cidadá: “A que nos permite reivindicar o dereito de escoller para que nos dirixan mulleres e homes que teñan unha visión clara e entusiástica do que se pode e se debe conseguir na segunda década que se abre mañá... Que tomen respiro sobre autores animosos que se expresaron estes últimos meses, sobre Susan George e o seu bonito libro Leurs crises, nos solutions, sobre Edgar Morin e o seu último tomo de L’Ethique, sobre Claude Alphandéry e as súas propostas para unha economía social e solidaria. Con eles, sabemos o que é posíbel conseguir”.

Con estes ánimos de Stéphane Hessel, eu tamén ergo a copa polos cidadán e cidadás que saben resistir. Faranos falta facelo no 2011.

O sátrapa Alonso

Un sátrapa anda solto polas rúas de Boiro. Chámase Xesús Alonso, e é o patrón dun grupo conserveiro que leva o seu propo nome (Jealsa). Na festa de Nadal que lles ofreceu aos seus traballadores aproveitou para levar a uaga aos seu muíño político. Veremos que fariña lle sae.

Dixo este nada escrupuloso patrón de empresa que “se nas próximas eleccións (referíndose ás municipais) estes señores (facendo alusión ao alcalde nacionalista que goberna a vila e aos seus coaligados munícipes) repiten mandato, eu voume de Boiro”. E aínda algo máis ameazante: “Se as cousas andan mal, moitos de vós perderiais os postos de traballo”, soltoulles aos traballadores no medio do turrón.

Non serei eu quen lle negue o dereito de libre expresión a un intrépido mesturador da politíca e os negocios como é o coñecido empresario boirense, pero non estaría de máis algo de cordura na súa cabeciña. Aproveitar, como aproveitou el, unha festa de empresa navideña para facer un mitin político parece propio unicamente dos tempos nos que Alonso mamou de Franco a arte de manipular as conciencias. Especialmente lamentábeis son as seguintes palabras tamén pronunciadas nesta ocasión: “Non só vos pido o voto para el (para Xoán Xosé Dieste, precandidato do PP) senón que lle axudemos na campaña. El é un economista, con prácticas na nosa empresa, que non ten nada que ver co filósofo ou os dous pinpantes que o acompañan no goberno”.

Realmente parece que o túnel do tempo devolveu a alguén de Boiro ao pasado. Pois non pense ninguén que Xesús Alonso se arrepinte do que dixo. Hoxe publicou o seu discurso íntegro nunha paxina de publicidade que fixo insertar en El Correo Gallego.

Luis Mariñas

Morrer é inevitábel, pero canta dor nos pode traer a morte cando nos leva un ser querido. Acabo de enterarme do pasamento de Luís Mariñas, 63 anos, e sinto como se me encolle o corazón diante da perda dunha persoa tan querida.

Nalgún tempo Luís e maís eu fomos case inseparábeis. Sabiamos de memoria as pedras da vella Compostela e procurabamos non tropezar nelas máis ca cando era absolutamente inevitábel. Nunca esquecerei aquela etapa na que Marías Teresa Navaza, Xosé María Palmeiro e eu mesmo traballamos ilusionadamente con Luís Mariñas na difícil e comprometida posta en marcha dunha pretelevisión galega (véxasenos na fotografía cando faciamos Panorama de Galicia dende un piso da compostelá rúa do Vilar).

Mariñas era unha das mellores persoas que pasaron non só pola miña vida profesional senón tamén pola privada. Era un amigo insobornábel, un compañeiro, un auténtico camarada no sentido vital do substantivo. Coido que, coma tantos outros, a vida non lle deu todo o bo que merecía e, dende logo, el deulle aos outros máis do que lle deron a el os demais porque Luís era, entre outras cousas admirábeis, un dos bós e xenerosos. Botarémolo moito de menos.

O mundo feliz de Feijóo: dentro de pouco non haberá doentes nin farán falta os médicos

Pois parece que Pachi Vázquez, secretario xeral do PSdeG-PSOE e médico de profesión, non andaba tan descarrilado cando lle preguntou no Parlamento ao presidente da Xunta se se pagaba máis aos médicos por daren altas sen probas complemenetarias polas tardes.  Algunhas almas cándidas, que nos lles importou faceren de acólitos do alarmante proceso de privatización posto a andar sobre a sanidade pública galega, puxeron daquela o grito no ceo: que escándalo, dicían, que un médico diga o que está dicindo.

Agora resulta que non é só Pachi Vázquez. Outro Vázquez, neste caso Francisco Vázquez Vizoso, responsábel da agrupación médica da CIG, acaba de manifestar que o documento do Sergas que intenta regular as xornadas dos hospitais é talmente confuso e que cada centro médico interprétao ao seu xeito. Hai hospitais nos que, se o doente sae dunha destas consultas dado de alta pola tarde, o seu médico cobra máis. En vez dos 20 euros que cobraría por unha consulta ordinaria fóra do horario habitual, 35 euros se no resultado final vai comprendida a alta médica do doente.

Sanidade dixo que non é obrigatoiro que se produza a alta médica, pero agora o respresentante médico da CIG tamén pon en dúbida a medida aplicada polo goberno de Núñez Feijóo. “A falta de claridade do documento e o seu carácter cladestino está provocando unha gran variabilidade na súa aplicación práctica”, sostén o responsábel médico do sindicato nacionalista.

O problema vai ser cando xa consigan darlle a alta a todo quisque. Canto e por que van cobrar os médicos daquela? Dá a impresión de que Feijóo e a súa conselleira Pilar Farjas van camiño de conseguir o mundo feliz dunha Galicia sen doentes. O que será igual tamén a unha Galicia sen médicos. Ata poderemos volver a fumar e todo.

Cada un a súa vela

Nin me tocou a lotaría nin teño moitas gañas de seguir escribindo chorradas neste blog, pero débolle a algúns amigos unha explicación e esa explicación vóullela dar. Un xa non está para trotes. “Caballo le dan sabana porque está viejo y cansado, pero no se dan ni cuenta que un corazón amarrado cuando le sueltan las riendas es caballo desbocado”, como escribíu María Teresa Chacin para a famosa canción colombiana Caballo viejo (a mesma que Julio Iglesias estragou con moito éxito para a súa carteira).

Repasando só moi pola tona a actualidade política galega, observo que Pedro Arias volve a espirse –agora no Parlamento Galego– deixando ao ar do inverno o seu cú de político-intelectual reconvertido dende unha esquerda de cartón pedra a unha dereita de lixiviado urxente. Realmente hai que seguir vivindo para ver, como dicía o Séneca taurino.

Unha cousa é que Zapatero e a súa cohorte, cada vez máis disminuída, foran capaces de levarnos cara o abismo ao que nos levaron, e outra moi distinta é que Pedro Arias, Miguel Cancio e unha ducia máis de gaitas en fole pretendan interpretarnos a decadencia do reino das malas artes.

Como sigan así, claro que amenazo con volver a escribir en Croques. E que cada pao aguante a súa vela. ¿Ou non?

As uvas están tristes

Este vaise i aquel vaise, e todos, todos se van. Aínda non sairamos da orfandade na que nos deixou Paco Del Riego, e fóisenos agora Marcos Valcarcel. Estamos na outonía e caen as follas dos grandes carballos. Quen vai coidar agora as uvas? En que solaina imos catar o viño novo?

A Estreñida

Algo me di que non andaron moi acertados os padriños da nova caixa de aforros galega. Bautizar cun nome tan enormemente longo e falto de imaxinación como Novacaixagalicia algo que se podía chamar, por exemplo, Novagalia ou Galinova, ou ata se cadra A Nova a secas, paréceme a min que é manexar o hisopo con impericia.
E, para máis inri, reparen no acróstico derivante: Nova Caixa Galega (NOCAGA). Adiviñen como lle van chamar ao neófito: A Estreñida, sen dúbida.

Que lles dean aos bancos

Éric Cantona é un futbolista francés que triunfou no equipo inglés Manchester United despois de levar unha carreira deportiva marcada por varios actos de releldía no seu país de orixe. Nos 432 partidos que xugou ao longo da súa vida deportiva marcou 161 goles e tamén interpretou algúns papeis en varias películas e documentais franceses.
O seu nome saltou otra vez á actualidade internacional como promotor da idea de que hai que facer algo para enfrontarse contra o perverso poder dos bancos. “O sistema está construído sobre os bancos, polo tanto, pode ser destruído a través deles –dixo–. En vez de que haxa tres millóns de persoas manifestándose na rúa, estes tres millóns de persoas van ao banco e retiran os seus cartos, e os bancos quebran. Aí radica a verdadeira ameaza, unha verdadeira revolución”.
O que en principio puido parecer unha simple boutade dun futbolista francés xa se concretou nun movemento internacional de protesta contra o intervencionismo dos bancos nas nosas vidas e na actual crise económica. Cantona chamou a que o próximo 7 de decembro os que compartan esta idea acudan aos seus bancos para retirar os fondos que teñan nas súas contas. El, dende logo, vai ser un dos que tomen esta medida.
Dunha primeira reacción de restarlle importancia ao asunto, a curiosa proposición do futbolista francés xa motivou que hoxe reaccionase Baudoin Prot, director de BNP Paribas, un dos bancos franceses máis poderosos, dicindo que “a recomendación de reitirar os depósitos é totalmente insecuritaria” e “completamente contraria ao que pode asegurar o funcionamento da economía”.
A verdade é que a un éntralle a tentación de facer esta vez o que indica un famoso xogador de fútbol.

López homenaxea a don Paco

Non foron os libros, foi Paco del Riego

De esquerda a dereita, Álváro Cunqueiro, Manuel Rodrigues Lapa, Fernández del Riego e Sebastián Martínez-Risco.


Ramón Loureiro, que vai camiño de converterse no mellor articulista que dan ao prelo agora mesmo os xornais galegos, publicou o domingo pasado en La Voz de Galicia un excelente artigo titulado O Vello Reino no que, sen a follarada seca nin a retórica atorrante que caracteriza a maior parte dos santóns do actual columnismo galego, rememora un importante aspecto das personalidades de Álvaro Cunqueiro e Francisco Fernández del Riego.
Conta Ramón a experiencia persoal que viviu na casa da praza maior de Mondoñedo, “na que Cunqueiro escribiu os seus mellores libros (o Merlín, As crónicas do Sochantre, o Sinbad..”, falando con Carmiña, a irmá do escritor, en compañía do bispo Sánchez Monge e Alicia Tella-Villamarín, “a tan querida bibliotecaria mindoniense, que coidou de Carmiña fielmente ata os seus últimos momentos”.
A irmá de Cunqueiro faloulles das “penurias sen límite dunha postguerra na que Álvaro Cunqueiro sufriu de xeito terrible, mentres non tiña outras portas abertas que as da súa cidade, feita de soños antes que de pedra”.
–Aquilo foi tremendo, tremendo, lembra Ramón Loureiro que repetía ela.
E, por romper aquela tristeza, díxolle:
–Salvárono os libros.
–¿Os libros...? Non, non foron os libros. Foi Paco del Riego, retrucou Carmiña Cunqueiro.
Sei ben o que lle quería decir a irmá do escritor a Ramón Loureiro porque sobre iso faloume a min de vagar o patriarca das letras galegas que acaba de deixarnos orfos. Algún día quizais volverei con detalle sobre este particular. Mentres tanto, agradézolle a Loureiro a preciosísima peza xornalística que nos brindou o domingo, sen dúbida o mellor artigo que lin ata agora glosando, en contadas palabras, a figura de Don Paco.

Don Paco

Finou Fernández del Riego cinco semanas antes de que cumprira 98 anos. Xa non poderei volver a fumar puros con el nin beber Terras Gauda e tomar unha copa de Ballantines. Durante máis dun ano estiven indo comer con el á súa casa de Vigo case todos os xoves, e foi unha das experiencias máis interesantes e divertidas da miña vida. Don Paco era, antes de todo, unha excelente persoa coa que daba gusto falar e pasar o tempo. Para min, por riba da súa enorme personalidade de galeguista e intelixentísimo dinamizador cultural, estaba a súa figura de home de ben, entrañábel e xeneroso que non esquencerei nunca. Había poucos coma el. Francisco Fernández del Riego déixanos abondo máis sós do que estabamos antes de que marchara cara o seu reencontro con Álvaro Cunqueiro. Seguro que a estas horas xa están os dous –con Xosé María Castroviejo de testemuña– lembrando a inesquencíbel viaxe que fixeron xuntos á Gran Bretaña.

Fórmula atraco

En Galicia está empezando a suicidarse a xente por falta de cartos (ocorreu en Lalín e acaba de pasar en Ourense). En Londres hai quen se pasea pola rúa con xoias e reloxos que custan corenta millóns das antigas pesetas. Non fai falta ir ao terceiro mundo para atopar enormísimas desigualdades.
A Bernie Ecclestone, propietario dos dereitos comerciais da Fórmula 1, e á súa acompañante, a brasileira Fabiana Flosi, catro ladróns roubáronlles xoias e reloxos por valor de 240.000 euros cando se dispoñían a entrar na sede da súa empresa en Londres. Con tanto parné enriba do corpo vai calquera a traballar, aínda que teña 80 anos, como é o caso de Ecclestone.

EXCLUSIVA: Temos o discurso que ía pronunciar Santiago Rey na entrega do Fernández Latorre a Ferrín

Xa sei que non mo van crer, pero contoume un paxariño que Santiago Rey adaptou a célebre marcha de Los muchachos peronistas para dedicarlla a Xosé Luís Méndez Ferrín no cortesano acto de entrega do Premio Fernández Latorre. Segundo me dín, a última hora, mostroulle as ripiosas estrofas a Xosé María Castellanos que se limitou a espetarlle: “Pero home, a onde vas ti con esa trangallada. Pronuncia un discurso como é debido”. Parece que lle fixo caso só en parte. O texto apócrifo é o seguinte:

Os rapaces galeguistas
todos xuntos trunfaremos
e coma sempre daremos
un grito de corazón
¡Viva Ferrín! ¡Viva Ferrín!

Por ese gran galego
que soubo conquistar
a gran masa do pobo
combatendo o capital

Ferrín, Ferrín, qué grande sos
Mi general cuánto valés
Ferrín, Ferrín, gran conductor
sos el primer trabajador.

Imitemos o exemplo
dese varón galaéceo
e seguindo o seu camiño
gritemos de corazón
¡Viva Ferrín! ¡Viva Ferrín!

Porque a Galicia grande
coa que Castelao soñou
é a realidade efectiva
que debemos a Ferrín.

Ferrín, Ferrín, qué grande sos
Mi general cuánto valés
Ferrín, Ferrín, gran conductor
sos el primer trabajador.

Logo de liberar
toda a economía
gritamos soberanía
con fundamento e razón
¡Viva Ferrín! ¡Viva Ferrín!

Porque as illas Sisargas
e todo o Val do Miñor
son netamente galegos
aínda que nos digan que non.

Ferrín, Ferrín, qué grande sos
Mi general cuánto valés
Ferrín, Ferrín, gran conductor
sos el primer trabajador.

O pobo está reclamando
con angustia e con razón
que lle voten axiña
a nova Constitución
¡Viva Ferrín! ¡Viva Ferrín!

Cos principios sociais
que Ferrín estabreceu
o pobo enteiro está unido
e grita de corazón
¡Viva Ferrín! ¡Viva Ferrín!

Por ese gran galaéceo
que traballa sen parar,
para que reine no pobo
o amor e a igualdade.

Ferrín, Ferrín, qué grande sos
Mi general cuánto valés
Ferrín, Ferrín, gran conductor
sos el primer trabajador.

Porque sabe que os oligarcas
e o capital estranxeiro
están tramando de novo
a contra-Revolución.

Ferrín, Ferrín, qué grande sos
Mi general cuánto valés
Ferrín, Ferrín, gran conductor
sos el primer trabajador.

Os asasinos de agora
inimigos e traidores
contra os traballadores
organizan a traizón
¡Viva Ferrín! ¡Viva Ferrín!

Porque o estranxeiro agarda
que cando caia Ferrín
outra vez el será o dono
de toda a nosa nación.

Ferrín, Ferrín, qué grande sos
Mi general cuánto valés
Ferrín, Ferrín, gran conductor
sos el primer trabajador.

Antes de nos facer escravos
a oligarquía derrotada
darémoslles a patada
sen ningunha compasión
¡Viva Ferrín! ¡Viva Ferrín!

Por iso se xunta o pobo
na praza principal
¡para darlle vivas ao seu Xefe
que xa é groria nacional!

Ferrín, Ferrín, qué grande sos
Mi general cuánto valés
Ferrín, Ferrín, gran conductor
sos el primer trabajador.

Caso Freixanes

Sen comentarios.

O Papa de uniforme

Non pensaba escribir nada sobre a recente visita do Papa. Parecíame un tema lonxano, case alleo, ata superfluo. A magnífica interpretación gráfica que me manda o xenial López faime cambiar de opinión. Efectivamente, Benedito XVI a penas viu en Santiago máis xente ca que ía de uniforme.
Os altos dirixentes da Igrexa Católica deberían tomar nota e reflexionar sobre a onde queren ir. A visita do Papa a Santiago foi una mostra moi expresiva do excesivo amor que actualmente profesa o Vaticano aos poderes terrenais. Pompa, elitismo, aillamento afogante dentro dos aparatos securitarios. O Papa non parecía un peregrino. Parecía Franco camiño de Meirás. ¿E querían así que houbese moitos crentes celebrando a súa chegada? Non sei se Cristo volvería a coller o látigo como cando botou os mercaderes do templo.

Un respiro

Non se preocupen. Aínda estou vivo. Dígoo porque algún amigo –e, se cadra, non tanto– xa se preocuparon por saberen por que teño o meu blog un bocadiño abandonado. Entre outras razóns, porque acabo de pasar case u mes na Bretaña francesa e volvín algo disminuiído. Que queren que lles diga, a min a Bretaña e os bretóns, ou a Toscana e os toscanos, sempre me acaban parecendo galegos exercentes e rematan producíndome envexa. Aínda que só fose pola maneira que tiveron –e teñen– de conservaren o seu patrimonio artístico e monumental con orgullo e paixón.
Un día destes, se cadra, volverei a darlles o coñazo coas miñas entelequias.
Saudiños.

Ouriños verdes

Hai urxencias que a próstata non perdoa, vístase un de verde ou de colorado. O da foto pillárono nas patacas, ou sexa, vertendo augas coma calquera humano e sen importarlle a ordenación legal vixente, que ata prevé multas para estes casos. Por que será que a fisioloxía iguala tanto aos de Laíño cos de Lestrove e aos de Troia cos de Heracles? Só lle faltou alguén que lle cantase: Ouriños veñen, ouriños veñen, ouriños veñen e van...

Anda que ti

Non hai como ter prensa libre (unha ilusión) para ver a realidade reflexada nos xornais. Os trapos sucios dos medios de comunicación rara vez saían antes á luz do sol. Xa se sabe, os cans non comen carne de can. Pero agora algo é distinto. Hoxe La Voz de Galicia informa de que houbo un novo peche dos traballadores de A Nosa Terra, esta vez na sede de Xornal de Galicia, que tamén é propiedade de Xacinto Rey, e Xornal de Galicia conta que os empregados de La Voz de Galicia denuncian o intento do diario de recortar salarios e dereitos. Empeza a ser como cando eramos cativos: ti es parvo, pois anda que ti.

Inmunda escoria en Madrid

Como sei que me len a diario en Madrid, permítome lembrarlles aos meus amigos da caipial que Ricardo Gurriarán presenta este xoves, 7 de outubro, o seu libro Inmunda escoria, ás sete e media da tarde, en Blanquerna Centre Cultural, que está en Alcalá, 44.
Xuntamente co autor, falarán Xosé María Calviño, Ezequiel Méndez e Fermín Bouza.

Un tal Gómez

Seguín onte con moito interese as eleccións internas que levaron a Tomás Gómez a desempeñar un rol importantísimo para a futura socialdemocracia española e que, sen dúbida, conducen a Zapatero á derradeira fase da súa agonía política. Sen que me fose nada persoal na lide, alegreime enormemente polo resultado favorábel que logrou o ex alcade de Parla (Madrid), polo que significa de política apegada aos feitos reais, á militancia política básica e e ás maneiras sinxelas e directas de abordar a realidade, moi lonxe da política de pasarela e entreguismo cara a que viraron Zapatero e os seus magníficos e magníficas nos últimos tempos.
Non hai máis ca ver como viste, como fala e como se comporta en xeral Tomás Gómez para decatarse de que empezaron a rematar no PSOE o nefasto look Vogue e a filosofía da rúa Serrano que estivo probablemente a piques de devolver o partido de Pablo Iglesias a outros cen anos de vacacións. A min paréceme, neste sentido, que Gómez é a gran esperanza da socialdemocracia española, o líder que pode mandar a Zapatero aos cuarteis de inverno nos que debe rematar a súa incomprensíbel e perniciosa deriva neoliberal e a insultante falta de escrúpulos e de coherencia que mostrou dende que o mundo entrou en crise.
Non sei se Gómez logrará desprazar á dereitista Esperanza Aguirre da presidencia do goberno autónomo madrileño, pero sería bo que o fixese. Entre outras cousas, para que puidese ser o sucesor que Zapatero non precisa, pero si necesita e moito a sociedade española. Zapatero empezou sendo un Gómez calquera e rematou parecéndose a Sarkossy e a Berlusconi. A min Tomás Gómez lémbrame máis a Tierno Galván, a Mitterand ou mesmo a Olof Palme. Que teña unha boa viaxe de ida, e que Zapatero saiba facer como debe a súa de volta (a ningures seguramente). E que leve con el a Xosé Blanco e a Alfredo Pérez Rubalcaba.