A "haima" de Gaddafi

Agora que Muammar al-Gaddafi está caendo na súa definitiva desgraza, que conleva á morte a milleiros de persoas, quizais é necesario lembrar a connivencia extrema que toda Europa e tamén os Estados Unidos dos últimos tempos viñeron mantendo co réxime do defitinitivamente triste e dramático réxime do coronel –xeneral no escalafón militar– libio.

Cando Gadaffi levou a cabo a súa última –esperemos que tamén sexa a derradeira– xira trunfal europea, no ano 2007, o daquela presidente do Goberno español, Xosé María Aznar, o rei de España e todo tipo de autoridades públicas e dirixentes empresariais españois perderon o cú por perseonárense na famosa “haima”, coa que sempre se facía acompañar o ditador libio cando visitaba países estranxeiros. En Madrid foi instalada nos xardíns do palacio de El Pardo (residencia dos xefes de Estado cando están de visita oficial en España) e, en Sevilla, a súa célebre tenda bereber ocupou sesenta metros cadrados da Hacienda La Boticaria de Alcalá de Guadaira. Polos dous sitios desflaron todo tipo de autoridades e representantes empresariais españois.

Pouco antes, en París, o antroido gadaffiano foi semellante. Neste caso a “haima” instalouse nos xardíns do hotel Marugny, residencia oficial dos invitados de Estado, e por ela desfilaron Sarkozy, presidente da República, e outras autoridades francesas. Segundo parece, Gaddafi facíase acompañar pola súa “haima” nun acto reflexo das súas orixes bereberes (pertenece á tribo dos gaddafa e el mesmo naceu na cidde desértica de Sirte), pero tamén como unha reacción instintiva de facer que pasen polo seu aro todos os que queren negociar algo con el. Nestas visitas, Gaddafi acsotumaba mobilizar, ademais da “haima”, cinco avións, nove autobuses para o persoal, 20 berlinas, un camelo e abondantes ovellas que eran sacrificadas nos propios hoteis nos que se aloxaba.

Porén, o caso maís significativo aínda ocorreu na Roma do cavaliere Berlusconi na visita de Gaddafi a Italia, na que o Goberno anfitrión permitiu que se instalase a “haima” ocupando unha superficie pública do parque Doria Pamphilj do famoso Gianicolo. Durante varios días, “para satisfacer os caprichos narcisistas dun ditador”, como acaba de sinalar o xornal La Repubblica nun dos seus editoriais.

Agás nos Estados Unidos, onde Gaddafi non puido chantar a súa tenda no sitio que lle petase, a famosa  e simbólica “haima” ocupou terreos públicos e privados como lle deu a gana ao ditador libio. Cando Gaddafi visitou a sede das Nacións Unidas en Nova York tamén quixo levantar a súa tenda, pero non lle deixaron. Mesmo tivo que desmontala logo de que o millonario Donald Trump lle deixara poñela nunha das súas fincas privadas.

En fin, que é de supoñer que a moitos gobernantes uropeos –e non só– estarán empezando a caerlles as caras de vergonza cando ven para que se empregan as armas que lle venderon a Gaddafi e os negocios que tanto se empeñaron en facer con el. Incluídos os galegos. Ou non se lembra ninguén das pasadas relacións da nosa industria conserveira, por exemplo, e doutras actividades co autor do Libro Verde?

Holocausto en Libia

O conflito de Libia é definitiva e extremosamente alarmante. Segundo está difundido a televisión árabe Al Arabiya, só na capital, Trípoli, o número de mortos xa supera a cifra de 10.000 vítimas e o total de feridos aproxímase a 50.000. Polo país adiante están empezando a proliferar a fosas comúns.
De seren certas estas noticias, o que pasa é que estamos asistindo impávidos ao maior holocausto dos últimos tempos. Todo está a resultar inconcevíbel. Incluído que o ditador Gadafi acabe de ordenar ao seu Exécito sabotear os oleodutos. E Europa que fai? De momento, o ministro de Asuntos Exteriores de Italia, Franco Frattini, dicir que hai que "evitar a deriva fundamentalista". E a verdadeira deriva, a dos crimes que está cometendo o réxime de Gadafi, que?

Impresionante este video sobre as fosas comúns nas que están enterrando as vítimas da represión, que se pode ver premendo aquí.

Galicia –e xustiza– profunda

Un dos poucos lectores que me van quedando escribiume dicindo que o que publiquei sobre o crime de Sober “parece que o firma Belén Esteban”. Lamento non poder contradicilio pola sinxela razón de que eu case non sei quen é Belén Esteban. Non sigo nin de cerca nin de lonxe o que tal esperpéntico personaxe da mediocridade mediática española representa nin quero sabelo. Un, a certas alturas da súa vida, ten o privilexio de escoller a auga bendita coa que quere confirmarse.

Tamén me pregunta dito comunicante que entendo eu por Galicia profunda. E que vou entender? Pois talmente o que é. Os homes e as mulleres, as cousas, as paisaxes e as circunstancias que foron deixadas pola man de tódolos deuses aquí e acolá. En Galicia, en Castela, en Arizona, na Alsacia, na Bretaña, en Baviera, en Catania e no Chan de Amoeiro.

Eempezaba a ter claro que o caso do Chucán era un síntoma máis do que nos pasa –diga Xosé Luís Barreiro o que lle pete dicir nos seus artigos maxestosos de La Voz de Galicia–, pero aínda me faltaba por saber que pasaron tres anos de instrucción xudicial deste caso que vai camiño da fama sen que ninguén lle fixese un informe psiquiátrico a Xosé Carnero, agora xa definitivamente carne de retelladores mentais. Tivo que intervir un xornalista botado para diante –o que lle fixo a entrevista que obriga a revisar o seu caso– para que andemos replantexándonos o que andamos replantexándonos. A Barreiro pódelle parecer un caso máis de libro, pero a min polo menos o que me parece é un alarmante síntoma da mala administración de xustiza. Se cadra non ten importancia. Se cadra hai tantos...

Sexa como for, a min chócanme as palabras do fiscal que se ocupou do caso, Javier Rey. Analicen a seguinte frase pronunciada por el: “Non teceu nin catro respostas seguidas; non serve para aclarar nada, pero está na normalidade de coeficiente intelectual porque razona perfectamente”. En que coeficiente intelectual andaremos os que acertamos a dar catro respostas seguidas que serven para aclarar algo? Que non mo responda o fiscal, que mo diga a administración da xustiza en pleno exercizo das súas funcións públicas. Non vaia ser que, ademais dunha Galicia profunda, tamén haxa unha xusitiza tan fonda que non haxa deus que a entenda.

O crime de Sober

Dia hoxe La Voz de Galicia que “o caso do crime de Sober pode dar un xiro logo das declaracións autoinculpatorias do único procesado, Xosé Carnero Fernández O Chucán, a un xornalista de La Voz”.  Sen dúbida debería ser sí. O que máis chama a atención é o espectáculo delirante ao que están sometendo estes feitos á xustiza pública.

Nunha sorprendente entrevista publicada o día anterior con este cidadán, o xornal da Coruña difundiu unhas declaracións reveladoras de como anda a saúde dunha certa Galicia profunda e como poden funcionar ás veces algunhas formas de administración de xusitiza. De seren certos algúns dos asertos que manifesta o tal Chucán –algo en principio abondo difícil de crer– estariamos polo menos diante dun caso chocante desenvolvido nos trinunais de xustiza.

Despois de ser absolto nun xuízo con xurado popular, Xosé Carrero (velo na foto de La Voz) afirma, na entrevista publicada por La Voz, ser o autor do que sen dúbida sería o asasinato da prostituta María del Pilar María do Pilar Palacios. “Tróuxena á casa e despois mateina”, di el mesmo engadindo arrepiantes datos de como levou a cabo a dramática faena. O que máis pon os pelos de punta é que que el di que non se autoinculpou antes porque ninguén lle preguntou durante o xuízo se matou ou non a vítima. En principio, hai que dubidar absolutamente deste aserto. Ou é que alguén pode imaxinar que nin o presidente do tribunal nin a fiscalía nin a acusación particular puidesen rematar a vista sen facer unha pregunta tan elementalmente procedemental coma esta? De ser certo o que di o outra vez sospeitoso de tan arrepiante crime, estariamos diante dun elemental e grave caso de desidia administrativa que poría escandalosamente en solfa o desenvolvemento do xuízo que rematou pondo en liberdade o procesado.

Lonxe do morbo e da evidente miseria humana que rezuma o caso, resulta absolutamente imprescindible que a autoridade xudicial competente interveña e recoloque os feitos onde lles corresponda estaren para que todo isto non remate nun excelente mal exemplo de escandalosa incuria.

Os dous Condes

Estou lendo ao mesmo tempo as case 1.000 páxinas de Los días de gloria de Mario Conde e as preto de 500 da novela do seu curmán Alfredo Conde Huesos de santo. Coa segunda pásoo moi ben. É unha novela policíaca excelente. Co libro do ex presidente de Banesto despexo algunhas incógnitas que me quedaban escuras sobre a arrepiante evolución dos que controlan o poder real en España.

Con Alfredo aínda estiven falando estes días na súa casa. Xa anda perxeñando unha posíbel continuación dos ósos santificados e tamén lle dá voltas a unha futura novela sobre Hernán Cortés. Ultimamente, o de Allariz anda emocionadísimo coas cousas de México. O ano pasado viaxou cinco veces aló, e sempre regresou con gañas de recuncar. Non sei se atoparía algunha Malinche por alí que lle ande botando picante na caldo.

O caso é que Alfredo Conde acaba de publicar unha das mellores novelas da súa vida valéndose dun argumento que aínda que é antigo e obsecuente, palabra que el utiliza moito en Huesos de santo –o de se son ou non os restos do apóstolo Santiago os que hai na catedral de Santiago–, que lle permitiu angarellar unha historia intrigante que o autor soubo artellar con extraordinaria e lograda desenvoltura literaria. Huesos de santo é unha obra que dignifica e enriquece enormemente o xénero da ben ou mal chamada novela negra tirado máis polas beiras de Stieg Larsson ou de Andrea Camilieri que pola vía ianqui do tema.

Case en paralelo, lin tamén a última de Manuel Rivas, Todo é silencio, que, sen chegar a decepcionarme de todo, me pareceu unha novela demasiado fácil e esterotipada sobre un tema que debería dar moito de si como é o do narcotráfico galego. A Rivas, neste libro, atropelouno aínda ben de máis o afán de escribir directamente para o cine e saiulle o que probablemnete non é nin sequera un bo guión do asunto. Non cometeu Alfredo Conde este mesmo pecado na súa novela e, porén, seguramente hai moito máis alento cinematográfico en Huesos de santo que en Todo é silencio, a pesar de que non vai ser doado que a industria cinematográfica española se decate disto.

Do libro de Mario Conde estame quedando un sabor agridoce que non sei ben como como masticalo. Por un lado paréceme fundamental que o ex banqueiro antano beatificado por universidades e aparellaxes sociais e políticos, ata que se viu definitivamente expulsado do paraíso, tardase tanto tempo en contarnos o que pensa el que lle pasou. Por outro resúltame absolutamente fundamental que Conde se decidise a espirse diante do espello para contarnos as intrigas, os cambalaches e as liortas que rodearon a su caída da presidencia de Banesto. Realmente o seu libro tamén parece unha gran novela pois ten algo do Bomarzo de Mújica Láinez traído dende o Renacemento italiano e dos boscos e monstros de Viterbo á corte dos milagres mesetarios do Madrid da postmodernidade.

Neste sentido, Los días de gloria é un libro absolutamente imprescindíbel para comprender non só o personaxe que encerra o autor senón tamén a España máis intrigante e oculta do seu tempo, monarca español incluído. Pero o libro do ex banqueiro tamén parece ás veces unha novela negra coma que acaba de publicar o seu primo, a quen por certo cita moitas veces Mario Conde. En fin, que se cadra é algo de familia isto de decantarse algunha vez por Dashiel Hammet ou sen dúbida máis por Larsson e Camilieri.

Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?

Deberían os pais da patria –toda esa reata de gobernantes, políticos, banqueiros, financistas e arranxadores– empezar a ser más claros coa cidadanía e explicarnos aos Balbinos, Xan das Canicas, Juan Palomo e compañía que é o que está pasando coas ditosas caixas de aforro, porque non é en absoluto de recibo que, despois da tabarra que nos deron coas fusións, contrafusións, arrimos e desarrimos, nos veñan agora dicindo que hai que empezar de novo e bancarizar –carallo co neoloxismo!– o que durante tanto tempo non foi máis nada que iso mesmo, bancos tan puros e máis duros cos meros tallos de carballo.

Parece ser que os Méndez, os Gayoso e outros amos do diñeiro desta terra foron calquera cousa menos bos xestores e administradores do capìtal dos galegos. Investiron como lles deu a gaña no ladrillo e no cemento ata que chegou o que tiña que chegar e lles pillou os dedos na porta, e agora –outra volta!– imos ser os contribuíntes de sempre os que teñamos que porlles esparadrapos nas feridas. Faltaría máis. Pero o máis grave de todo é que, por riba, parece que nos queren tratar coma borregos.

Eu sei pouco de economía, menos de esparrelas financeiras e nada de virtualidades economicistas, pero abóndame con decatarme de que imos polo camiño errado. Se eu ou vostede, lector, nos arruinamos, imos fodidos. Embárganos o pouco que nos vaia quedando e ninguén –nin Banco de España, nin gobernos nin a carolina de ambrosio– acoden no noso auxilio. Non digo que haxa que facer o mesmo con toda esa angarelada que nos levou á crise, pero indígnome –que razón ten Stéphane Hessel– coas rodas de muíño coas que nos fa comulgar máis cada día que pasa.

Boto de menos que, entre tantos Mouriños, Messis, Ronaldos e Guardiolas que enchen os seus petos pegándolle patadas a unha esfera de coiro, non haxa por estes páramos ningún Éric Cantona que lles cante as corenta a tanto aprendiz de Madoff que andaron saltando do avión ao salón e do salón ao avión nos últimos tempos. Os de Tunez souberon berrar basta, e gora os exipcios están aprendendo a gritalo. Aquí parece que estamos como cando Max Aub, no ano 1969, volveu a España e atopou un pobo indiferente e desmemoriado. Como apuntou Hessel, a primeira década do noso século rematou cun fracaso estrepitoso. Ata cando lles imos permitir aos Catilinas do dólar, do euro, do yen e do renminbi que esgoten a patientia nostra?

Cielito lindo

Dedicada ao bispo Peláez, esta nova versión –interesantísima– de Cielito lindo.

Rumba "banquero" no Santander

Banqueiro, corazón frío, peto quente. Queren ver unha boa interpretación rumbística do que son os banqueiros? Preman aquí.

O destino fatal de García Goena

Corta o sangue ler o caso que está publicando estes días Antonio Rubio no xornal El Mundo. Refírese a como o grupo terrorista GAL, amamantado no seu día polo goberno socialista de Felipe González, asasinou a Juan Carlos García Goena, un obxector de conciencia que se negou a cumprir o servizo militar e se exiliou en Francia no ano 1980.

Moi resumida, a historia é a seguinte. Instalado en Bayona (Francia), empezou a traballar na empresa Transfesa e un día acodiu coa súa muller, Laura Martín, e coa súa filla de catro anos, Maider, a un estudio comercial de fotografía para que lle fixeran un retrato á nena porque querían mandarllo aos avós da cativa en forma de felciitación de Nadal. Atendeunos Patxi, o encargado da tenda, que non parou ata que convenceu os pais de Maider para que posasen con ela coa desculpa de que así tranquilizarían á súa filla. Fíxolles dous retratos case iguailiños. Cobroulles polo que lles entregou e quedouse co outro.

Patxi era un colaborador segredo dos Gal. Pensou que García Goena era un membro de ETA e deuse presa en pasarlle unha copia da foto ao grupo terrorista que levou a cabo 27 asasinatos cometidos por sicarios controlados por sectores da Garda Civil, a Policía Nacional e os servizos segredo do Estado daquela época. O resultado foi que, dous anos máis tarde, o 27 de xullo de 1987, un grupo de mercenarios dos GAL asasinou a García Goena facendo explotar unha bomba debaixo do seu coche cando se dririxía ao traballo.

Antonio Rubio tivo coñecemento da existencia desta foto hai dous anos e non parou de investigar o asunto ata que logrou desvelar varias das súas claves. Agora, o caso, que foi arquivado provisionalmente polo xuíz Garzón en setembro de 2001, pode e debe ser reaberto, tal e como xa expresaron expertos en Dereito Penal como Enrique Gimbernat.

Banqueiros na picota

Hoxe leo dúas noticias ben significativas en cada un dos dous xornais madrileños máis importantes. Para empezar, El Mundo abre a súa primeira páxina, a catro columnas, coa noticia de que o Tribunal Supremo endureceu a pena imposta ao número dous do grupo bancario Santander, Alfredo Sáenz, condenándoo a oito meses de prisión, multa e inhabilitación especial para calquera emprego relacionado coa banca, por delictos de presentación dunha acusación falsa e de estafa procesal.

A noticia ocupa logo toda a páxina 32 do xornal, con titular e desenvolvemento a cinco columnas, explicando como Alfredo Sáenz, cando foi presidente do Banesto intervido polo Estado en 1993, presentou unha demanda por estafa e alzamento de bens contra catro accionistas do Grupo Harry Walker a sabendas de que eran completamente inocentes. O caso foi instruído polo polémico xuíz Pascual Estevill, que meteu na cadea os demandados por Sáenz embargándolles, ademais, bens por valor de 4,5 millóns de euros.

En 1996, o Supremo condenou a Estevill por estes feitos e botouno da cerreira xudicial. Máis tarde, a Audiciencia de Barcelona condenou a Alfredo Sáenz, ao director xeral de Banesto para Cataluña e Baleares, Miguel Ángel Calama, e ao avogado Rafael Jiménez de Parga a seis meses de prisión con multa, estimando que promoveron a demanda “co único propósito de recuperaren os créditos da forma que fose, sen empacho ningún en formulala contra persoas físicas que non debían nada, como artificio de presión, de amedrentamento para que respondesen polo que nunca avalaran". Agora, o Tribunal Supremo agravou esa condena nos termos antes expostos.

O caso é, dende logo, moi relevante pois non é moco de pavo que o segundo mandamáis dun grupo bancario tan importante e influínte como é o Santander sexa especialmente inhabilitado para exercer calquera emprego relacionado coa banca. Resulta, ademais, moi intsrutivo observar como o xornal dirixido por Pedro J. Ramírez é case o único que lle dá a importancia que merece a esta noticia. Non así, El País, por exemplo, que por agora ignora totalmente o asunto.

O outro banqueiro que me chama atención é o suízo Rudolf Elmer, que será xulgado esta semana en Suiza por romper a regras do segredo bancario. Esta noticia si que aparece destacada nas páxinas de El País. Elmer facilitoulle á web de Julian Assange, a xa famosísima Wikileaks, dous discos informáticos que conteñen nomes, transaccións e detalles de preto de 2.000 clientes de bancos que mandaron os seus cartos ao estranxeiro para conseguiren beneficios fiscais. Entre eles, importantes homes de negocios, artistas e arredor de 40 políticos.

Elmer, que foi despedido en 2002 da oficina do banco privado Julius Baer das illas Caimán, apareceu recentemente a carón de Assange nunha roda de prensa que tivo lugar en Londres para formalizar a entrega dos datos procedentes de varias contas segredas, que agora van ser publicados por Wikileaks logo de seren estudiados por un equipo profesional que se encargará de protexer algunhas fontes informativas. Elmer dixo que, como banqueiro, ten o dereito de plantarsee se hai algo que está mal. “Estou en contra do sistema –engadiu–. Sei como funciona o sistema e coñezo o día a día do negocio. Dende ese punto de vista, quería facer saber á sociedade o que eu sei",

Dous banqueiros na picota. Un español e outro suízo, e dúas maneiras diametralmente opostas de comportárense. Ía sendo hora de que os banqueiros deixasen de seren intocábeis.

Extravagante Cidade da Cultura

O prestixioso xornal británico The Guardian calificou a inauguración da Cidade da Cultura como “a última extravagancia arquitéctonica", obra do arquitecto ianqui Peter Eisenman. Sinala que onde Eisenman ve "algo que está destinado a aperecer como se brotase explendorosamente da terra, outros ven no complexo de seis edificios un monumento á vaidade da antiga rexión do dereitista Manuel Fraga, e un anacronismo nunha época de austeridade".

The Guardian cita unha frase publicada por Anxo Luxilde en La Vanguardia referíndose á Cidade da Cultura: "Naceu na España do exceso e abre durante o colapso económico como unha especie de monumento á burbulla da construcción".

Fale vostede a lingua do imperio

No tocante a idiomas hai en Europa situacións que aínda son piores ca nosa. Miren o que acaba de acontecer na Bretaña francesa. Ana Sohier, unha moza concelleira de Rennes, mandoulle o 18 de decembro ao Pôle emploi (estrabrecemento público encargado do emprego) da súa cidade un cheque co que pretendeu abonar unha débeda contra a súa conta aberta no Crédit Mutuel de Bretagne. Esta entidade bancaria funciona dende 1982 con talóns bilingües, francés-breton, e Ana Sohier utilizou neste caso o didioma bretón para cumprimentar o seu medio de pago, iso si, expresando tamén en númeración arábica a cantidade a abonar, 252,90 euros.

A súa sorpersa maiúscula foi que, poucos días despois, Pôle emploi devolveulle o medio de pago cunha nota manuscrita e o selo do estrabrecemento público dicíndolle o seguinte: “Veuillez libeller votre chèque en français s’il vous plait” (Vexa de extender o cheque en francés, por favor). A indignación da interesada non tardou en manifestarse considerando “totalmente inadmisíbel” o que lle pasaba, e o caso xa está sendo obxecto de protesta na Bretaña. Non é para menos. Felizmente aquí imos algo máis adiantados nestas cuestións. Ou non?

Polos que saben resistir

Aos seus 93 anos, Stéphane Hessel, un alemán naturalizado francés dende 1937 que lle axudou a De Gaulle a facer a resistencia contra os nazis, dirá nun discurso que vai dirixir hoxe aos franceses que “a primeira década do noso século remata cun fracaso. Un fracaso lamentable para Francia, un fracaso grave para Europa, un fracaso inquietante para a sociedade mundial”.

Hessel lembra os obxectivos para o desenvolvemento que se procalamaron na Conferencia Mundial das Nacións Unidas do ano 2000, coa proposta de reducir á metade o número de pobres en 15 anos. Para a mesma data debería emprenderse unha nova negociación que rematase o vello conflito de trinta anos que afecta ao Próximo Oriente, e tería que haber un máis equitativo reparto de todos os bens común esenciais, que son a auga, o ar, a terra e a luz. Lonxe de cumprírense eses obxectivos, rematamos a primeira década do século XXI cun absoluto fracaso. Como apunta Hessel, con máis ricos muy ricos e con máis pobres muy pobres ca nunca.

Abondan, polo tanto, os motivos de indignación. En primiro lugar, como sinala o prestixioso intelectual francés, un dos mellores embaixadores que tivo Francia en todos os tempos, pola complicidade entre os poderes políticos e os poderes económicos e financeiros, demasiado ben organizados a nivel mundial para satisfacer a codicia e a avideza dalgúns dos seus dirixentes, divididos e incapaces de entendérense para dominar a economía en beneficio dos pobos. “Mesmo cando teñen  á súa disposición a primeira organización verdadeiramente mundial da historia, esas Nacións Unidas ás que poderían ser confiadas de común acordo a autoridade e as forzas necesarias para porlle remedio ao que vai mal”, salienta Stéphane Hessel.

Polo menos aínda nos queda unha conquista democrática esencial, segundo Hessel, resultado de dous séculos de loita cidadá: “A que nos permite reivindicar o dereito de escoller para que nos dirixan mulleres e homes que teñan unha visión clara e entusiástica do que se pode e se debe conseguir na segunda década que se abre mañá... Que tomen respiro sobre autores animosos que se expresaron estes últimos meses, sobre Susan George e o seu bonito libro Leurs crises, nos solutions, sobre Edgar Morin e o seu último tomo de L’Ethique, sobre Claude Alphandéry e as súas propostas para unha economía social e solidaria. Con eles, sabemos o que é posíbel conseguir”.

Con estes ánimos de Stéphane Hessel, eu tamén ergo a copa polos cidadán e cidadás que saben resistir. Faranos falta facelo no 2011.

O sátrapa Alonso

Un sátrapa anda solto polas rúas de Boiro. Chámase Xesús Alonso, e é o patrón dun grupo conserveiro que leva o seu propo nome (Jealsa). Na festa de Nadal que lles ofreceu aos seus traballadores aproveitou para levar a uaga aos seu muíño político. Veremos que fariña lle sae.

Dixo este nada escrupuloso patrón de empresa que “se nas próximas eleccións (referíndose ás municipais) estes señores (facendo alusión ao alcalde nacionalista que goberna a vila e aos seus coaligados munícipes) repiten mandato, eu voume de Boiro”. E aínda algo máis ameazante: “Se as cousas andan mal, moitos de vós perderiais os postos de traballo”, soltoulles aos traballadores no medio do turrón.

Non serei eu quen lle negue o dereito de libre expresión a un intrépido mesturador da politíca e os negocios como é o coñecido empresario boirense, pero non estaría de máis algo de cordura na súa cabeciña. Aproveitar, como aproveitou el, unha festa de empresa navideña para facer un mitin político parece propio unicamente dos tempos nos que Alonso mamou de Franco a arte de manipular as conciencias. Especialmente lamentábeis son as seguintes palabras tamén pronunciadas nesta ocasión: “Non só vos pido o voto para el (para Xoán Xosé Dieste, precandidato do PP) senón que lle axudemos na campaña. El é un economista, con prácticas na nosa empresa, que non ten nada que ver co filósofo ou os dous pinpantes que o acompañan no goberno”.

Realmente parece que o túnel do tempo devolveu a alguén de Boiro ao pasado. Pois non pense ninguén que Xesús Alonso se arrepinte do que dixo. Hoxe publicou o seu discurso íntegro nunha paxina de publicidade que fixo insertar en El Correo Gallego.

Luis Mariñas

Morrer é inevitábel, pero canta dor nos pode traer a morte cando nos leva un ser querido. Acabo de enterarme do pasamento de Luís Mariñas, 63 anos, e sinto como se me encolle o corazón diante da perda dunha persoa tan querida.

Nalgún tempo Luís e maís eu fomos case inseparábeis. Sabiamos de memoria as pedras da vella Compostela e procurabamos non tropezar nelas máis ca cando era absolutamente inevitábel. Nunca esquecerei aquela etapa na que Marías Teresa Navaza, Xosé María Palmeiro e eu mesmo traballamos ilusionadamente con Luís Mariñas na difícil e comprometida posta en marcha dunha pretelevisión galega (véxasenos na fotografía cando faciamos Panorama de Galicia dende un piso da compostelá rúa do Vilar).

Mariñas era unha das mellores persoas que pasaron non só pola miña vida profesional senón tamén pola privada. Era un amigo insobornábel, un compañeiro, un auténtico camarada no sentido vital do substantivo. Coido que, coma tantos outros, a vida non lle deu todo o bo que merecía e, dende logo, el deulle aos outros máis do que lle deron a el os demais porque Luís era, entre outras cousas admirábeis, un dos bós e xenerosos. Botarémolo moito de menos.

O mundo feliz de Feijóo: dentro de pouco non haberá doentes nin farán falta os médicos

Pois parece que Pachi Vázquez, secretario xeral do PSdeG-PSOE e médico de profesión, non andaba tan descarrilado cando lle preguntou no Parlamento ao presidente da Xunta se se pagaba máis aos médicos por daren altas sen probas complemenetarias polas tardes.  Algunhas almas cándidas, que nos lles importou faceren de acólitos do alarmante proceso de privatización posto a andar sobre a sanidade pública galega, puxeron daquela o grito no ceo: que escándalo, dicían, que un médico diga o que está dicindo.

Agora resulta que non é só Pachi Vázquez. Outro Vázquez, neste caso Francisco Vázquez Vizoso, responsábel da agrupación médica da CIG, acaba de manifestar que o documento do Sergas que intenta regular as xornadas dos hospitais é talmente confuso e que cada centro médico interprétao ao seu xeito. Hai hospitais nos que, se o doente sae dunha destas consultas dado de alta pola tarde, o seu médico cobra máis. En vez dos 20 euros que cobraría por unha consulta ordinaria fóra do horario habitual, 35 euros se no resultado final vai comprendida a alta médica do doente.

Sanidade dixo que non é obrigatoiro que se produza a alta médica, pero agora o respresentante médico da CIG tamén pon en dúbida a medida aplicada polo goberno de Núñez Feijóo. “A falta de claridade do documento e o seu carácter cladestino está provocando unha gran variabilidade na súa aplicación práctica”, sostén o responsábel médico do sindicato nacionalista.

O problema vai ser cando xa consigan darlle a alta a todo quisque. Canto e por que van cobrar os médicos daquela? Dá a impresión de que Feijóo e a súa conselleira Pilar Farjas van camiño de conseguir o mundo feliz dunha Galicia sen doentes. O que será igual tamén a unha Galicia sen médicos. Ata poderemos volver a fumar e todo.

Cada un a súa vela

Nin me tocou a lotaría nin teño moitas gañas de seguir escribindo chorradas neste blog, pero débolle a algúns amigos unha explicación e esa explicación vóullela dar. Un xa non está para trotes. “Caballo le dan sabana porque está viejo y cansado, pero no se dan ni cuenta que un corazón amarrado cuando le sueltan las riendas es caballo desbocado”, como escribíu María Teresa Chacin para a famosa canción colombiana Caballo viejo (a mesma que Julio Iglesias estragou con moito éxito para a súa carteira).

Repasando só moi pola tona a actualidade política galega, observo que Pedro Arias volve a espirse –agora no Parlamento Galego– deixando ao ar do inverno o seu cú de político-intelectual reconvertido dende unha esquerda de cartón pedra a unha dereita de lixiviado urxente. Realmente hai que seguir vivindo para ver, como dicía o Séneca taurino.

Unha cousa é que Zapatero e a súa cohorte, cada vez máis disminuída, foran capaces de levarnos cara o abismo ao que nos levaron, e outra moi distinta é que Pedro Arias, Miguel Cancio e unha ducia máis de gaitas en fole pretendan interpretarnos a decadencia do reino das malas artes.

Como sigan así, claro que amenazo con volver a escribir en Croques. E que cada pao aguante a súa vela. ¿Ou non?

As uvas están tristes

Este vaise i aquel vaise, e todos, todos se van. Aínda non sairamos da orfandade na que nos deixou Paco Del Riego, e fóisenos agora Marcos Valcarcel. Estamos na outonía e caen as follas dos grandes carballos. Quen vai coidar agora as uvas? En que solaina imos catar o viño novo?

A Estreñida

Algo me di que non andaron moi acertados os padriños da nova caixa de aforros galega. Bautizar cun nome tan enormemente longo e falto de imaxinación como Novacaixagalicia algo que se podía chamar, por exemplo, Novagalia ou Galinova, ou ata se cadra A Nova a secas, paréceme a min que é manexar o hisopo con impericia.
E, para máis inri, reparen no acróstico derivante: Nova Caixa Galega (NOCAGA). Adiviñen como lle van chamar ao neófito: A Estreñida, sen dúbida.

Que lles dean aos bancos

Éric Cantona é un futbolista francés que triunfou no equipo inglés Manchester United despois de levar unha carreira deportiva marcada por varios actos de releldía no seu país de orixe. Nos 432 partidos que xugou ao longo da súa vida deportiva marcou 161 goles e tamén interpretou algúns papeis en varias películas e documentais franceses.
O seu nome saltou otra vez á actualidade internacional como promotor da idea de que hai que facer algo para enfrontarse contra o perverso poder dos bancos. “O sistema está construído sobre os bancos, polo tanto, pode ser destruído a través deles –dixo–. En vez de que haxa tres millóns de persoas manifestándose na rúa, estes tres millóns de persoas van ao banco e retiran os seus cartos, e os bancos quebran. Aí radica a verdadeira ameaza, unha verdadeira revolución”.
O que en principio puido parecer unha simple boutade dun futbolista francés xa se concretou nun movemento internacional de protesta contra o intervencionismo dos bancos nas nosas vidas e na actual crise económica. Cantona chamou a que o próximo 7 de decembro os que compartan esta idea acudan aos seus bancos para retirar os fondos que teñan nas súas contas. El, dende logo, vai ser un dos que tomen esta medida.
Dunha primeira reacción de restarlle importancia ao asunto, a curiosa proposición do futbolista francés xa motivou que hoxe reaccionase Baudoin Prot, director de BNP Paribas, un dos bancos franceses máis poderosos, dicindo que “a recomendación de reitirar os depósitos é totalmente insecuritaria” e “completamente contraria ao que pode asegurar o funcionamento da economía”.
A verdade é que a un éntralle a tentación de facer esta vez o que indica un famoso xogador de fútbol.