A nova escravitude

John Adams (1735-1826) xa deixou dito que hai dúas formas de escravizar unha nación. Unha é coa espada. A outra é coa débeda. Algo estamos empezando a saber en España de todo isto. Para que non o esquezamos, John Perkins escribiu o seu libro Confessions of an economic hit man (Confesións dun sicario económico).
No momento máis álxido da aplicación da teoría neocapitalista de que hai que maximizar os beneficios sen importar o custo social ou medioambiental, as declaracións de Perkins (que se poden ver e escoitar no video da esquerda ou premedo aquí) resultan escalofriantes.

A aguia do Courel, metáfora da vida actual

Silvia R. Pontevedra firma hoxe na edición galega de El País unha desacougante reportaxe sobre o que lle aconteceu esta fin de semana a unha pobre aguia cobreira nos montes do Courel. Non sei por que este artigo non aparece na edición electrónica do xornal madrileño e non podo, polo tanto, poñer aquí o enlace que lle correspondería (por fin, xa se pode acceder dende aquí). Tamén se pode consultar o facebook de Orlando Álvarez.
Recoméndolles que procuren ler a reportaxe na edición de papel.

Esencialmente trátase dunha aguia en mal estado de saúde que foi descuberta, pousada sobre unha parede, por Orlando Álvarez, profesor en Lugo, ecoloxista e defensor incansábel das súas montañas do Courel. Chamou ao 112, Axencia Galega de Emerxencias, dependente da Consellería de Presidencia, e dixéronlle que fisexe o que lle petase “con paxaro” porque ata o luns seguinte –era sábado– non pasaría ninguén a recollelo. Orlando pediu daquela axuda aos seus veciños e, como puideron, meteron a aguia nunha caixa de froita.

Fracasado o intento de resover o asunto a través do 112, Orlando chamou ao hospital veterinario Rof Codina de Lugo, pero alí tamén lle dixeron que na fin de semana non había ningún experto en aves depredadoras. Recomendáronlle que a alimentase dándolle graos. O que pasa é que a ave non era precisamente vexetariana.

Por fin, a media mañá do domingo, presentouse na casa de Orlando Clara, unha dos tres gardas zonais de Conservación da Natureza, e a aguia foi trasladada ao centro de recuperación de avifauna de O Veral (Lugo). A Orlando primeiro dixéronlle que o animal aínda estaba nutrido e podería sobrevivir, pero cando chamou o luns a mediodía para interesarse pola aguia, dixéronlle que morrera de madrugada.

O caso parece unha metáfora do que está a pasar na cada vez máis degradante sociedade do benestar español. Un país no que pasan estas cousas está enfermo. O presidente da Xunta, os seus conselleiros, o presidente do Goberno de España e os seus ministros, os grandes banqueiros e os grandes empresarios paseánse en coches de altísimo consumo enerxético, viven en pazos e gastan gravatas de 300 euros e traxes de 2.000, pero non hai un peso para salvarlle a vida a unha aguia cobreira do Courel nin para trasladar gratis a un doente que precisa diálese ou tratamento contra o cancro de Lugo á Coruña. A aguia do Courel é unha metáfora da vida actual. Porca miseria!

Anxiotensina Rajoy

Estaremos sendo gobernados por un tolo? A partir de hoxe compre facérmonos esta pregunta porque o que acaba de dicir Mariano Rajoy é digno de ser analizado pola propia Psiquiatría. “Cada venres continuaremos as reformas –ven de proclamar o presidente do Goberno– O venres que vén, tamén. E serán reformas importantes. Non imos parar ata a fin da lexislatura”.

Se alguén se propuxer alarmar a toda unha poboación non podía facelo mellor do que o está facendo o noso aprendiz de bruxo ocupante da Moncloa. Quere, por acaso, subirnos a tensión ata límites do infarto? Todo o que está aforrando cos seus famosos recortes ha ter que gastalos a Seguridade Social en pagar antagonistas dos receptores da anxiotensina, que é a substancia que se une aos receptores dos vasos sangíneos provocando o seu estreitamento. É dicir, definitivamente o único que é Mariano Rajoy é unha forma ata agora decoñecida de anxiotensina. Cumpriría que empezasen a ocuparse dela os médicos.

Porque digo eu que un gobernante que se precie non debería andar dosificando, semana a semana, as trampas de cazador furtivo coas que nos está amargando a vida o líder do Partido Popular. Xa sabemos que a súa palabra non val un peso. Non hai máis que comparar o que prometeu cando era candidato a gobernarnos e o que está a facer agora. Pero outra cousa é que ande a xogar con nós como se el fose o gato e nós fósemos os ratos. Algún can ten que aparecer polo medio para parar este sadismo porque senón imos aviados.

O home de Repsol en Arxentina mirou polo seu

Antonio Gomis

Curiosamente a prensa española non revelou a información publicada o xoves polo Financial Times sobre o comportamento do home de Repsol en Arxentina, Antonio Gomis Sáez, que se deu présa en vender 9.424 accións do grupo petroleiro cando se decatou de que o goberno arxentino estaba empezando a distanciarse da petroleira.

Segundo recolleu o xornal bonarense Clarín, Gomis vendeu ese lote de accións o 11 de novembro de 2011, once días despois de que o equipo directorio de YPF se reunira con Roberto Baratta, representante do Goberno arxentino, que se opuxo ao pago de dividendos que propoñía a petroleira. A venda realizouse no primeiro día en que a lei arxentina llo permitía, cando empezou o novo período fiscal o 11 de novembro.

A un prezo de 22,07 euros por acción, Gomis logrou en novembro pasado 207.987 euros, e só poucos meses despois as accións vendidas perderon máis dun terzo do seu valor, afectadas pola crise de YPF. Se Gomis levara a cabo a súa venda o xoves pasado, día no que as accións de Repsol cotizaron na Bolsa de Madrid a 14,46 euros, conseguiría só 136.271 euros, é dicir, 91.716 euros menos do que lle pagaron en novembro de 2011.

Antono Gomis era o home de confianza de Antonio Brufau, presidente de Repsol, en Arxentina. Ata comenzos do 2010 desempeñou en Buenos Aires o cargo de director xeral de Operacións de YPF, e, cando Repsol lle pasou este cargo ao Grupo Peterson, controlado pola familia arxentina Eskenazi, Antonio Gomis seguiu na capital do país que goberna Cristina Fernandez Kirchner como director adxunto, ao mesmo nivel que Matías Eskenazi. Cando chegou a recente expropiación da petroleira, foi un dos directivos que foron cesados e botados dos seus despachos sen conteplacións, ata o punto de que só lles deron 15 minutos para abandonalos e en poucas horas máis víronse privados dos seus teléfonos móbiles de empresa.

Dase a circunstancia de que Antonio Gomis Sáez foi director xeral de Enerxía nun dos gobernos que presidíu o conservador José María Aznar en España.

Tempo de merda

Se tiver vergonza, Mariano Rajoy debería ir pensando en volver á tranquilidade burguesa da súa praza de rexistrador da propiedade. Polo camiño que vai pasará á historia como o Don Tancredo da política e da economía española dos últimos tempos. Non pasa un día sen que nos poña ao borde do ataque de nervos co seu constante incumprimento das promesas electorais. A (in)soprresa de hoxe é a subida do IVE para o ano 2013. Hai que ter cara dura e seguir facendo acenos de anxiño preñado pola Merkel (contranatura).

De seguirmos así, empezaremos a morrer todos de infarctus post democarticus antes de que nos mate a fame a que nos pode levar o seu capitalismo ultraconservador. En Francia ata Marine Le Pen lle está parando os pés a Nicolas Sarkossy. E aqui poderemos empezar a botar de menos a Blas Piñar e ata o mesmo xeneral Franco se o noso fumador de puros lle segue petando por darnos a tabarra. Definitivamente, hai que recoñecer que nunca tantos se equivocaron tanto en levar á Moncloa un aprendiz de bruxo como o neto do republicán galeguista Enrique Rajoy. Todo o que está a contecer debe ser algo así coma un mal soño vingador tecido pola pantasma de Zapatero.

Entre o Rei matando elefantes e Mariano afogando o estado do benestar, pouco máis se precisa para que todos empecemos a berrar Viva a República. Vaia tempo de merda.

Estado policial

Con toda a razón, advírtenos Fermín Bouza no seu Voto con botas que “debemos evitar que a crise, ademais de arrasar o Estado de Minibestar que tiñamos, acabe tamén coa democracia e volva a traernos un estado policial”.

Pode parecer algo excesivo quizais, pero a min paréceme que xa andamos nesas. A recente implantación por parte da Generalitat de Catalunya dunha páxina web dos Mossos de Esquadra, na que se convida a cidadanía a practicar a delación, ou determinados xeitos e maneiras de estárense levando a cabo algúns controis securitarios nos arredores de Santiago, por exemplo, por non volver a fixármonos nas intencións retrógradas que andan a mostrar diversos ministros de Rajoy, son feitos que conflúen nunha determinada maneira de reinaugurar o estado policial.

Evidentemente, unha sociedade libre ten o dereito e a obrigación de prever e corrixir as derivas delituais, pero sempre dende a máis esixente prática democrática e o respecto ás persoas en todos os seus dereitos. Poñer na liña do horizonte un regreso ás prácticas superadas doutros tempos, aproveitando que imos de vacas fracas, só é propio de gobernanzas ultraconservadoras que derivan cara a novas formas de ditadura e demagoxia. Máis pronto que tarde, haberá que empezar a poñer na pizarra quen está a favor de volver á noite do pasado e de taparlle a boca e atarlle as mans á liberdade. Policía democrática e eficaz, si. Estado policial, nunca máis.

Pepe Manteiga

Xosé Manteiga, á esquerda, con Avelino Pousa Antelo (cuñado seu) e Ramón Martínez López, o día que presentaron a refundación do Partido Galeguista.

Xosé Manteiga Pedrares foi unha vez a Compostela, dende a súa aldea de San Vicente do Aro (A Baña) para vender un cabalo, e descubriu a cidade na que logo foi un auténtico Juan de Mairena par moitos estudiantes das décadas dos sesenta-setenta. Esta tarde, con orballo case rosaliano, enterrámolo no cemitero da parroquia de San Xoán de Barcala. Andrés Torres Queiruga oficiou por el con verbas sentidas e cheas de significado.  Pepe Manteiga non era dos bos e xenesorosos. Era simpemente dos melloriños. Había poucos coma el.

A súa familia quixo metelo cura. aqueles non eran tempos só dunha miseria. Pero el resistiuse e non entrou en San Martín Pinario nin sequera á forza com quería obrigalo un cura. Marchou a Madrid e estudiou Filosofía con José Luis López Aranguren, do que foi axundante de cátedra. Polos sesenta volveu a Santiago e foi catedrático de Fundamentos de Filosofía na USC e catedrático de Instituto despois, primeiro en Ferrol e logo en Compostela.

Na Universidade deixou unha fonda pegada como gran profesor e home de diálogo en tempos que eran de longa noite de pedra. Houbo poucos coma el (contaríanse cos dedos dunha man) que souperen conxugar a liberdade e o espírito crítico en aulas que eran mái ca nada reflexo da ditadura imperante. Manteiga foi un candil aceso na noite das tenebras do franquismo.

Máis tarde cofundou e ideoloxizou o Partido Galego Social Demócrata e colaborou na refundación do Partido Galeguista, ao que representou na redacción do Estatuto dos !6. Tamén foi concelleiro en Santiago, por Unidade Galega, nas primeiras eleccións democráticas.

Pero, por riba de todo, Pepe Manteiga foi un filósofo. Un incansábel escudriñador do pensamento de Aranguren, de José Ortega e de Xabier Zubiri. Algo me fai pensar que agora, cando se nos foi, levou con el un vello tomo de Sobre la esencia para repasalo na escuridade que o mollou ata dentro.

P.D.: Unha moi querida amiga vasca faime saber que tamén morreu Caruncho. Coñecino hai moitos anos cando era un excelente aprendiz de matemáticas, ciencia na que tardou moi pouco tempo en destacar como persoa moi intelixente e de bo corazón, circunstancias que non sempre andan xuntas. Este vaise e aquel vaise...

Arxentina 3, España 0

Demasiado patética a comparecencia que acaban de facer os ministros de Asuntos Exteriores e de Industria de España –e, por certo, quen era a terceira persoa con cara de chófer que aparecía ao seu lado?– para responder á fulminante nacionalización de IPF-Repsol que presentou hoxe a presidenta da República Arxentina, Cristina Kirchner.

Ata a escenificación do feito era sombría e case patibularia. Como poden comparacer dous ministros á vez para non diciren nada de nada? Que se van tomar medidas contundentes? Digo eu que habería que telas previsto e anuncialas cando se produce o que se produce. E, por riba, un deses ministros, o de Asuntos Exteriores, é precisamente o que anunciaba hai poucas horas que o desencontro hispano-arxentino parecía encarreirado.

O único que sabía o que quería facer e como facelo é o goberno de Cristina Kirchner, que sen afagos previos nin vacilacións arreuoulle o gran mazazo á petroleira que algún día foi española. Está claro que, en poucas semanas, porque a penas se pode falar de meses, o goberno de Mariano Rajoy padeceu un desgaste que case sempre tarda anos en consumarse. Non dá unha no cravo. Reformas laborais que alporizan o país, medidas fiscais e económicas que cada vez agravan máis a situación, mediocrización do ensino e da sanidade e, por se fose pouco, na Casa Real case todos se libraron aos maiores desenfreos como se estivésemos vivindo nunha auténtica república barataria. Por este camiño só nos vai quedar a saída de adiantar unhas novas eleccións xerais que podan servir para correxir o rumbo. Mal anda gobernada España para que todo nos estea saíndo como se fósemos... seguramente o que somos.

Pepe Posada

O Instituto Mundial da Calidade “Monde Selection” decidiu premiar a Posada Marrón Glacé pola súa pasta de castaña elaborada no Xapón, seguindo o proceso inventado pola citada empresa ourensá con castañas galegas.

O premio será entregado en Atenas e conleva un recoñecemento da calidade e boa introducción dos produtos de Xosé Posada no País do Sol Nacente dende que o citado empresario, ex político e dirixente da Irmandade dos Vinhos Galegos visitou por primeira vez Tokio no xa lonxano ano de 1968.

Cosa Nostra

Dificilmente se pode reflexionar mellor sobre a anunciada amnistía fiscal do goberno de Rajoy ca Juan José Millás no seu artigo Cosa nostra, publicado en El País o 6 de abril. “A colaboración entre as mafias e o Estado comenza a ser tan estreita –empeza dicindo o escritor– que non se sabe onde rematan aquelas e comenza este”.

“Aí temos –prosegue case ao final do artigo– 25.000 millóns, procedentes da trata de brancas ou do tráfico de armas, entrando no torrente sangíneo do corpo social con todas as bendicións dos ministerios de Economía e Facenda. Claro que como non precisamos aparentar que somos xente de orde, endurecemos ao mesmo tempo o código penal para os delitos menores, prohibimos o aborto e penalizamos a píldora do día despois. Coidabamos que só nos daba ordes o Terceiro Reich, pero a Cosa Nostra tamén apreta o seu”.

O repugnador repugnado

Vaia papelón o do alcalde de Santiago. Anda que dicir, sen que lle caian cachos da cara, que se enterou pola Prensa do que lle pasa coa Facenda e que non pode pronunciarse sobre o que non coñece, parece talmente a resposta de quen lle importan tres pitos a ética pública, en primeiro lugar, e a conciencia cidadá a continuación.

Que todo un señor alcalde –de Santiago de Compostela, nada menos– poda ter a desvergonza de tomarlle o pelo a opinión pública, aos seus gobernados, ao ben común e mesmo ao propio partido no que milita, o Partido Popular (PP), era o que nos faltaba para  botarlle gasolina ao lume no que arden o descrédito dos políticos, a insatisfacción dos administrados e a pouca conciencia social que aínda queda como se fosen pobres carballos das fragas do Eume.

Que a un licenciado en Dereito, que exerceu a Avogacía, como é o caso de Xerardo Conde Roa, que a partir de agora habería que engadirlle unha vogal e unha consoante máis ao seu segundo apelido, en vez de dimitir inmediatamente, todo o que se lle ocurra é  dicir que se sinte defraudado polo funcionamento da Xustiza e que o que se lle imputa pertenece a actividades realizadas antes de entrar na política nin é xusto, no primeiro caso, nin se axusta á verdade no segundo.

Conde Roa é dos que estarían na política dende antes de morrer Franco, se a idade llo permitise, e, en calquera caso, antes de que Facenda o levara ao Xulgado por suposta defraudación de 300.000 euros polo IVE que non pagou pola venda de 61 vivendas que levou a cabo a promotora Geslander Proyectos de Edificación, da que el é o único administrador e propietario, o suposto defraudador xa tiña mostrado o pouco que lle gusta pagar impostos cando só liquidou in extremis 7.000 euros que lle chegou a adeudar ao Concello de Santiago polo Imposto de Ben Inmobles (IBI), aínda sendo xa daquela membro da súa Corporación.

O alcalde de Santiago non é un simple moroso ao que se lle poda mandar un pallaso vestido de frac ou un toreiro de pacotilla. É, sobre todo, alguén que está rematando de emporcar o exercicio profesional da política. A Conde Roa, segundo dixo hai pouco, prodúcelle “enorme repugnancia” a personalidade e a obra de Leo Bassi. Seguramente ao cómico italiano e polo menos a min prodúcenos o mesmo sentimento e dános vergonza ter de alcalde en Santiago a quen se comporta coma el.

Ryanair de pé

Segundo se está publicando en Italia, a compañía aérea de vós baratos Ryanair confirma que xa recibiu a aprobación reguladora para operar 100 vós de proba en abril e maio, nos que cinco fileiras de asentos serán comrpimidas para permitir que 50 pasaxeiros viaxen de pé pagando tarifas de só dous euros cada un.

O que parecía unha broma do pintoresco director executivo da citada empresa, o irlandés Michael O’Leary, está, polo tanto, converténdose en realidade en varios vós que parten de Londres ou chegan á capital británica, segundo informou Stephen McNamara, representante da compañía. Ryanair está tratando de que lle autoricen esta práctica nos 300 avións que compoñen a súa flota. De feito, xa puxo a venda na súa páxina web este tipo de viaxes extremadamente baratos.

O proxecto futuro comprende a instalación de respaldos verticais eliminando 10 fileiras de asentos e dúas da toilette para gañar 15 fileiras que constituirán unha terceira clase de billetes que poderán transportar un total de 100 pasaxeiros que viaxarán de pé. Por agora só en vós que teñan unha duración máxima dunha hora. É de supoñer que o que non está garantida é a comodidade.

Cousas da vida actual, cada vez máis reducida ao  minimalismo capitalista.

Tempos de miseria

Paren as máquinas e non collan o teléfono, non vaia ser que sexa unha noticia. O presidente do Goberno, Mariano Rajoy, acaba de decidir que non vai cobrar nin un euro máis do que cobraba Xosé Luis Zapatero, é dicir, 78.185,04 euros, segundo os Orzamentos Xerais do Estado para o 2012. Tendo en conta que Rajoy fuma Cohibas e Zapatero nin sequera fumaba, quere dicirse que o noso actual gobernante vai sacrificar moito máis a súa vida privada en servizo do interese común.
Medidas conxunturais e de demagoxia popular aparte, nada nos indica que andemos camiño de resolver os grandes problemas deste país. Zapatero xa baixara, no 2010, un 15 por cento as retibucións dos altos cargos, e nin por esas a crise deixou de medrar. Se tal cousa fose boa para a evolución do país, o menos que podía facer Rajoy agora sería rebaixar polo menos outro tanto os emolumentos do presidente do Tribunal Supremo e do Consello Xeral do Poder Xudicial, Carlos Divar, 130.000 euros; os dos vocais do mesmo Consello, 112.249 euros; os do fiscal xeral do Estado, Eduardo Torres-Dulce, 113.838 euros; os dos presidentes das salas do Tribunal Supremo ou o do presidente do Tribunal de Contas, 112.578 euros.

Din que, con todo isto, se van gastar 10 millóns menos ca no ano pasado. Benvido sexa o aforro se se vai empregar realmente en salvagardar os dereitos sociais e o benestar que tanto custou imprantar en España dende moito antes de que morrera Franco, pero moito me temo que imos costa abaixo no tocante a eses conceptos. Está por ver se ese desastroso e internacionalmente preocupante incendio que queimou o derradeiro bosco atlántico de Europa, o das Fragas do Eume, foi atendido como se debía, por poñer un recentísimo e moi galego exemplo. A amnistía fiscal acordada para o capital negro alarma mesmo ao 95 por cento dos inspectores da Facenda, que acaban de dar a coñecer un deacougante pero ben fundado informe sobre a materia, e aínda que a medida de punto final estea avalada por unha gobernante galega que procede dese corpo. Polo camiño que vamos, se cadra non tardamos moito en botar de menos a América ou a Europa da emigración.

Oxalá me equivoque, pero o que nos espera non é precisamente nin o século das luces nin a década do progreso. Que sorte temos os que nacemos no 43. E nin sequera nós, que tamén nos han aplicar a rebaixa e, senón, xa se verá.

Cosmopaletismo

Ata agora non tiña eu unha mala imaxe do alcalde conservador de Santiago, Xerardo Conde Roa. As poucas veces que falei con el pareceume unha persoa amistosa e dialogante coa que se podía practicar doadamente a convivencia e o pracer da palabra. O tratamento intempestivo e reaccionario que lle acaba de dar ao caso do humorista Leo Bassi fanme ver claramente que as apariencias enganan.

O feito de que a Conde Roa, como alcalde da capital de Galicia, lle produza “especial repugnancia” a personalidade e a obra dun dos principais valores da cultura europea actual, podería quedar reducido a unha chocallada se non fose, ademais, un preocupate síntoma do desvarío ao que nos están levando unha parte dos xestores da política cultural que elevou ao poder a vitoria electoral do Partido Popular.

“Non teño ningún interese en que a cultura de Santiago se vexa identificada con este humor, e polo tanto non teño ningún problema en dicir que Santiago non é unha opción”, aínda remachou máis o político que parece tan flamante herdeiro das ideas culturais que podían ter o xeneral Millán Astray ou o frade Torquemada. A punta máis occidental do Camiño de Santiago, a cidade da estrela, debería estar gobernada por xente algo máis cosmopolita e menos cosmopaleta.

Eppur si muove

Contra pronóstico, os resultados electorais de Andalucía e de Asturias, sobre todo o primeiro, marcan un inesperado rumbo da política española que pon o contador a cero para empezar probabelmente a contra atrás do Partido Popular. A pouquísimas semanas dunhas eleccións presidenciais en Francia das que se pode esperar un máis importante cambio de ventos cara a esquerda, este vendaval antóxáseme a min moi importante para a política europea dos próximos anos.

Para empezar, non está mal que Mariano Rajoy reciba no lombo do seu candidato andaluz, Javier Arenas, e nas costas da súa candidata asturiana, Mercedes Fernández, a labazada que lle pegaron as urnas do pasado domingo pola súa insoportábel reforma laboral e pola súa errática política económica. Estaba claro que Rajoy tiña que ser castigado nalgún futuro próximo, pero a min non se me antoxaba tan próximo o comenzo da súa conta atrás. Está claro que a realidade segue superando sempre a imaxinación, mesmo en materias de política e de economia, e que non hai mal que cen anos dure.

Situados, ademais, os resultados electorais do domingo a catro días antes da folga xeral convocada para o 29 deste mes, algo me fai pensar en que o mundo, contra todo o que poda parecer, aínda non está parado de todo. Algo está a moverse. Eppur si muove, como nos tempos de Galileo.

Polémica sobre o caso Merah

O gravísimos sucesos acontecidos nas últimas semanas en Francia puxeron de manifesto as debilidades das políticas securitarias que se están aplicando en Europa e os perigos que están a correr as liberdades. Edwy Plenel, antigo director do xornal Le Monde e agora fundador e director da publicación electrónica Mediapart, acaba de publicar un interesantísimo artigo (La politique de la peur) que pola súa importancia reproducimos traducido ao galego.

A política do medo

Edwy Plenel

O caso Mohamed Merah é un fracaso para os que están no poder. Fracaso tanto da súa política securitaria como da súa política a secas: a primeira, impotente para previr a deriva dun desequilibrado coñecido dos seus servicios policiais; a segunda, incapaz de mobilizar as alertas das diversas admnistracións que se cruzaron con el. Máis esencialmente, é un fracaso desta política do medo que distingue o sarkosismo, na que virulencia angustiosa enmascara a fonda ineficacia.

Nin rir nin chorar, senón comprender. Enunciada por Baruch Spinoza, esta esixencia é a da razón. A do espírito das luces e do humanismo do Renacemento. A dun pensamento que non cede ás paixóns tristes da xenreira e da violencia. Fronte a actos terroríficos coma os de Mohamed Merah que, a priori, nos parecen incomprensíbeis de tanto que firen a nosa humanidade, comprender non significa evidentemente excusar, senón aprender para facer de xeito que isto non se reproduza. Aprender para previr. Aprender, mesmo sobre a humanidade do home.

O sarkosismo non o entende así. O presidente-candidato e o seu partido, a UMP, soñan con darlle vacacións á democracia e, con ela, á intelixencia. Nada de preguntas inquietantes, nada de reflexións estimulantes, nada de debates úteis, nada de críticas construtivas. Nada máis co silenzo xeral cunha soa voz autorizada, a do poder, dun poder reducido á súa esencia policial. Lonxe dunha decencia debida ás familias das vítimas, a suspensión momentánea da campaña electoral móstrase como unha estratexia politicastra: facrelles calar aos opositores. A tal punto que, nunha montaxe de video que se torna contra o seu propósito, o partido presidencial xulga indecentes as declaracións, porén sagaces, reflesivas e pausadas de François Bayrou, François Hollande, Eva Joly e Jean-Luc Mélenchon sobre as ensinanzas das matanzas de Toulouse e Montauban.

Contra a razón que reflexiona de maneira desapaixoada, Nicolás Sarkozy prefere o desatino do Estado que non parou de cultivar xogando coas paixóns, explotando as emocións, usando rexistros do exceso e do irracional. Así, o xoves 22 de marzo en Estrasburgo, deuse présa en debuxar unha barbarie que nos sería extranxeira, un “monstro”, asestou antes de prohibir todo comentario, a xeito dun tabú moral: “Buscarlle a máis pequena excusa sería unha falla moral imperdonábel. Por en causa a sociedade, sinalar co dedo a Francia, a política, as institucións, é indigno”. Xa que logo, non faría falta facer ningunha pregunta sobre o clima de tensión que alimentaron ideoloxías potencialmente asasinas que separan os homes, as humanidades, as súas relixións e civilizacións? Nin sobre unha sociedade francesa maltratada, desgarrada e dividida, alterada pola inxustiza, a exclusión e a indeferenza ata deixar sen socorro nenos perdidos, desorientados pola súa desesperanza?

Estes grandes molinetes en forma de prohibidos de Nicolás Sarkozy acompáñanse con propostas tan liberticidas como irrealistas. Fronte á deriva criminal dun so –esta “autorradicalización salafista atípica” que resume o itineario do asasino, segundo o fiscal da República–, o presidente-candidato nun dubida en designar como chivos espiatorios a circulación das ideas e a dos homes. Facendo caso omiso dos principios constitucionais fundamentais que garanten a liberdade de pensamento e de expresión, propón que se castigue penalmente “a consulta de sitios de Internet que chamen á xenreira e á violencia”, así como “toda persoa que se dirixa ao estranxeiro para seguir alí traballos de adotrinamento en ideoloxías que leven ao terrorismo”. Se estas propostas se cconcretasen, significaría o nacemento dunha lexislación de excepción que criminalizaría as opinións xulgadas perigosas polo poder.

O caso Merah, unha cascada de fallos e de erros

Pero esta fuxida cara adiante, enlouquecida e precipitada, tapa mal un inmenso obstáculo. Tanto como dicir claramente que, por precaución xestora ou prudencia electoral, os responsábeis políticos non se atreven a dicir demasiado outo o que pensan polo baixiño: de cabo a rabo, esta historia dramática é un inmenso fiasco. Un fiasco sen etiqueta política que implica a varias administracións, servizos, profesións, oficios –todo este tecido de responsabilidades e de competencias que, cando funcionan de xeito harmonioso, fan ter de pé a sociedade protexéndoa e dándolle seguridade. Pero un fiasco particularmente abrumador para quen, despois de dez anos e o seu nomeamento en 2002 para o Ministerio de Interior, pretende encarnar a seguridade dos franceses facendo da “cultura do resultado” o seu principio cardinal.

Cando se recapitulan, as “fallas” espontáneamente evocadas polo ministro de Asuntos Estranxeiros, Alain Juppé, revélanse abismos dos que a fenda deixa colgadas inmensas cuestións. A xeito de resultados efectivos, unha cascada de chapuzas e de fallos, de ocasións perdidas e de alertas vanas. Diante da súa deriva criminal, Mohamed Merah foi logo un cliente moi regular da xustiza dos menores, un delincuente que foi preso varias veces, un suicida hospitalizado e sometido a esperticie por un psiquiatra, un rapaz á deriva que ameazou veciños e veciñas no nome do extremismo relixioso.

Pero tamén foi un turista curioso no Pakistán e en Afganistán, xa que durante estes dous últimos anos, 2010 e 2012, nunha época e en rexións en guerra onde os mochileiros non están na súa sazón. E foi sobre todo un viaxeiro no que repararon as forzas americanas en Afganistán, que o mandaron inmediatamente a Francia; unha remontada terrorista potencial fichada polos servizos antiterroristas internacionais, particularmente americáns, que lle prohibiron voar nas súas compañías e cara o seu destino; en breve, un perfil recargado e sinalado dos que a penas existe máis de algunhas decenas nos ficheiros do autiterrorismo francés concernente aos xoves nacionais que poden bascular cara a acción violenta.

E precisábase aceptar sen debate, sen comisión de investigación independente, sen interpelación pública lexítima, como se se tratase de culpar á mala sorte, que este individuo non estaba vixiado máis de preto? Mesmo cando era marcado e tratado pola DCRI, ese “FBI á francesa” creado en 2007 para profesionalizar a “información interior”, como a entendera de maneira informal un fucionario no outono de 2011? A este fiasco de entrada, o da DCRI, que é o d máis graves consecuencias en tanto que a prevención dos crimes é a máis eficaz das policías, engadiuse un segundo: unha investigación de policía xuidicial que non logrou impedir a matanza na escola xudea de Toulouse, a falta de non ser capaces de explotar máis rapidamente as dúas pistas procedentes do primeiro asasinato, o do 11 de marzo, sempre en Toulouse, un anuncio consultado en Internet e unha scooter da marca Yamaha.

Desgrazadamente, o cruzamento destes dous elementos co perfil de Mohamed Merah non foi levado a cabo ata o martes 20 de marzo, ao día seguinte da matanza antisemita, e daquela o asasino xa tiña sete cadáveres no seu pasivo. Pero é preciso crer que, nesta mala serie policial da que a sociedade francesa pagou os custos, o fracaso debía ser xeral. Porque a final foi a infeliz demostración por unha unidade de élite, o RAID, en teoría especializada na neutralización de furiosos, da súa impotencia en dominar e interpelar vivo un so individuo cuxo armamento non daba tanto o peso. Con esta información última que aínda fai máis desorde: a autopsia do corpo de Mohamed Merah mostrou que estaba cribado polas balas, a pesar do chaleco antibalas que levaba, con vintedous impactos sobre os brazos e as pernas, sen contar o tiro mortal na cabeza.

Politización e privatización da Policía Nacional

Nun tal encadeamento de disfuncionamentos en cascada, a explicación para a suposta incompetencia individual dos policías implicados non se sostén. Demasiados servizos implicados, demasiados oficios diferentes, demasiadas especialidades requeridas. Hai que buscar, sobre todo, a carón da mezcla dos xéneros entre policía e política, cuxos efectos sempre son desastrosos, logrando debilitar, desgastar e obstaculizar  o profesionalismo dos mellores. Porque durante uns longos dez anos Nicolás Sarkozy fixo da policía nacional o seu dominio privado, adulando os seus responsábeis, promovendo os seus fieis, impoñendo unha concepción case pretoriana da institución, como se fose unha cousa súa, o seu escudo, o seu viveiro de peixes. Ata o punto de prantarse el mesmo, durante a crise tolosana, como ministro de Interior dende o pazo do Elíseo mentres que o ministro en exericicio era promovido a xefe de investigación no terreo, para gran dano da xustiza, tanto dos seus principios como dos seus homes, e, máis esencialmente, da separación dos poderes.

Dende a súa elección á presidencia, os seus dous principais fieis, Brice Hortefeux do 2009 ao 2011, logo Claude Guéant dende 2011, foron nomeados á cabeza do Ministerio de Interior. O director xeral da Policía Nacional, Frédéric Péchenard, é un amigo da infancia do xefe do Estado. Bernard Squarcini, o patrón da DCRI, creada de novo pola fusión dos RG e da DST e colocada ao abrigo do segredo de defensa, é un policía de Renseignements généraux que ligou a súa carreira a unha familiariedade manifesta con Nicolás Sarkozy. Baixo esta presidencia, varios altos responsábeis policiais chegaron a prefectos da República en recompensa pola súa vasallaxe, de La Seine-Saint-Denis a L’Isère pasando pola zona de defensa de París. Entre eles, un dos antigos xefes do RAID, unidade mimada polo ex alcalde de Neuilly dende unha toma de reféns nunha maternal cuxo autor, que se fixo coñecer polo alcume de “Human Bomb”, foi matado polos policías canda o asalto.

Totalmente fóra de norma e sen precedente, a xestión elisiana das matanzas de Montauban e Toulouse mostrou sen disimulos a política que inspirou este presidente e a sistemática toma de control da institución policial. Politización e privatización son os dous resortes. Unha xerarquía policial sometida a un executivo reducido soamente á presidencia da República, dócil e servicial sen distancia nin reserva. Unha imbricación nefasta das comepetencias profesionais e dos cálculos políticos, mezcla dos xéneros que produce invevitabelmente xa sexan retrasos ou fracasos, sexan transgresións ilexítimas, é dicir, ilegais, como no caso da espionaxe policial a xornalistas do caso Bettencourt para coñecer as súas fontes. Dito en breve, a politización sobre a que a Policía Nacional tivo moitas dificultades e lle custou un montón de tempo para conxurala nos anos 1980, logo dos anos do post 1968 e da época de Raymond Marcellin, está de volta outra vez.

Quen o dubidaría despois da posta en marcha de Claude Guéant, e de el so, sobre a pista do criminal en Toulouse, o ministro do Interior e brazo dereito do xefe do Estado eclipsante, con desprezo do código de procedemento penal, a autoridade xudicial, non só a súa presenza senón a lexitimidade? Quen o dubidaría aínda vendo os patróns da DCRI(en Le monde) e do RAID (en Le Figaro) saltar á palestra do concerto co aval e o sostemento do seu ministro para tentar xustificar os seus fracasos (previr o crime, interpelar o criminal) nunha operación de comunicación que a penas sofre a contradicción? En toda democracia adulta –é o caso especialmente de Gran Bretaña– unha investigación independente sería levada a cabo para estabrecer as responsabilidades a fin de remediar as disfuncións aparecidas. No canto da cultura do resultado tan alabada por Nicolás Sarkozy, xa ten ela sancionado por fallos ben menores altos funcionarios que non estiveron ao nivel das previsións presidenciais.

Polo tanto, debemos crer que estes responsábeis policiais son responsábeis por si mesmos. Sen dúbida porque máis aló da súa vasallaxe, eles son os eslabóns dun dispositivo que debe velar pola política do medo coa que o sarkosismo fixo o seu fondo de comercio dende o retorno ministerial do seu heroe no 2002. “Tede medo, e eu ocúpome do resto”: esta política aposta sobre a inseguridade máis do que a remedia. Axítaa, mantena, utilízaa, explótaa, excítaa, etc. Todo o contrario dunha política de concordia nacional e de seguridade pública, aquela que resume esta antigua denominación republicana dos policías de base en uniforme: gardas da paz. A política do medo é angustiosa porque esta angustia déixalle o campo libre. É virulenta porque esta violencia fornécelle os seus pretextos. E non para de agardar a súa ocasión, crise, crime, suceso, atentado, etc. para adestrar a opinión nun remuíño de desvaríos autoritarios e de regresións democráticas.

Pero o que mostra a secuencia tolosana arredor do caso Merah é que esta política é fundamentalmente ineficaz. Os medos que non para de axitar vólvense contra ela, e revélase incapaz de protexer a sociedade dos seus impactos, estragos e desgarramentos.  Así é preciso desexalo, a poucas semanas dunha elección decisiva na que a alternancia necesaria  e a alternativa desexábel están en xogo, que esta demostración abra o seu camiño en toda a sociedade francesa. Para rematar co medo e coa política que aposta sobre o medo, esta política eminentemente perigosa porque non resolve nava e agrávao todo. E para tomar o tempo de apaciguar a sociedade francesa, reconcliliándoa con ela mesma, é dicir, cos seus, de todas as idades, de todas as condicións, de todos os lugares, de todas as orixes.

Erguer a Francia, isto sería o que lle devolvería a dignidade e a altura, a confianza e a serenidade, a solidariedade e a xenerosidade. É preciso engadir que esta ambición é a da República radicalmente democrática e social?

Un novo 11 de setembro?

Todo o que acaba de acontecer en Francia traerá sen dúbida importantes consecuencias para a convivencia dos franceses e non só para a deles. A inmediata reacción de Nicolás Sarkozy, case minutos despois de que Mohamed Merah fose abatido en Toulouse, anunciando que se van perseguir penalmente os que visiten páxinas de Internet que fagan propaganda da violencia terrorista ou as persoas que regresen de zonas quentes nas que se viabilice esa violencia, fan temer que se pode desatar en Europa unha reacción semellante á que conlevaron os atentados do 11 de setembro de 2002 nos Estados Unidos.

Está por ver cal vai ser a influenza dos denigrantes actos de violencia salvaxe cometidos por Merah e mesmo o tratamento policial e político que se lle deu ao seu caso nas moi próximas elecións presidenciais, pero está máis claro ca auga que a Francia de antes destes feitos xa non é a mesma ca de agora. En realidade hai moito tempo que a nación de Robespierre e de Rousseau empezou a perder parte das señas de identidade que lle otorgou a Revolución de 1789. Os sucesos de Toulouse e de Montauban seguramente van acelerar a decadencia dos valores revolucionarios daquela época. Moito me temo que nos espera unha nova andanada do fundamentalismo securitario que tratará de impoñerse por riba dos elementais dereitos indivividuais. Oxalá que me equivoque.

Precísase un Coppola galego

Só faltaba un representante da administración de xustiza para que o elenco do empresario corrupto-corruptor Xurxo Dorribo fose completo. Agora xa está non punto de mira nada menos ca o presidente da Audiencia Provincial de Lugo, Xosé Antón Varela Agrelo. Segundo publica hoxe o xornal El Mundo, as xuízas luguesas Estela San José e Pilar Lara están procesando información que lles facilitou Dorribo acerca de que o presidente da Audiencia de Lugo recibiu donacións económicas do presidente de Laboratorios Nupel, e mesmo podería ter algo que ver con asuntos relacionados cos negocios de prostitución investigados pola Operación Carioca.

Horas antes de aparecer esta información no xornal madrileño, o maxistrado Varela Agrelo presentou unha denuncia contra o principal imputado pola Operación Campeón, Xurxo Dorribo, por un presunto delito de extorsión. Segundo o denunciante, Dorribo fíxolle saber que lle esixía diñeiro a cambio de non declarar na súa contra. Polo que parece, maxistrado e empresario coñecérose e tratáronse persoalmente a través do club Acción & Classe. Dorribo mesmo lle puido manifestar á xuíza Estela San José que o maxistrado lle mostrou interese en formar parte dunha empresa eólica que o empresario estaba montando tamén co ex conselleiro e ex deputado nacionalista Fernando Blanco e co ex ministro Xosé Blanco. Curiosamente, toda esta información non aparece reflexada en ningún dos xornais galegos que, porén, coincidiron en salientar a denuncia do maxistrado contra Dorribo.

Paralelamente, o xornal dixital Galicia Confidencial está dando a coñecer os abultados tomos do sumario da Operación Campeón, que non teñen desperdizo. Repasar os os case 30.000 folios resultado da instrucción da xuíza Estela San José chama poderosamente a atención polo grado de implicación que tiveron un feixe de altos funcionarios da Xunta presidida por Núñez Feijóo para favorecer supostamente o burdo entramado empresarial que montou Xurxo Dorribo para beneficiarse de subvencións e créditos oficiais que serviron, entre outras cousas, para comprar casas, iates e carros de luxo. Tal lectura ben podería inspirar o guión dunha boa película sobre a corrupción política e empresarial de Galicia e as súas relacións mesmo co narcotráfico. Agora que se cumpren os corenta anos da magnífica The Godfather de Francis Ford Coppola, o que falta por saber é se en Galicia xa hai tamén un Vito Corleone.

De Los Soprano a Los Soplapollas

Deu no cravo totalmente Manuel Rivas cando escribiu esta fin de semana en El País que “imos de Los Soprano a Los Soplapollas”. Ademais de todo o que el comenta no seu artigo acerca do corrupto e corruptor empresario Dorribo, abonda con mirar de esguello o que está pasando polo país adiante para decatarse de que nin o santo milagreiro da miña terra, o San Pedro Fiz, ha ser quen de salvarnos da sicilianización mexicana na que nos meteron a degradación moral e política padecida no últimos anos, a insufríbel codicia empresarial e –tamén hai que dicilo– a molicie acomodaticia dunha sociedade que nin soubo nin lle petou responder a tempo ao estacazo que lle caeu enriba das costas. Nunca tanto coma agora sería preciso un Castelao que nos lembrara que mexan por nós e dicimos que chove.

Galicia, neste sentido, é un auténtico xogo de espellos que deforman a realidade ata convertila no esperpento que sería quen de sorprender ao propio Valle Inclán. Os 230 carros de luxo e os dazaseis iates ou os colmillos de elefante de Dorribo, o fato de políticos de todas as cores que entran e saen dos xulgados, o sexto posto mundial entre as grandes fortunas de Amancio Ortega, a pirámide de Guiza do Gaiás, os incendios do Courel, a morte do idioma galego envelenado polo soplapollismo que non é só coruñesista e polos herdeiros inetelectuais de Millán Astray, a economía da fariña e do hachís, por non dicir toda a economía sumerxida e mesmo a simbiótica, o feísmo desarquitecturado, a ínvasión da costa, o patrimonio usurpado polo ditador que nos tivo debaixo da súa bota cuarenta anos ou o patrimonio que non soubo gardar a Igrexa (Codice Calixtinus e altri)... De todo isto, o que é máis e o que é menos galego? Que cousa é a máis real ou a máis ficticia? Non serán todas verdade e mentira ao mesmo tempo? Se cadra son todas a mesma cousa e o único que non somos, nin estamos nin se nos agarda para nada somos os que sentimos a autentica náusea sartriana polo que está a acontecer no país para o que Cunqueiro agoirou mil primaveras e o destino lle está a deparar mil invernos sen chuvia. En fin, a invención de pesadelos, o ollo Panóptico que nos lembrou Rivas.

Rajoy e os neutrinos

Mire vostede por onde algúns experimentos do Laboratorio Europeo de Física de Partículas (CERN), estou a referirme ao Ópera, poden parecerse algo á política económica e social de Mariano Rajoy.

Hai pouco tempo, o CERN deu a coñecer un resultado moi sorprendente do Opera. Logo de lanzar gavelas de partículas subatómicas, neutrinos, dende Xenebra ata o laboratorio italiano do Gran Sasso, a 730 quilómetros de distancia, chegou á conclusión de que os neutrinos chegan 60 nanosegundos antes ca luz ao seu destino. Tales resultados controverterían a famosa e ata agora aceptada universalmente teoría da relatividade formulada por Albert Einstein, que estabrece que non hai nada que poda viaxar máis rápido ca luz.

Agora resulta que ao CERN parece que lle pasou coma eses electricistas que van vellos e ven mal, e rematan enchufando o postivo onde había que colocar o negativo. Alguén enchufou mal o cable de fibra óptica que conecta o reloxio central do experimento co GPS exterior. Ademais, houbo un erro na frecuencia do oscilador do cronómetro interno do experimento. En resume, que Eistein aínda non ten que resucitar de susto na súa sepultura.

O que lle pasa a Rajoy aínda é moito máis sorprendente. Anuncia en campaña electoral que non vai abaratar o despido laboral nin tocar as pensións, por non dicir moitas cousas máis que prometeu e que agora non cumpre, e logo pon en marcha unha reforma que nos leva por diante ata os pensionistas porque eu, por exemplo, a partir de febreiro, en vez de cobrar máis o igual polo menos, vou recibir 22,26 euros menos, segundo me acaba de comunicar por carta a directora xeral do Instituto Nacional da Seguridade Social, María Euxenia Martín Mendizábal, (por certo, antes estes sustos metíanse escribíndonos en castelán e en galego, agora xa só lles serve “el idioma del imperio”).

En fin, que nin o CERN de Xenebra conseguiu aínda superar a Einstein nin Mariano Rajoy vai camiño de superar o progreso. Maís ben todo o contrario, diríxise a pasos axigantados a unha involución social e política que, como diría un italiano, nos pode guindar nunha “storia buia”. Se cadra un grego, polo menos Theodorakis, aínda utilizaban unha expresión máis dura.

Theodorakis pronunciouse sobre a crise grega

Mikis Theodorakis, compositor e político grego que xa cumpriu 87 anos, proclamou a súa posición sobre o que está a pasar en Grecia acusando a Alemania, a Francia e ao Fondo Monetario Internacional de estaren levando a cabo unha auténtica ocupación do país helénico. O home que loitou na resistencia contra o nazismo e que se convertiu en figura internacional da música polas súas composicións para películas como Zorba, o grego, Estado de sistio, etc. ou que foi deputado e ministro do seu país, volve á actualidade política cando Europa enteira e especialmente Grecia están sacudidas pola crise.

Manifesto de resistencia civil

Mikis Theodorakis

Hai unha conspiración internacional que ten o obxectivo de eliminar o meu país. Iniciouse en 1975, opoñéndose á civilización neogreca, continuou cunha distorsión sistemática da nosa historia e da nosa identidade cultural contemporánea e agora está tratando de acabar co nós, mesmo fisicamente, co desemprego, a fame e a miseria.

Se o pobo grego non toma as cousas da súa man para evitalo, o perigo da desaparición de Grecia é real. Eu calculo que pode pasar isto nos próximos dez anos. De nós só ficará a lembranza da nosa civilización e das nosas batallas pola liberdade. Ata o ano 2009, o problema económico non era grave. As grandes feridas da nosa economía eran os esaxerados gastos de defensa do país e a corrupción dunha parte dos políticos e dos xornalistas. Porén, destas dúas feridas tamén foron corresponsábeis países estranxeiros como Alemania, Francia, Reino Unido e Estados Unidos, que gañaron miles de millóns de euros connosco coa venda anual de material bélico. Esta hemorraxia continua púxonos de xeonllos e non no permitiu medrar mentres que ofrecía grandes riquezas aos países estranxeiros. Pasou igual co problema da corrupción.

A empresa alemá Siemens mantiña un departamento que se ocupaba da corrupción dos nosos políticos coa finalidade de colocar mellor os seus produtos no mercado grego. En consecuencia, o pobo grego foi vítima deste dúo de ladróns, os gregos e os alemáns, que se enriqueceron ás súas costas.

É evidente que estas feridas puideron ser evitadas se os dous partidos que estiveron no poder (filoamericanos) non acolleran nas súsa fileiras elementos corruptos que, para tapar a hemorraxia de riqueza (produto do traballo do pobo grego) cara as caixas dos países estranxeiros, subscribiron préstamos esaxerados co resultado de que o débito público aumentou ata preto de 300.000 millóns de euros, isto é, o 130 por cento do PIB.

Con este sistema, as forzas estranxeiras que mencionei anteriormente gañaron o duplo. Pola venda de armas e dos seus produtos, primeiro, e polas taxas de intereses dos capitais prestados a varios gobernos (e non ao pobo), despois. Porque, como xa nos decatamos, o pobo é a vítima principal en ámbolos dous casos. Abonda un só exemplo para convencernos. As taxas de interese dun préstamo de 1.000 millóns de dólares, contraído por Andreas Papandreu en 1986 con Francia, convertírono en 54.000 millóns de euros e foron fnalmente saldados no 2010. O señor Juncker dixo hai un ano que se decatou de que esta gran hemorraxia de diñeiro de Grecia era a causa dos enormes (e obrigatorios) gastos pola compra de varios armamentos a Alemania e a Francia. Decatábase de que os nosos vendedores levábannos directamente a unha catástrofe segura, pero confesaba publicamente que non reaccionou nin minimamente para non afectar aos seus países amigos.

No 2008, produciuse a gran crise económica en Europa. Era normal que tamén se resentise a economía grega. O nivel de vida, abondo alto (estabamos entre os 30 países máis ricos do mundo), mantívose sen cambios. Houbo, porén, un crecemeno da deuda pública. Pero a deuda pública non leva obrigatoriamente á crise económica. As deudas do grandes países, como Estados Unidos ou Alemania, cóntanse en 3.000 millóns de euros. O problema era o crecemento económico e a producción. Por ste motivo contratáronse préstamos da gran banca con taxas por debaixo do cinco por cento. Nesta exacta posición atopabámonos no 2009, ata que en novembro Georges Papandreu se convertiu en primeiro ministro. Para entender o que eu coido que hoxe pensa o pobo grego da súa catastrófica política abonda con estes dous números: o Partido Socialista acadou o 44 por cento dos votos nas eleccións do 2009, hoxe as enquisas danlle o seis por cento.

Papandreu podería enfrontar a crise económica (que reflexaba a europea) con préstamos de bancos estranxeiros á taxa habitual, é dicir, por debaixo do cinco por cento. Se fixese iso, non habería ningún problema para o noso país. De feito, pasaría o contrario porque estabamos nunha fase de crecemento económico. Papandreu, porén, comenzara o seu complot contra o seu pobo dende o verán do 2009, cando se reuniu en segredo con Strauss-Kahn para poñer a Grecia baixo o paraugas do Fondo Monetario Internacional (FMI). A noticia desta reunión foi dada a coñecer directamente pola presidencia do FMI.

Para pasar o control do FMI era preciso distorsionar a realidade económica do noso país e permitir a elevación da taxas de interese dos préstamos. Esta operación mesquiña deu comenzo co aumento “falso” do débito interno, do 9,2 por cento ao 15 por cento. Por esta operación criminal o fiscal Peponis pediu hai vinte días o reenvío a xuízo de Papandreu e de Papakost Antinou (ministro de Economía). A continuación, a campaña sistemática en Europa de Papandreu e do ministro de Economía, que durou cinco meses, para convencer aos europeos de que Grecia era un Titanic a piques de irse ao fondo, que os gregos son corruptos, vagos e, polo tanto, incapaces de enfrontar os problemas do país. Logo de cada unha das súas declaracións, as taxas de interese subiron ata o punto de non poder conseguirse ningún préstamo e, por conseguinte, o Fondo Monetario Internacional e a Banca Central Europea tomaron a forma de seren os nosos salvadores cando en realidade foi o comenzo da nosa morte.

En maio de 2010 firmouse, por un solo ministro, o famoso primeiro acordo de salvamento. O dereito grego, nestes casos, esixe para un acordo tan importante o voto favorábel de polo menos tres quintas partes do Parlamento. Aquel primeiro acordo é, polo tanto, ilegal. A troika que hoxe goberna Grecia actúa de modo completamente ilegal. Non só dende o Dereito grego senón tamén do europeo.

Dende aquel momento ata hoxe, se os pasos que nos levan á nosa morte son 20, xa andamos máis da metade. Imaxinemos que con este segundo acordo, para a nosa “salvación”, ofrecemos a estes señores a nosa integridade nacional e os nosos bens públicos. Isto é, portos, arroportos, autoestradas, electricidade, auga, riqueza mineral, etc., etc., etc., e, ademais, os nosos monumentos nacionais como a Acrópole, Delfl, Oimpia, Epidauro, etc. porque con este acordo renunciamos a calquera recurso.

A producción parouse, a desocupación saltou ao 20 por cento, pecharon 80.000 negocios, milleiros de pequenas fábricas e centos de industrias. En total pecharon 432.000 empresas. Decenas de miles de xóvenes graduados marcharon do país, que cada día se sumerxe máis nunha escuridade medieval. Milleiros de cidadáns ex benestantes buscan comida nos contedores de lixo e durmen na rúa. Mentres tanto dísenos que estamos vivos grazas á xenerosidade dos nosos “salvadores”, de Europa, da Banca e do Fondo Monetario Internacional. En realidade, todos os miles de millóns de axuda destinados a Grecia só chegan onda nós en forma de novas e increíbeis taxas de interese.

E, dado que é necesario seguir facendo que funcionen o Estado, os hospitais, as escolas, etc., a troika carga con super taxas (absolutamente novas) os estractos máis débiles da sociedade e lévaos directamente á fame. Unha análoga situación de fame xeralizada tivémola no inicio da ocupación nazi de 1941, con 300.000 mortos en seis meses. Agora volvemos a ver a mesma situación. Se se pensa que a ocupación nazi custou un millón de mortos e a destrucción total do noso país, como é posíbel que os gregos aceptemos a ameaza da señora Merkel e a intención dos alemáns de instalar un novo Gauleiter, e esta vez de gravata?

Para demostrar como é de rica Grecia e canto traballan os gregos, que son conscientes da obrigación de liberdade e do amor pola propia patria, aí está o exemplo de como reaxiron á ocupación nazi dende 1941 ata outubro de 1944. Cando as SS e a fame mataban un millón de persoas e a Vermacht destruía sistematicamente o pais, roubando a producción agrícola e o ouro da banca grega, os gregos fundaron o movemento de solidariedade nacional que lle deu comida á poboación e creou un exército de 100.000 partisanos que obrigaron aos alemáns a estar presentes de maneira continua con 200.000 soldados. Ao mesmo tempo, os gregos non só conseguiron sobrevivir grazas ao seu propio traballo senón que desenvolveron a arte neo greca, sobre todo a literatura e a música, baixo condicións de ocupación.

Grecia escolleu a vía do sacrificio pola liberdade e a sobrevivencia. Daquela golpeáronnos sen razón e respondemos coa solidariedade e a resistenciza, e fomos quen de vencer. A mesma cousa é a que temos que facer tamén agora coa certeza de que o vencedor final será o pobo grego. Mándolle esta mensaxe á señora Merkel e ao señor Schäuble, decraraando que que eu son sempre amigo do pobo alemán e admirador da súa gran contribución á ciencia, á filosofía, a arte e sobre todo á música. Quizais a mellor demostración de todo isto é que todo o meu traballo musical, a nivel mundial, confieillo a dous grandes editores alemáns, Schott e Breitkopf, cos que teño unha óptima colaboración.

Ameázannos con botarnos fóra de Europa, pero se Europa non nos quere unha volta nós a esta Europa de Merkel e Sarkozy non a queremos dez voltas.

Hoxe é domingo 12 de febreiro. Estoume preparando para participar con Manolis Glezos, o heroe que sacou a esvástica da Acrópole, dando así o sinal para o comenzo non só da resistencia grega senón da europea contra Hitler. As rúas e as nosas prazas énchense de centos de miles de cidadáns que experimentan a súa propia carraxe contra o goberno e a troika. Oín onte o noso primeiro ministro-banqueiro, revolvéndose contra o pobo grego, dicir que “chegamos á hora cero”. Quen nos levou, porén, á hora cero en dous anos? As mesmas persoas que, en vez de estaren na cadea, chantaxean os deputados para asinar o novo acordo, pior co primeiro, que será aplicado polas mesmas persoas cos mesmos métodos que nos conduciron á hora cero. Por que? Porque isto é o que mandan facer o Fondo Monetario Internacional e o Eurogrup, chantaxeándonos con que, se non obedecemos, será a quebra.

Estamos asistindo ao teatro da paranoia. Todos estes señores que substancialmente nos odian (gregos e estranxeiros) e que son os únicos responsábeis da situación dramática á que conduciron o país, ameázannos, chantaxénnos, dannos ordes co único propósito de de continuar a súa obra destrutiva, é dicir, levarnos á hora cero ata a nosa desaparición definitiva.

Sobrevivimos durante séculos en condicións moi difíciles e é certo que se se nos ocupa pola forza, con violencia, no derradeiro instante antes da nosa morte, os gregos non só sobreviviremos senón que renaceremos. Neste momento presto todas as miñas forzas á unión dinámica do pobo grego. Estou tentando convencelo de que a troika e o FMI non son unha rúa de sentido único. Tamén hai outras soluccións. Hai que ollar incluso para Rusia para unha colaboración económica, para explotar as nosas riquezas mineiras en condicións diversas e a favor dos nosos intereses.

No tocante a Europa propoño que se interrompa a adquisición de armamentos en Fancia e Alemnia. E debemos facer todo o posíbel para recibir o noso diñeiro que Almania aínda non pagou dende o período da guerra. Tal suma é agora de case 500.000 millóns.

A única forza que pode lograr estes cambios revolucionarios é o pobo grego unido nunha enorme fronte de resistenza e solidariedade para botar a troika (FMI e Banca) do país. Mentres tanto débese considerar a anulación de todos os acordos ilegais (préstamos, taxas de interese, impostos, vendas do país, etc.) e, naturalmente, os seus colaboradores gregos, que xa son condenados pola conciencia popular como traidores, deben ser castigados.

Etsou dedicando todas as miñas enerxías á unión de todo o pobo, e creo que finalmente imos conseguila. Eu fixen a guerra coas armas na man contra a ocupación nazi. Coñecín os sotos da Gestapo. Fun condenado a morte polos alemáns e estou vivo de milagre. En 1967 fundei o PAM, a primeira organización de resistenza contra os coroneis. Actuei na ilegalidade contra ditadura. Fun arrestado e encadeado no “matadoiro” da ditadura. Finalmente sobrevivín e aínda estou aquí.

Hoxe teño 87 anos e é moi probábel que non chegue a ver a salvación da miña amada patria. Pero morrerei coa miña conciencia tranquila porque continuo dando a miña batalla polos ideais da liberdade e do dereito ata a fin.

(Traducción: Perfecto Conde)

En Italia queren que tamén pague a Igrexa

O primeiro ministro italiano, Mario Monti, acaba de comunicarlle por carta ao vicepresidente do Consello Europeo e comisario para a Competencia, o español Joaquín Almunia, a súa proposta de enmendar a lei de Imposta comunale sugli immobili (ICI), equivalente ao noso Imposto sobre Bens Comunais (IBI), para que a Igrexa Católica pague polos inmobles nos que se desenvolven actividades comerciais. Polo que se ve, Monti, un tecnócrata, non fai coma Rajoy, que ata agora só carga a crise sobre os de sempre.

A proposta italiana limita a exención vixente ata agora aos inmobles nos que e desenvolva exclusivamente unha actividade que non sexa comercial e prevé a derogación das normas que regulan a exención para os inmobles que non teñan actividade comercial exclusiva senón somentes prevalente. A exención verase limitada a parte dos inmobles destinada a unha actividade de natureza non comercial. Introducirase un mecanismo de declaración vencellado a directivas rigurosas estabrecidas polo Ministerio de Economía e Finanzas sobre a individualización da relación proporcional entre actividade comercial e non comercial exercida dentro de un mesmo inmoble.

Con estas medidas o Goberno italiano calcula que pode recaudar entre 500 e 600 millóns de euros destinados á financiación dos municipios. De entrada, as reaccions da Conferencia Episcopal Italiana e das distintas organizacións políticas están sendo moi prudentes sobre este asunto. Só un pequeno grupo de deputados da dereita puxo de manifesto que o propósito do Goberno “sacou á tona a habitual regurxitación anticlerical”.

De cantos millóns de euros estariamos falando se se aplicasen estas medidas en España? Canto tería que pagar a Igrexa Católica só en Santiago de Compostela?

A calarse

“Ahora cantaremos doce y nos quedamos todos quietos” (Pablo Neruda dixit), pero non creo que Pilar de Borbón, irmá do Rei de España, teña o poeta chileno entre os seus autores de cabeceira. O que si ten é un acendrado espírito de mandar calar á xente, que parece virlle de familia pois o seu recentísimo “¡A callarse!”, pronunciado na inauguración do XXVI Rastrillo Benéfico de Nuevo Futuro, en Sevilla, parece calcadiño daquel insolente “¿Por qué no te callas?” que lle lanzou o seu real irmán ao presidente de Venezuela Hugo Chávez. Tejero repetiu a mesma expresión varias veces cando tentou pasar á historia secuestrando a punta de metralleta a democracia o 23 de febreiro de 1981. Vaia coa carraxe de dona Pilar, que é polo menos tan longa como o seu nome de pía: Pilar Alfonsa Juan Victoria Luisa Ignacia de Todos los Santos de Borbón y Borbón-Dos Sicilias.

En fin, que “ahora cantaré hasta doce y tú te callas y me voy" (outra vez Neruda dixit), ou se cadra, mellor aínda “A callarse ranas, que va predicar el sapo”, como dixo o Anónimo.

Compañero del alma, compañero

Hoxe madrugou cedo a madrugada, coma canda Ramón Sijé. Un manotazo duro, un golpe xeado, un machetazo invisíbel e homicida, un empuxón brutal derrubouno. Compañero del alma, compañero, como lle chamaría Miguel Hernández (obrigado e chapeau ao amigo que destapou o lapsus). Morreunos Isaac Díaz Pardo alimentando choivas, caracois e órganos da dor sen instrumento.

Agora si que ficamos definitivamente orfos. Fóisenos o máis grande dos históricos que nos quedaban. De Isaac dixen hai pouco que me parecía o noso Steve Jobs, e, agora que se foi co norteamericano poboar as paisaxes inmorrentes da memoria, engado que Díaz Pardo era o Roi Xordo que os da súa Fusquenlla botaron do castelo. Algún día hase saber quen foron os Xudas e cales as moedas que traizoaron o corazón e a saúde de quen foi para min o galego máis importante do século pasado.

Isaac Díaz Pardo nunca morrerá na nosa memoria.