martes, abril 15, 2014

Gran desmemoria ou hai que sabelo todo?


Tardei case unha semana en rematar a lectura do libro de Pilar Urbano La gran desmemoria. Lo que Suárez olvidó y el Rey prefiere no recordar. Libro inquietante sen dúbida. Desacougante e enormemente ilustrativo dalgunhas cousas que puideron pasar naquel abracadabrante golpe de Estado que nos quixeron zurrar o 23 de febreiro de 1981.
Para empezar, concordo totalmente coa autora e discordo con Albert Camus en que non é certo que a verdade ten dúas caras e unha delas debe permanecer oculta. Podía engadir aquela perogrullada aprendida na miña xuventude de que a verdade o que é e revolucionaria ou que só os tolos contan a verdade, pero abóndame con isntalarme na satisfacción de que a verdade é un aceite da alma histórica que case sempre acaba por saír a frote. E, quizais, neste senso, o último libro de Pilar Urbano sexa un bo frotador lanzado sobre a controvertida e aínda descoñecida e mal difundida historia do famoso 23F.
Non son historiador e ignoro, polo tanto, e mesmo me permito desacatar ás veces as regras e metodoloxías da arte, ciencia, técnica ou que sexa o noble labor de repasar, investigar e divulgar o pasado, pero tampouco son totalmente parvo, no máis sentido latino-galego da palabra, e tiven, ademais, a sorte de coñecer e tratar a varios personaxes que aparecen como fontes do libro (Josep Melià, Carmen Echave, o xeneral Gabeiras, Pío Cabanillas, Otero Novas, David Pérez Puga...) E non se pense que estou xuxerindo nada. Só quero manifestar o enorme respeto profesional e moral que me produce o traballo da autora de La gran desmemoria, libro necesario entre os máis imprescindíbeis dos últimos tempos, dende logo. A alguén pode sorprenderlle que unha aproximación histórica así poda proceder dunha autora que teña a súa vida e as súas ideas incardinadas nun sistema intelectual e moral tan determinado como é o Opus Dei. A min no me sorprende nada. Sei dende hai moito tempo que Pilar Urbano non é unha chisgarabís que non saiba distinguir entre crenza relixiosa e actividade profesional, como parece colexir o ás veces sectario Felipe González. Por iso non son quen de entender a reacción airada que lle provocou o libro a Juan Luis Cebrián, ex director de El País e actual presidente da empresa que edita o xornal que algunha vez foi progresista, e quen, a penas horas despois de que se comezase a falar –moi limitadamente por certo– do libro, lanzou a súa retórica con esta frase inicial dun artigo que titulou Gato por liebre: “La muerte de Adolfo Suárez ha dado pábulo a toda clase de racciones en el circo de la política. Como era de esperar, muchos de quienes le apuñalaron en vida lloran ahora públicamente su marcha con lágrimas de plañideras”. Como se el propio non fose dos que que destacaron na caza e captura de Suárez, que disto sei eu algo.
Pilar Urbano
Cinco párrafos máis adiante, Cebrián despacha lindamente outra frase apocalíptica: “No me gustan las teorías de la conspiración y prefiero suponer que todo esto emana de la necedad de las gentes, de su falta de criterio o sus deseos de notoriedad, lo que no evita el daño que produce en un momento de graves dificultades para la convivencia de los españoles”. Léndolle este brillante análise da realidade parece que estamos volvendo a escoitar algún dos argumentos que se utilizaron para frear os primeiros pasos da transición e da recuperación democrática. Habería que preguntarlle, ademais, ao egrexo xornalista-académico cal é o seu concepto das “gentes” e se cadra mesmo pola súa propia “necedad”, que asoma neste artigo en cuestión.
Juan Luis Cebrián
Para Cebrián o libro de Urbano non é máis nada ca “una meritoria colección de anécdotas que lleva a defender tesis tan fantasiosas y creíbles como las revelaciones de los sabios de Sión”. É curioso comprobar como en moitas mentes que se teñen por preclaras  e despachan como infalíbeis segue mandando o criterio de que hai que correr un tupido velo sobre as cousas que poden inquietarnos dos lamentábeis e vergoñentos sucesos que conformaron o 23F. Non se decatan de que a verdade é un náufrago que se afoga con frotador e case sempre remata volvendo á tona.
A Cebrián, en suma, o libro de Pilar Urbano parécelle unha “fabulación interesada”. Poñámonos por un instante do seu lado e fagámoslle logo esta pregunta: Se todo é unha fabulación interesada, por que non fai algo para que o seu periódico abra un dabate que contribúa a depurar esta e todas as fábulas adiantando no escrarecemento dos desgrazadísimos feitos do que eles chaman intentona golpista e que se cadra foi un golpe de verdade ocultado á cidadanía?
En fin, que recomendo a lectura da gran desmemoria e do que o Rei prefire non lembrar. Hai que sabelo –e discutilo– todo.

miércoles, febrero 26, 2014

Os emilios

Raphaël Sorin

Raphaël Sorin, prestixioso editor de libros francés que traballou para as máis importantes editoras de París, no interesantísimo blog que publica a través do xornal Libération, titulado Lettres ouvertes, sostén que Gabriel Matzneff “vient d’inventer un mot, l’émile, pour définir la missive électronique” (acaba de inventar unha palabra, o emilio, para definir a misiva electrónica”).
Atribúelle tal invento no propio título do último libro de Matzneff, Les nouveaux émiles de Gab la Rafale. Confeso que quedei atónito ao ler este “descubrimento”. A denominación de “emilio” para definir unha mensaxe, unha carta ou unha comunicación electrónica xa hai tempo que empezou a ser vella polo menos en español e ata en galego. Quen non vén dicindo dende hai anos que lle puxo un “emilio” á súa noiva, á súa nai, ao seu xefe ou á Xunta de Galicia, por exemplo? Pero, polo visto, había que esperar a que un escritor francés lle petase elevar a palabra “emilio” á tapa dun dos seus libros para dala por inventada. Como son os franceses! E, se son escritores, máis aínda. Chauvinistes.

lunes, febrero 24, 2014

Jordi Évole e a trangallavisión


Confeso de entrada a miña admiración polo traballo profesional que veu desempeñando ata agora Jordi Évole, auténtico “animal” televisivo que soubo conquistar en pouco tempo un privilexiado posto no mundo da comunicación actual. Manifesto tamén que vin con moito interese ese remedo de Operación Lúa, con algo de Orson Wells, que emitiu onte A Sexta co título de Operación Palace.
Non quero presumir, pero fun dos que nos decatamos axiña de por onde ían os tiros e escoitei e lin con atención as advertencias finais de que todo se trataba de pura ficción. Aínda así, a min quedoume un extraño sabor de boca que non sei explicar moi ben. Sorprendeume que un dos adalides do realismo xornalístico español dos nosos días, como é Évole, e toda unha morea de políticos e ata un cineasta e un historiador, se prestasen a montar a trangallada que emitiu A Sexta o día no que se cumpría o 33 aniversario do golpe militar que quixeron levar a cabo Miláns del Bosch, Antonio Tejero e Alfonso Armada.
Por se había aínda algunha dúbida de que as televisións actuais son todas tributarias do puro espectáculo, Jordi Évole, A Sexta e Operación Palace despexáronas todas na noite do 23 de abril. Non acaba de parecerme mal que se fagan este tipo de brincadeiras televisivas sobre calquera acontecemento da nosa historia recente, pero non acerto a despexar ben a incógnita de cales poden ser as súas consecuencias ou os seus efectos colaterais máis significativos. Por exemplo, comprometeu Jordi Évole a súa fiabilidade e a do propio xornalismo facendo de saltimbanqui que vai da escada do xornalismo ao trampolín da ficción chistosa? Que papel xogaron os coñecidos políticos que se prestaron á montaxe de Operación Palace?
Quizais é precisamente o papel dos políticos o que máis me desacougou. Sorprendéronme moito as descoñecidas virtudes interpretativas de todos eles contando e repetindo a mentira da ficción como se fose a cousa máis seria. Aínda vai ser verdade iso de que a política é teatro e máis nada nos tempos que corren. Pola contra, será só realismo puro o que respiran os destinatarios e consumidores desa política? En caso afirmativo, non me extrañaría que nas próximas eleccións lles pregunten se o que poñen nos seus programas é verdade ou é ficción. E o mesmo lles podía dicir aos xornalistas que participaron na “trangallavisión” de Jordi Évole.
Non é por nada ou se cadra é porque eu vou pola vella, pero a min os xornalistas gústanme facendo xornalismo, os políticos política e a ficción que a faga quen ten que facela: os ficcionistas. Así como no seu tempo non me gustou que os xornalistas se convertisen en axentes de publicidade agora tampouco me fai feliz ver como queren emular a Orson Wells. Son un antigo, definitivamente.

lunes, febrero 03, 2014

Que ben fala Mariano


O país de países navega co vento dándolle na popa. Descende o paro, corren os cartos en forma de créditos, baixan os impostos, os mozos e as mozas voltan da emigración... Pero, ademais, temos un presidente de Goberno que fala como se fose un deus da palabra ou un príncipe da autoridade: “Y si además tú, cuando digo tú digo él, pero le digo tú, eres parte destacada en la causa de ese calvario, o te callas o reconoces el mérito de la gente”, dixo en Valladolid e ficou tan pancho nun arranque dialéctico tan digno de pasar á historia como o da famosa “indeminización en diferido” da conspícua Cospedal.

sábado, febrero 01, 2014

Cidadán Pedo J.


Un amábel lector de Croques, Rafael García, pregúntame se é posíbel que a Pedro J. Ramírez o indemincen con 20 millóns de euros, e vou ver se sei responderlle. Posíbel si que é. O que non é, é xusto. E o que tamén é, é un escándalo de moito nabo de Lugo. Do que vai trascendendo, o que a partir de mañá será ex director de El Mundo e a súa empresa asinaron hai tempo un contrato no que se blindou a saída involuntaria do xornalista estrela cunha cobertura indemnizatoria que pode ser de 20 millóns de euros, que deixa a un coa boca aberta se se traduce á antiga moeda española: 3.327.720.000 pesetas. Indudabelmente, isto non ten nada que ver coas indemnizacións –cada vez máis limitadas– que poden percibir a inmensa maioría dos traballadores cando as súas empresas os depiden, e permítenos preguntarnos se o beneficiario de tamaña indemnización estaba moralmente capacitado para denunciar as inxustísimas millonadas que cobraron os antigos dirixentes de Caixa Galicia e Caixavigo, por exemplo.
O que nos leva a algo que moita xente aínda se sigue negando a ver: a corrupción e a malversación de fondos nas empresas do capitalismo reinante. Fálase todos os días –e con razón moitas veces– da corrupción política, pero cóntasenos pouco –máis ben case nada– de como malversan fondos e medios en xeral a maioría das empresas que cortan o bacalao. E non nos debería abondar con que se nos diga que esas empresas son privadas e fan o que máis lle peta aos seus consellos de administración. Non señor, a economía, coma minería ou coma calquera fonte de recursos, non é un ilimitado saco sen fondo. Todo é susceptíbel de ser gastado –ou pior aínda, mal gastado– e, polo tanto, esgotado. Como se esgota o peixe no mar ou secan os pozos de petróleo. Cada vez que se fai mal uso de calquera recurso estase a violentar o desexábel equilibrio de que debería gozar a humanidade, e, xustamente debido a esa violencia universal, cada vez medran máis a desigualdade e a inxustiza social.
En consecuencia, non deixa de ser chocante que Pedo J. Ramírez fundase e dirixise tantos anos un xornal madrileño que se ten feito notar por unha relativa independencia que lle fixo destacar pola denuncia de determinados temas importantes. Está moi ben –e é de celebrar– que El Mundo pillase algunha dianteira na denuncia da corrupción dos partidos políticos e dos sindicatos, ou na exposición pública de ilegalidades urbanísticas e economicas, pero cómpre non esquecer que o propio Pedro J. Ramírez rematou saíndo nos papeis por mor dunha pisicina irregulamernte construída na súa casa de veraneo en Mallorca ou que agora pode rematar cobrando unha indemnización multimillonaria que lle tería que pagar unha empresa que el vai deixar en perdas moi significativas.
En fin, que non todo é ouro no relumbrón de Pedro J. Ramírez. El mesmo, como case todos o personaxes que denunciou no seu xornal, presenta luces e sombras. É un gran xornalista, non hai dúbida, pero tamén é un gran cidadán? Voilà la question.

viernes, enero 31, 2014

Pedro J. Ramírez


Non sei case nada a que se dedican as facultades de Xornalismo, pero se algún dos seus responsábeis actuais me preguntara acerca de algo urxente que houbese que facer nelas, non dubidaría en responderlle que se estudiase a fondo o fenómeno Pedro J. Ramírez, ese todopoderoso xornalista que acaba de ser derrotado polo seu propio exército.
Con Pedro J. pódese estar de acordo, en desacordo ou as dúas cousas á vez, pero o que non encaixa co personaxe é calquera forma de neutralidade. O a piques de converterse en ex director de El Mundo é máis de dereitas ca José María Aznar e Mariano Rajoy xuntos, pero aos de esquerdas pode gustarnos máis algunhas veces ca un pack formado por Felipe González, Cayo Lara e Xosé Manuel Beiras. Pedro J. é o que se di un cabrón con pintas, pero é imposíbel interpretar ben a sociedade española dos últimos cuarenta anos sen a súa concurrencia intensísima no xornalismo contemporáneo.
Por todo isto cáusame certa desazón, algunha tristeza e moita carraxe comprobar, unha vez máis, que os omnipresentes e omnipotentes garfios da dereita económica e política que se apoderou do mundo remate sempre afogando os seus propios fillos cando pensa que se desvían do camiño a seguir. Con Pedro J. non puideron nin Felipe González, nis os GAL nin a ETA, pero rematou descabalgándoo un político de tan irrisoria importancia coma Mariano Rajoy. O caso é triste e dá moito que pensar.

martes, enero 28, 2014

We shall overcome, Pete Seeger

Pete Seeger con Bruce Springteen.

Para os da miña xeneración –e non só– hoxe é un día triste. E non é porque morrera Blas Piñar senón porque quen nos acaba de deixar orfos é Pete Seeger. A lenda universal do folk americano e da canción protesta que tanto inspiraron as xuventudes dos que nacemos hai máis de cinco décadas.
O pai espiritual de varias xeneracións de artistas coma Bob Dylan, Joan Baez ou Bruce Springsteen morreu onte en Nova York cando xa tiña 94 anos. Foi un pioneiro da loita polos dereitos humáns e contra a guerra do Vietnam. As súas cancións, tomadas como bandeira polas loitas obreiras de todo o mundo, tamén inspiraron a traxectoria artística de cantantes de varias culturas: dende Claude Freançois en Francia, a Víctor Jara en Chile, Graeeme Allwrigt, Marlene Dietrich, etc. Seeger popularizou o himno do movemento pola defensa dos dereitos cívicos en Estados Unidos, We Shall Overcome, unha canción que chegou a ter unha enorme importancia tamén na revolta estudiantil que caracterizou a Universidade de Santiago no ano 1968.
Co seu grupo The Weavers ou soamente acompañado po unha guitarra de doce cordas ou polo seu famoso banllo, Pete Seeger sempre seduciu enormemente a un público principalmente de esquerdas que hoxe chora pola súa morte. Na década dos 60 foi o gran mentor de Bob Dylan, de Joan Baez, de Peter, Paul and Mary e ata da incipiente Nova Canción Galega, principalmente de Voces Ceibes. Bruce Springteen, no ano 2006, dedicoulle un magnífico disco: We Shall Overcome: the Pete Seeger Sessions. O mesmo Bruce que, hai catro anos, presentou a Seeger no Madison Square Garden de Nova York dicindo del que era a “lenda viva da música e da consciencia de América, un testemuño do poder da canción e da cultura para darlle pulo á historia”.
Como home de esquerdas que foi toda a súa vida, Pete Seeger foi unha das vítimas da caza de bruxas organizada polo Maccartismo, debido ao compromiso do cantautor co Partido Comunista Americano, do que foi membro durante os anos 40 e 50. Sempre andou tamén á cabeza das loitas polos dereitos dos negros e pola defensa do medio ambiente. Morreunos un dos máis grandes. We shall overcome, Pete Seeger!

viernes, diciembre 13, 2013

A trangallada de AGE


Non me gusta nada a trangallada política que está desenvolvéndose dentro de AGE, que non é un ácido graso esencial senón un conxunto de forzas politicas agrupadas co nome de Alternativa Galega de Esquerdas. No seu día este movemento encabezado polo nacionalista Xosé Manuel Beiras e pola comunista Iolanda Díaz representou para milleiros de persoas –entre as que me conto– unha engaiolante alternativa política que chegou a cosechar un importante éxito nas últimas eleccións autonómicas.
Todo foi máis ou menos ben ata que xurdíu a demisión do xa ex deputado nacionalista David Fernández Calviño, que elixiu dedicar a súa vida á investigación científica en Dinamarca, e apareceu a belixerante actitude da candidata que lle tocaba por orde de lista substituílo no Parlamento, a comunista ourensá Carmen Iglesias, pintoresco personaxe que se negou a ceder o posto para que se cumprise o acordo interno da coalición de non cambiar a relación de forza entre Esquerda Unida e Anova.
Digo pintoresco personaxe, referíndome a Carmen Iglesias, porque o argumento máis intelixente que lle teño escoitado para defender a súa postura é o de que ela segue a ser a vermella (ela dí “roja” e “roxa”) que foi sempre. Pero como é posíbel que aínda impere tanta mediocridade no corporativismo político galego?
A mágoa de todo isto é que nin AGE, nin Esquerda Unida, nin Anova, nin Beiras, nin Iolanda Díaz son xa o que eran antes deste lamentábel e bochornoso conflito de intereses políticos e persoais. Carmen Iglesias terá o seu minuto de gloria que lle fará pasar á historia coma muller que non entendeu nada do que pasa ao seu redor, ou que só quixo entender o que máis lle interesaba a ela. Iolanda Díaz, coma o cabo furriel ao que non lle fixo caso o soldado de portas. E Beiras coma un aspirante a Nobel da Paz que non será quen de pasar a aduanas de Oslo ou Estocolmo. Vai aviada a política galega de esquerdas por este camiño. No BNG e, sobre todo, na UPG deben andar escachándose de risa. E non digamos, especialmente, no PP.

martes, diciembre 10, 2013

A última de NCG


A última trasnada que se lles ocurríu aos responsábeis do singular derroteiro seguido polas caixas de aforro galegas é a de tentar sacar cartos do que sexa, mediante a resurrección de contas mortas dende hai máis de vinte anos. Lindorff, unha empresa de xestión de cobros e administración de carteiras NPL (non performing loans) anda chamando por teléfono a antigos clientes das vellas caixas de aforro galegas reclamándolles o pago de elevadas cantidades de diñeiro, segundo eles xeneradas “por gastos de mantemento e comisións”.
Por exemplo, sei dun destes casos no que unha empregada de Lindorff lle recramou 2.876 euros a un antigo cliente da Caixa de Aforros de Galicia por gastos de mantemento e comisións, segundo ela xenerados dende o ano 1987. O cliente en cuestión nunca foi informado –e pasaron 27 anos– da suposta “vivencia” desa conta, nin do carácter e contía que poderían ter eses gastos de mantemento e comisións que agora lle reclamou Lindorff.
Haberá que engadir agora, aos escandalosos casos das preferentes, os das resucitadas contas mortas de NCG? Non hai como ser morcego para chupar ben o sangue.

lunes, diciembre 02, 2013

Islandia

Reykiavik
Hai noticias que sería mellor que non se produciran nunca, pero xa que logo teñen que darse hai que comentalas. Por primeira vez na súa historia, a Policía de Islandia acaba de matar unha persoa pegándolle un tiro. A vítima é un home de 60 anos que, estando fóra de sí mesmo, disparou cun fusil de caza contra varios policías dende o apartamento no que vivía en Reykiavik.
Nun país coma Islandia, que só ten 322.000 habitantes e que rexistra unha das criminalidades máis baixas do mundo, este feito causou unha enorme impresión social e o propio director nacional da Policía, Haraldur Johannessen, deuse presa en comparecer nunha rolda de prensa na que dixo que “a Policía lamenta este incidente e presenta as súas condolencias á familia” da vítima.
A que parecía imposíbel que houbese aínda algunha Policía que non matase a ninguén? Pois habíaa, e era a de Islandia. Unha Policía que só portaba armas en raras ocasións e que agora, desgrazadamente, perdeu a prezada inocencia que a caracterizaba. Se cadra é porque o mundo avanza unha barbaridade (derivado de barbarie e sinónimo de brutalidade).

sábado, noviembre 30, 2013

A fogueira das vanidades de Santiago

TomWolfe

Fun a Santiago –vivo a dez quilómetros– para comprar un par de pantalóns como Deus manda na tenda de Riande, esquina da rúa do Vilar coa praza do Toural, é dicir, pantalóns co tiro suficiente para que que non te sintas sempre aforcado polas túas partes íntimas. E aproveitei para comprar, xusto enfronte, na antiga libraría Carballal, que hoxe non sei como se chama, a última novela do meu admirado Tom Wolfe, Bloody Miami.
Os pantalóns compreinos porque os necesito de verdade. Estou ata os mesmos cataplines de utilizar estas prendas coas mesmas medidas de cando tiña vinte e tantos anos e precisaba atopar algo que me servira non só para tapar as cada vez menos púdicas partes íntimas senón e sobre todo para sentirme –e sentarme– a gusto e tomar un café nunha terraza sen que me aprete os collóns o último deseñador de moda.
E, de repente, atopeime cun vello amigo que me levou tomar un excelente Albariño ao novo Marcelo da rúa das Hortas. Que magnífica experiencia! Déronnos, ademais  dun viño de colección, unha tapa feita con merluza de Celeiro que había que chupar os dedos. Teño que volver por alí para preguntar como se chama o invento e volver a pedilo.
Como tiña presa, porque ía celebrar o primeiro ano dunha miña neta que non comparte comigo o ADN, non parei moito no Marcelo e camiñei ata o Carme de Abaixo pensando en que podería facer un Tom Wolfe de Santiago con esta marabillosa cidade que é a do Apóstolo-Prisciliano. Non creo que Wolfe se emocionase moito coa historia da nai presuntamente asasina Rosario Porto, e menos aínda coa do suposto donninjién Basterra, pero alguén tería que escribir algunha vez a Fogueira das vanidades de Santiago de Compostela. Iso si, please, que o a que a escriba non sexa o literariamente analfabeto xuíz Vázquez Taín. El ten abondo con seguir facendo esa mediatizada –e mediocre– instrucción do caso.

jueves, noviembre 28, 2013

José Luis Alvite

Levo varios días pensando no que lle vou dicir a José Luis Alvite cando me atope con el nalgún restaurante de Santiago. O mellor artigulisa vivo que temos anunciou que padece non un senón dous cancros: un de pulmón e outro de colon. O gran Alvite é tan duro de pelar que un só deses malfadados bichos nunca podería con el, e a dous halles custar traballo dar cabo da súa incombustíbel humanidade.
Segundo lle dí hoxe a Carlos Herrera, en artigo publicado en La Razón, Alvite encaixou este contratempo sen pestanexar, non porque sexa un valente senón porque sempre soubo que o seu devalar pola vida “sería unha viaxe na que inesperadamente ao tren se lle acabarían por atrás o fume e por diante as vías”.
Estou seguro de que esta é a primeira vez na que o gran creador de excelentes metáforas se equivoca. Ao tren de Alvite tenlle que quedar aínda moita vía por diante e moito fume que botar atrás. Iso é o que lle desexamos os centos e miles de persoas que admiramos e lle queremos ben a José Luis Alvite. Os que lle debemos tanto por ternos alegrado e ilustrado a vida cos seus artigos incomparábeis, coa súa bonhomía e co seu infinito cariño. É la vita, Alvite! Non nos falles. Chegar por ferrocarril a unha cidade sen tren non é un estúpido soño.

domingo, noviembre 24, 2013

Economía de chupasangue

Hoxe quero empezar declarándome un perfecto ignorante en Economía, característica que por certo non me distingue moito dunha boa parte dos que actualmente pasan por expertos nesta materia, a xulgar polos desacertos que están cometendo polo menos en España. E digo isto para comentar a continuación as “sapientísimas” declaracións que acaba de facer o para min descoñecido profesor Leopoldo Abadía, enxeñerio industrial e profesor do IESE, acerca do que debe facer a xuventude do noso tempo.
Abadía, autor dun libro que se titula La economía en 365 preguntas (e por que non en preguntas de ano bisiesto, co que se podería engadir a preguntiña final de que tal senta perder o tempo lendo un libro coma este?), os mozos e as mozas teñen que buscarse o futuro porque, se creen que serán os políticos os que lles arranxen os problemas, “poden agardar sentados”. Ata aquí, todo na liña actual de desprestixiar a política como sexa, o tal Abadía non ofrece nada novo. Se cadra o novedoso –e non tanto tampouco– chega a continuación, cando “descubre” que agora “Washington ou Shangai son barrios que están a dez horas”. Supoño que serán de avión, e non nos di canto custa o billete nin se pregunta o profesor sapientísimo se aos nosos xoves lles peta irse tan lonxe para sobrevivir. Leopoldo Abadía quizais debería empezar dando exemplo das súas ideas emigrando el a Washington ou a Sangahi. Ou a Laponia, como tamén propuxo hai pouco outro clarividente cerebro do neoliberalismo español.
Hai que ter cara dura e algo de perversión intelectual para lembranos que “emigrar era o que facían os españois no século pasado cando ían a Alemania coa maleta, o que agora é ir a outro barrio que está a dez horas. Será o que fagan os xoves dentro de 20 anos”. Por desgraza, moitos xa o teñen que facer agora. Este don Pedro Abadía –bo nome para mala unha novela de intriga–, polo camiño que nos quere levar, tamén podería lembranos que aínda non hai tanto tempo que había escravos que traballaban só por unha mala comida.
O malo é que hai moitos Pedros Abadía. Todos os que nos están devolvendo ao pasado de miserias, explotación, subdesenvolvemento e reacción. Para aforrar, concepto que tanto lles gusta a eles, todos os libros que escriban estes autores deberían titularse Economía para oprimidos ou, mellor aínda, Economía de chupasangue.

martes, noviembre 19, 2013

A intransparencia do caso Sestayo


Non parece que se vaia esclarecer pronto nin debidamente o caso da deputada do PSdeG-PSOE Beatriz Sestayo. Nin ela está demostrando a vocación de transparencia que debería acompañar a calquera representante público da democracia, nin o seu denunciante parece ter seguido o procedemento máis axeitado no caso de que os feitos que denunciou podan seren constitutivos de suposto delicto, nin sequera a Presidencia do Parlamento parece ter estado á altura das circunstancias.
Para empezar, o vixiante privado que denunciou á deputada socialista tardou unha semana en formular a denuncia que ergueu este escándalo político, dado a coñecer precisamente no momento en que un concelleiro do PP da Illa de Arousa era condenado por contrabando de tabaco. Só o azar e a necesidade poderían quizais indicarnos algo sobre esta curiosa coincidencia.
Tampouco resulta doadamente comprensible o feito de que, só despois de máis de medio ano, os responsábeis do Parlamento adoptasen medidas coercitivas para desaloxar o coche da deputada Sestayo que estaba ocupando indebidamente unha praza do aparcadoiro oficial da institución da rúa do Hórreo de Santiago. En vista de como agora se vai sabendo que pasou con este caso, habería que preguntarse se non houbo ou aínda hai outros casos parecidos e mesmo semellantes que non tiveron nunca a repercusión do coche de Beatriz Sestayo.
De seren certos os feitos que denunciou o vixiante do Hórreo, a deputada socialista debería ir pensando nunha inmediata asunción de consecuencias, entre as que non estaría de máis a súa renuncia ao cargo parlamentar que representa. De seren incertos ou mesmo falsos, tería que tomar as medidas pertinentes contra o presunto calumniador que a meteu neste fregado. En calquera das dúas circunstancias, Beatriz Sestayo débenos a todos unha explicación pública e competente do que pasou co seu xa famoso coche e do acontecido na porta do aparcadoiro do Parlamento co vixiante que a denunciou. Ademais, está moi ben que a Presidencia do Parlamento mostre a súa vontade de entergarlle ao xuíz as imaxes que foron gravadas do incidente –en realidade esta boa vontade está de maís dende o punto e hora de que a Presidencia do Parlamento está por lei obrigada a presentar esas imaxes cando a autoridade xudicial llo solicite–, pero tamén sería plauxíbel que o propio Parlamento levase a cabo a correspondente investigación do caso e dera conta pública do seu resultado.
Mentres que todo isto non suceda, o suposto uso indebido dunha praza de aparcadoiro, por parte dunha deputada, e o comportamento propio ou impropio dun vixiante do Parlamento, seguirán no limbo dun rifirrafe que ata pode ter cheiros de guerrilla política. Debería primar sobre todo a transparencia, e que cada persoa e cada cousa ficasen no seu sitio.

miércoles, noviembre 13, 2013

Dende Soria ao Prestige, a AGE e a ese ministro de apelido teutón

Seis días viaxando pola provincia de Soria servíronme para apañar unha gripada que me mallou o corpo para toda unha semana. Se cadra foi o frío glaciar da Laguna Negra e nin os torresmos de Vinuesa nin os “riberitas” de San Esteban de Gormaz nin as xemas de Almazán me serviron para reducir a gravidade deste primeiro costipado invernal. Claro que pior co gripe soriano case é a febre que lle está medrando estes días á actualidade galega. Vaia semana a segunda deste mes de novembro.
Para empezar, a sentenza do Prestige. Será posíbel tanta discrepancia coa realidade? Realmente onde viviron e en que traballaron durante estes últimos dez anos os representantes da Xustiza que produciron tamaño descalabro? A Xustiza hai que respectala e acatala cando lle chega o seu momento, pero non temos por que comulgar con todas as rodas que pon en circulación, e a sentenza que acaba de emitirse na Coruña non ter por que ser a que marque o definitivo peche xudicial do asunto.
Logo está a xa demasiado enleada substitución do deputado de AGE que se foi investigar non sei ben que a Copenhague. Por certo, recoméndolle que con parte dos cartos que lle liquide o Parlamento de Galicia vaia darse unha panzada no Noma e que aproveite a ocasión para contarlle o seu caso a René Redzepi, que foi ata hai pouco o mellor cociñeiro do mundo. O famoso chef danés se cadra é quen de entendelo (o caso da substitución). Eu xa renuncio a conseguilo.
E, ademais, está o glorioso espectáculo circense-político-deseducativo que segue dando ese ministro de apelido teutón que temos en España e que se empeña en arruinar definitivamente non só a educación senón a cultura en xeral, co beneplácito e a satisfación case pantagruélica de Mariano Rajoy.
Pensando ben as cousas, case me gustaría máis seguir papando frío por terras numantinas. Polo menos alí tería o conforto do Ribera del Duero, do cabrito asado e das xemas de Almazán, e ata san Pedro de Osma me podería botar se cadra unha bendición dende o seu preciosísimo sartego na catedral de Burgo de Osma. E, senón, lería a Machado, a Gerardo Diego e a Bécquer –e mesmo a García Nieto e a Erza Pound– mentres subía e baixaba de San Saturio ou paseaba por Medinaceli.