jueves, junio 07, 2007

Un caso de ignominia


Hai que empezar dicindo que non hai que rirse. O conto é máis ben triste. Ocorrreu o 5 de maio en Galicia Hoxe. Ese día, na páxina 6 deste xornal compostelán, onde aparecen habitualmente os artigos de Opinión, encabezaba a sección ocupando media páxina a cinco columnas un artigo titulado Historia dunha estafa. Firmaba, con foto incluída, Benedicto García, o mesmo que o lector está pensando, ou sexa, o cantautor de Voces Ceibes.
O texto comenzaba falando dun "país periférico e un tanto atrasado" de "servilismo e descofianza que caracterizaban as súas xentes" e dun "bo artista que deseguida se deu conta de que o que lle interesaba era o poder e a influenza", e do que tamén se dicía que "en pouco tempo, e asociándose con dous socios capitalistas, logrou implantar un par de empresas que fabricaban artigos cun gran valor engadido".
O articulista retrataba o empresario dicindo que "naquelas empresas non había máis criterio co seu. El era o que facía e desfacía, e pobre daquel que se opuxese ós seus proxectos. A súa ira era lendaria e ninguén ousaba contradicilo. Boa proba do carácter ditatorial e mesiánico daquel home era que, a pesar de ter familia, ninguén vivía con el. Con todo a súa imaxe pública era a dun home xeneroso e demócrata, só interesado, como a el lle gustaba pregoar, por recuperar a memoria histórica do país".
Máis adiante, o autor do artigo pretendía lembrar algo ocorrido "alá polo ano 1977" cando o home obxecto das súas diatribas "fixo un chamamento á cidadanía para fundar unha nova empresa, de nome grandilocuente, que editase un xornal para facer xurdir e acrecentar no noso pobo uns scriterios de unidade interna e de alento solidario capaces de transformar atinada e conscientemente a realidade do país". Ao chegar a este punto, deberon ser poucos os lectores que non se percataron de quen estaba falando o articulista con palabras que apuntaban tamén á existencia dunha "estafa ideolóxica e ética e quizais tamén económica" sobre a que se preguntaba quen se atrevería a denuncialo. Estou case seguro de que fomos case todos os que lemos o libelo do que estou falando os que levamos as mans á cabeza. ¿Toleara Benedicto García para enfouzarse meténdose directamente nunha das guerras empresariais máis emporcalladas que se están dando en Galiza?
Felizmente, non toleara. Ao día seguinte, 6 de maio, Galicia Hoxe abría a súa páxina 5, na que ese día aparecían os artigos de Opinión, tamén a cinco columnas, con este titular: Benedicto García non é o autor de "Historia dunha estafa", artigo publicado onte. Un texto firmado po A Redacción e composto por 272 palabras que ocupaban 1.676 caracteres con espazos, dicía a partir da súa quinta liña o seguinte: "Galicia Hoxe quere deixar absolutamente claro que Benedicto García non é o autor do devandito artigo, que chegou a esta Redacción sen sinatura e que, por outra parte, nunca se debeu publicar. É sabido que as páxinas de opinión de GH son abertas e plurais, porque a integración e a pluralidade son dúas das noas marcas de identidade, e que se elaboran desde o máis escrupuloso respecto ós nosos colaboradores. Tamén é notorio que nunca serviron nin servirán de soporte a escritos anónimos de ningunha clase".
¿Que pasou logo? Segundo A Redacción de Galicia Hoxe, todo "obedece simplemente a un desgraciado erro que lamentamos profundamente. Non houbo ningunha intencionalidade". Algo sobre o que non me cabe dúbida, dende logo. Non ían ser tan perversos os de Galicia Hoxe como para obedecer a intencionalidades ocultas. Digo eu. O que non vexo tan claro é con que intencionalidade despexaron, nese mesmo texto de desculpa, a incógnita do empresario que xa fora despexada polos lectores. Coa desculpa de desculparse, foron e publicaron o nome de Isaac Díaz Pardo. O que non aclararon, nin moito menos, é que foi o que pasou para que houbera tamaño "desgraciado erro". A min dame o corpo que este episodio constitúe un caso típico de guerra sucia. Mesmo de guerra de exterminio. E non digo que esta guerra estea feita polo xornal que publicou o libelo. Polo ben da hixiene moral de Galiza debería ser aclarado totalmente este capítulo da ignominia.

9 comentarios:

Anónimo dijo...

Manda carallo. Os galegos estades tolos todos.

Anónimo dijo...

Poi a min case me fai graza o artigo de marras.

Vilachán dijo...

Pois a min o que me mata de risa é ler a explicación quer dá o xornal. Din que o artigo lles chegou "sen sinatura" e que "nunca se debeu publicar". ¿E logo quen lle endilgou a sintaura a Benedicto García?. Tamén din que as súas páxinas de opinión "se elaboran dende o máis escrupuloso respecto ós seus colaboradores". Habería que preguntarlle a Benedicto se se sinte respectado pour facer uso do seu nome en van. Ou a Díaz Pardo, que tamén é colaborador de Galicia Hoxe e agora mallaron nel.

Mareante dijo...

Nin graza nin gaitas. O que hai nisto é un miserábel e infundado ataque a un dos homes que máis traballou e que máis logrou por Galiza e pola súa cultura.

Acratón dijo...

¿E se tivera algo de razón o autor da parodia? Non debería haber vacas sagradas. Se o empresario ese é como se di no artigo, que apande coa crítica. Nin deus nin patria nin rei. Liberdade.

pato dijo...

E raro que perfecto conde que conoce tan ben o "caso" sargadelos, fale de batalla emporcallada. Simplemente se está nunha labor cívica de desdenmascaramento.

Anónimo dijo...

Dixo vostede: " Polo ben da hixiene moral de Galiza debería ser aclarado totalmente este capítulo da ignominia."

¡Pois comece a aclarar, coño, comece a aclarar!

1- ¿É algo do que di o texto espúreo certo ou non?

2- O Instituto Galego de Información foi un intento morto de crear medios de comunicación en galego... ¿porqué fracasou? ¿Qué grao de responsabilidade ten Isaac niso?

3- Sexa culpa de quen foso, resulta obvio que ese fracaso xerou un atranco grande no desenvolvemento dun medio de comunicación libre en galego. ¿É ou non é certo?

4- Se vostede, Perfecto conde, quere usar o seu blog para aclarar as cousas, benvida sexan as súas aclaracións, pero o seu texto nada aclara... ¿será que vostede quere nadar e gardar a roupa? A falta de compromiso é unha covardía pola súa parte. Defínase. Explique. Fale.
Porque se cala estará a facer o mesmo que fan algúns medios de comunicación, que so aportan datos cando lles convén...

Perfecto Conde dijo...

O anterior comunicante (Anónimo) dime algunhas cousas preocupantes que lle debo responder. Adícame as seguintes consideracións: 1 "Será que vostede quere nadar e gardar a ropupa". 2 "A falta de compromiso é unha covardía pola súa parte". 3 "Defínase. Explique. fale. Porque se cala está a facer o mesmo que fan algúns medios de comunicación que só apuntan datos cando lles convén".
Sobre a primeira direille que eu nin sequera sei nadar. E roupa teño pouca, polo que non me importa nada quitala toda sempre e cando non faga moito frío. No tocante á segunda, admito que algo covarde son. A covardía ten salvadas moitas vidas, pero eu agardo que este non sexa o caso. Sobre o que di no punto que eu chamo 3, non me gustaría nada parecerme a eses medios que di vostede, sempre tan cautos e olladores do seu espello.
Que quero dicirlle? Pois simplemente que eu non teño máis datos cos que manexo. Se alguén mos quere dar, estarei disposto a procesalos e opinar sobre feitos comprobados. Vostede parece alguén coñecedor do asunto. Ofrézolle o meu email particular (www.perfectoconde.ya.com) por se quixera ilustrarme sobre a cuestión.
En todo caso, recibo con todo respecto a súa comunicación e agradézolle poder contalo entre os meus lectores.
Perfecto Conde

freefun0616 dijo...

酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店經紀,
酒店打工經紀,
制服酒店工作,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
酒店經紀,

,